Chapter 21
Yaman
Ayoko nang maging masaya kung ang kapalit naman nito pala ay pagdurusa. I didn't expect this one. Inaasahan ko na in no time malalaman ng iba. Pero ang hindi ko inaasahan na ganito kaaga malalaman. Ang hirap lumaban lalo na kung nasa panig ka nang mali at kalaban mo ang tama.
Isang linggo ang nakalipas. I locked myself inside my room. Hindi ko hinarap ang pamilya ni Caleb nung oras na yun. I felt so numb that time. I can't forget Savier face. Gusto kong magwala at magalit ng sobra. Nahihiya ako, nagagalit at nasasaktan. Mugto ang mga mata na nakatulala sa kisame. Nagmukha na akong white lady dahil sa suot na puting bestidang pantulog. Wala akong ayos nang ilang araw.
Magagawa ba ni Caleb magsumbong kay papa? Sabi niya safe ang sekreto ko! Pero bakit ganon?! Kung siya ng nag sabi tinraidor niya ako kung ganon! The door opened slowly. Si papa may dalang tray ng pagkain. "You need to eat ,hija."
Ilang araw ko siyang hindi kinausap. Kahit si Tita Anna hindi korin pinapansin. Dinig ko dumating na si Marrie nung isang araw pa. Umiwas ako ng tingin at bumangon. My tears rolled down again like a pool. The painful feeling came back. Ramdam na ramdam kong nilulukumos ang dibdib ko sa sakit. Sobra.
"P-papa." I sobbed. Malungkot niya akong tinignan. He sat slowly beside me. Hinagod ng kamay niya ang buhok ko at pinalis ang mga luha.
"I am doing this for your sake. You know that." He said.
Kinagat ko ang nanginginig na labi at yumuko. "Then don't do this to me." I whispered tremblingly. Hindi ko magawang bumigkas ng malakas. "Mahal ko si Savier papa.Mahal na mahal-"
"Goodness Roxette! Alam mo ba ng sinasabi mo?" Tila nahihirapan nitong sabi. I looked my fathers face. He look so problematically. "You can't love each other! Anak kita! tito mo siya! Roxette! Binigay ko naman lahat bilang ama mo diba? Bakit ganito? Saan ako nagkamali? Alam kong nahihirapan ka ! alam mo rin bang mas nahihirapan ako? I am trying my best para hindi ito malaman ng iba! Ginagawa ko ito para sainyo." Nanginig ang boses nito bago siya yumuko at napahilamos ng mukha.
"H-Hindi k-ko na alam ang gagawin a-anak. If your mother is here sana hindi magkakaganito." In the end I realized he was crying. My dad's crying for the freaking first time. Now I realize what's the consequences of our sinful love story. We hurt the people around us. Kung hindi ako nagpatukso sana ngayon, magkaibigan parin kami ni Jezel. I am busy in my school and having a relationships with random boys like before. If I could only turn back the time. If I could only pull back the arms clock. If I could only do a spell in my freakin heart. Sana ngayon kasal na si Melody at Savier. Sana ngayon hindi ko nasasaktan ang pamilya ko. Sana ngayon...masaya ako. Masaya nga ba ako?
"Patawad pa.Patawad." I cried and hugged him. I felt so comfortable. Kung ibang ama siguro ngayon sobra sobrang panlalait ang naabot ko. But my dad remained silent. Kahit na gusto kong manumbat sa ginawa niya kay Savier. I am so sick to ask if what happened to him.
"H-How's Savier? P-Papa you don't need to hurt him like that!"
"I know Savier hija! Kung gusto niya ipaglalaban niya! Leksyon niya iyon. He know's better than you. He can think better than you! I felt so unrespect from what he did. Kung nirerespeto niya ako mag iisip siya na mali iyon! Kaya pala gustong gusto ka niyang bantayan noon pang maliit kapa dahil nahuhumaling na siya sayo. Kaya pala parang wala siyang planong mag pakasal kay Melody dahil sayo." Frustrated nitong sabi sakin. Pinunasan niya ang luha at seryoso akong tinignan.
"D-Did you two. " nanlilisik ang mata nitong tinignan ako. I looked down guiltily. "Hijo deputa Roxette!" He shout madly at napasabunot sa sariling buhok. Like he know's already.
"S-Sorry.... sorry.." Wala akong nagawa at napagahulhol nalang sa palad. I missed him so much. My heart missed Savier. My mind been occupied thinking of him.My body longing for him. Buong sistema ko ang nagtatraidor sakin mismo anong magagawa ko?
Hinawakan ni papa ang mga kamay ko na nakatakip sa mukha. "Ikaw nalang ang meron ako anak." Nanginig ang boses nito.
"Ginagawa ko ang lahat para sa pamilyang ito. Para sayo." Yumuko ito bago tumingin sa akin ulit. "Our company were failing.I-I made a mistake." My eyes widened. Our company been slaying for almost a decade and now....why? Akala ko ba inaayos iyon ni Savier?
"Natalo ako sa Casino anak." Pag amin ni papa. Nakitaan ko ito ng takot sa mga mata. " I sold our lands and ships. I even copied Savier signature. Nadamay ko pate ang ari arian niya. Hija, makukulong ako kapag hindi ko nabayaran iyon. Nadala ako sa bisyo at hilig ko hija. Nagkautang ako ng malaki...not a million ... but more than a billions..." Napahawak ito sa batok na tila hirap na hirap. Now, he was crying so much. "I - I dont know what to do anymore. But family Santiago willing to help us." Umangat siya ng tingin sa akin.
"Akala ko papalubog na ang kompanya nila?" I asked.
Umiling ito. "Business world is full of wise people,hija. You have to trick and treat to get what you want.Ganyan sila." Now I understand.My system shaded of so much emotions. Naawa ako sa problema nang aking ama na ngayon ko lang nalaman. Nagagalit ako sa nagawa niya. Pero alam kong kahit anong gawin ko wala akong magagawa.
"Alam ba ito ni Savier p-papa?" I almost groaned with frustrations. Pate ako nasstress sa mga problema ngayon.
Umiling si papa. "Nadawit ko ang pangalan niya baka makulong din siya. Makulong kaming dalawa. Hindi basta basta ang pinag utangan ko. Mondragon loves to play dirty. Hindi ko na alam ang gagawin ko hija." Napatingala nalang ako. Nawala na ang luhang gustong lumabas. Hindi ko na makuhang lumuha sa mga nalaman.
So I am the only one that can help them . Marrying Caleb is the solution. Makakaya ko ba? Makakaya ko bang iwasan si Savier? Nasaan na kaya siya ngayon? Kamusta na kaya siya? Shit! I dont know anymore. I just want to sleep all day to forget this damn shit!
Bumuga ako nang malalim.
"Let me think papa.." Umaliwalas ang mukha ni Papa sa aking sinabi.
Two months ang lumipas at pasukan na. Nasa loob ako ng kotse habang katabi si Caleb at Marrie. Nag enrol kami sa Montemayor University. First year college na kami. Palagi nang bumisita si Caleb sa bahay. I did not treat him so well. Pansin ko rin ang pagiging tahimik ni Marrie. She didn't annoy me like before. Mabuti rin naka alis ng topak ang pagbakasyon niya.
Caleb opened the car door. I did not took a look of him. In the passed months I felt so lifeless. I am silent the whole time. Hindi na talaga bumalik ng dating ako. Everynight when I am alone...I ended up crying on my bed. Wala akong cellphone. Hindi rin ako pinapalabas pag wala si Caleb. May mga body guards rin ako.This is so much of leechiness!
"Samahan na kita." He tried to touched me. Hindi pa namiminutuhan ito roon ng winaksi ko iyon.
"Don't touch me!"
Huminga ito nang malalim at bagot na tumango. "Sunduin kita mamaya." anito bago lumisan.
Nakita ko kung paano umirap si Marrie kay Caleb. "Your soon to be fucker is annoying. Tss." Maarte nitong sabi bago ako pinigilan sa pag alis. "You want my help?" sabi nito sa akin bigla. "I'll help you." She whispered bago binalingan ang mga nakakabuwesit kong body guards na sunod na sunod.
"W-What?!" Takang gulantang ang reaksyon ko.
"I saw Savier outside. O! ayaw mo? tutulungan kita sa isang kondisyon." She smirked like a bitch witch.
"A-Anong kondisyon?"
Hinagilap niya ang siko ko bago bumulong.
"Huwag mong pakasalanan si Caleb. Bigyan mo ako ng number niya. Yun lang! You want to get rid of him right?"
Gusto ko ang plano niya pero naisip ko yung magiging bunga. Makukulong silang dalawa ni papa at Savier.Umiling ako. "N-No fucking-"
"Yes fucking way!" masigla nitong sabi sakin at tinulak ako paalis. "Alis na bago ka makita! Nandon si Sav! He knows what to do! grab this chance or else magsisisi ka dahil aagawin ko na talaga si Savier. I know what your secret. Ilang beses ko na kayong nahuhuli but I remained shh. Kaya umalis ka na." Mahabang linya nito sa akin.
Lutang akong tumakbo palabas ng gate. Takot akong maabutan ng mga bg's ko. Nabubunggo ko na ang mga pumapasok na mga studyante. I tried to search Savier sa dagat na studyante sa labas na mag eenrol din. I run and run. Hinahanap ang kotse niya pero wala. Ilang minuto ang lumipas sa kakahanap pero wala talaga. Fuck shit. My tears fell immediately. I am too late. Bakit kasi hindi ko siya nakita kanina? Alam ko naman na hindi siya makakalapit ng basta basta sakin.
My heart racing so bad and my tears pooled. Nanlalabo ang paningin na nawawalan ng pag asa. This chance maybe never meant for me. Nanghihina akong nagpasyang bumalik sa loob. I heared one of my body guards shouted my name. Wala na talaga nakita na nila ako na hindi ko pa nakakausap si Sav. Nakita ko kung paano lumambitin si Marrie sa leeg ng body guard na iyon para lang tigilan.
I walk back weakly and wiped my tears.
I thought it's too late but then someone grabbed my hand. Isang yakap ang bumalot sa akin. Kusa akong humikbi at niyakap siya nng sobrang higpit.
"S-Savier.." Iyak ko sa bisig na tila nagsusumbong.. ''Sav..''
"Sshhh..." ramdam ko ang pagbuhat niya sa akin. Di kona tinignan ang mga tao at binaon ang mukha sa dibdib ni Sav. Sobrang higpit nang yakap ko sa kanya.Hinalik halikan niya ang aking buhok rinig ko ang pagbukas nang kanyang kotse.
"Aalis tayo...Magtatanan tayo..Shit! sobrang namiss kita." He whispered in my ear bago ako nilapag sa loob ng kotse. Ayaw ko parin bumitiw sa kanya nang yakap kahit nakaupo na ako.
Humalakhak ito. "We'll elope.. This is all I can do.Hindi na kita ibabalik. Hindi na tayo babalik...hmmm.." Malambing na aniya ito bago sinara ang pinto ng kotse sa banda ko habang nasa labas ang katawan niya. Nakayuko siya sakin dahil ayaw kong kalasin ang pagkakayakap sa leeg niya. Hinagilap niya ang aking panga bago ako hinalikan na punong puno nang init. Ramdam ko ang bugso ng sabik niya.
"Mamumuhay tayo ng simple.Iiwanan ko ang lahat lahat na meron ako dito. Ikaw lang sapat na Roxette.Ikaw ang yaman ko." Mas humagulhol pa ako ng sobra pero naputol nang mapusok niya akong halikan ulit.