Chapter 24
She's Nothing
"I'm sorry to say this ...but she lost her baby. Iwasan po natin siyang ma-stress at baka mas dumami ang dugo na lumabas. The baby is one and half month old." and I heard the doctor excused himself. I saw papa closed his eyes. Umiwas ako nang tingin at nagbasakan ang luha sa mga mata. My heart beating so loud. I am hurt but angry at the same time. The reality stucked in my mind. I am pregnant. Hindi ko iyon alam because there's no signs! and now I lost it! I lost my baby! I cried silently.
Naririnig ko ang tunog nang oxygen at aircon sa buong kwarto . I here in hospital. I can't say any words. After what happened. After what I did. I am trying to forget it! pero hindi ko magawa. Nakasaksak mismo sa aking dibdib at pagkatao ang ginawa kong pag iwan kay Savier! the man I love at ang lalaking ama ng anak ko na nawala sa isang higlap!
"H-Hija." My papa's voice laced of concern. I did'nt bother to look at him. I don't care anymore. I am too numb of everything.
He sit beside me and held my hand then kissed it. "F-Forgive me-"
I cut him off by my death glare. "I lost my b-baby!". Ramdam ko ang sakit ng puson ng sinubukan kong sumigaw. I closed my eyes painly. Agad itong naalarma.
"Hindi ko alam kong mapapatawad kita! Ayoko muna kayong makita. Yes! I am willing to do anything what you want because I care so much for you lalo na kay Savier! but don't expect na magiging mabuti pa akong anak saiyo."Bawat bigkas ko nanginginig ako sa sakit nang katawan. Ramdam ko ang likidong dumadaloy sa aking pagkababae na tingin ko ay dugo.
"Calm d-down." hindi nito alam kung hahawakan ba ako o paano ako mapapakalma.
"Ayoko muna kayong makausap." Pinunasan ko ang luha at umiwas nang tingin. Mahapdi ang mata ko sa kakaiyak. I can't express how much I am hurt. Ni hindi ko man lang naparamdam sa anak ko ang pagmamahal. Ni hindi ko man lang nalaman na nasa sinapupunan ko ito.
Huminga nang malalim si papa at tumango.Tinitignan ko ang likod niya habang patungo siya ng pinto. Pero biglang bumukas ang pinto at pumasok si Caleb. Kumalat agad ang iritasyon ko. I closed my eyes habang naririnig ko silang mag usap saglit bago narinig ang pagsara ng pinto. I heard a footstep.
Naramdaman ko ang hininga niya sa aking gilid at ang kanyang pag upo. "How are you?" he asked.
"What are you doing here?" malamig na tanong ko.
"I heard what happened. Kaya ako pumunta dito."
Dinilat ko ang mata at tinignan siya. He used to be a friend for me. A brother. "I lost ...my...angel.My baby...." napalunok ako. Hindi mawaglit sa isipan ang nangyari. This is the most painful memory of my life. Iniwan ko ang taong pinaglaban ako at nawalan ako nang anghel na bunga sana nang aming pagmamahalan. But life is so unfair. Pag bawal ba...binabawi agad? Ganon ba iyon?
Tinignan ako nito sa mga mata at hinawi ang mga buhok sa aking noo. "We're both stuck in this situation. We have to marry for convenience." he sigh heavily. "I like you so much..." He said and lick his lips.
Hindi ko maikakalila na gwapo siya at may appeal pero wala e'. My heart only beats wild when it comes to Sav. Only Savier can drive my heart crazy.
"Sa sobrang pagka gusto ko saiyo. Handa kitang bitawan, Roxette.Kung may magagawa lang sana ako. But your father is really determined. Handa kaming makipagtulungan. But of course for the Company's sake. You have to marry me for return."
Pinatili kong seryoso ang mukha.
"Hindi ko alam kong paniniwalaan pa kita. You already betrayed me. Sinabi mo noon ang tungkol sa amin ni Savier kay papa. Kaya hindi ko na alam kung paniniwalaan pa kita."
"What?! Hindi ko sinabi!"
Halata sa mukha niya ang pagkalito. "Nabigla rin ako sa sinabi sa akin nang papa mo tungkol doon. I was so worried that time na baka ano gawin ng papa mo sayo sa nalaman niya. Maniwala ka hindi ako ang nagsabi. You can ask your dad." Pasalit salit ang tingin ko sa mga mata niya dahil sa nalaman. Kung hindi siya sino?
Sa lumipas na dalawag araw. Nakalabas na kami nang hospital. Maayos ako sa pisikal pero may dinaramdam parin ako. Hindi napapagod ang isipan ko sa pag iisip kay Savier. I wish he's okay. I wish he will understand. Na pumayag ako dahil para sa kanya. Pumayag ako dahil ayokong makulong sila. Pumayag ako para maayos ang lahat. At pumayag ako dahil mahal ko siya. Papasok sa mansyon kasunod ko ang tatlong bodyguards. Inalalayan ako ng isang katulong sa paglabas sa kotse habang kasunod si papa na hindi ko parin kinakausap.
"Magpahinga ka muna.Papahatiran kita ng meryenda." Malamig akong tumango. Sa labas nang bahay may mga armado na nakabantay na sa tingin ko ay mga taohan nang mga Santiago. Hanggang ngayon hindi pa natatapos ang pagtangka sa buhay ni papa dahil sa utang na hindi pa nabayaran. Tinutulungan siya nang mga Santiago na protektahan pero ang kapalit ay ako and it's bullshit.
"Take your medicine." paalala nito ulit sakin. Hindi na ako nag abala na sagutin pa siya. Tumalikod na ako at umambang aakyat sa hagdan nang marinig ang isang boses.
"Henry!" Binalikan ko nang tingin ang kinaroroonan nito at nakitang si Nana Sena ang papasugod kay papa.
"Anong ginawa mo?!" sigaw nito. Akala ko may maglalabasan na katulong at makiusyoso pero wala. Isang katulong lang nakita ko at iyon ang tumulong sa akin. Napansin ko rin na ang mga antique naming mga jars ay wala na. Ang mga paintings na galing ibang bansa wala narin. We're really bankrupt! what the hell!
"Sena huwag dito." But Nana Sena is in the verge of anger. Hindi niya iyon pinansin. Nakatuon ang galit na mukha kay papa at dinuro duro ito.
"Pinagkatiwala ko sayo si Savier!" sigaw nito kay papa. Pinagtiwala? Ano?Nakuha nito ang atensyon ko kaya tumigil ako sa hagdan.
"We will talk in my office." kalmanteng sagot ni papa pero naghihisterya na si Nana Sena.
"Bakit? dahil ayaw mo na may makarinig?! dahil ayaw mo na malaman nila ang totoo?" Fuck! now I'm curious!
Tinignan ako ni papa at hinila si Nana Sena. Pero binaklas nito. "Ilang taon akong nagsilbi saiyo Henry! Ilang taon akong nanahimik! Pero ngayon? Dahil sa ginawa mo? Hinding hindi kita mapapatawad!"
"Sena." madiin na saway rito ni papa. " We can talk about this some other time!"
"Hindi! Alam mo ba kung ano na si Savier ngayon! Alam mo ba kung gaano siya nahihirapan!"
"Well, he deserves it!" tila napigtas na rin ang pasensya ni papa. Papalit palit ang tingin ko sa kanilang dalawa. Hindi ako makasabay sa daloy nang usapan nila.
"Hindi iyon nararapat na maranasan ni Savier!" sigaw ni Nana Sena at sinundan ng iyak. Halos pinupunit ang puso ko na makita itong umiiyak.
"Pinagkatiwala ko ang pamangkin ko sayo! Henry! nangako kang pag aaralin mo at bibigyan nang bagong pangalan! pero bakit ganito? Napakasama mo! Kung alam ko lang na magiging ganito ka sana hindi nalang ako sayo humingi ng tulong! na sana pinilit ko nalang na iraos siya noon kahit namatay ang kapatid ko sa pagsilang sa kanya!"
Napapikit si papa nang mariin at napahagod sa buhok. While I am processing everything. Little by little. Words by words. Pamangkin. Bibigyan ng bagong pangalan. Iyon ay si Savier. The fuck?
"W-What..." halos hindi ko matapos ang sinasabi at parang lutang na lumapit kay papa. "Pamangkin?"
Nana Sena wiped his tears and look at me bravely. "Para sa ikatatahimik nang kaluluwa ko." tinignan niya nang masama si papa na hindi makatingin sa akin.
"Hindi isang Dela Rama si Savier. Pamangkin ko siya. Nagkasunduan kami ng ama mo noon. Dahil sa kahirapan nagawa kong humingi ng tulong sa mama at papa mo. Pero inako na lahat ng papa mo lahat at bibigyan ng bagong pangalan. Pag aaralin ...lahat na.." Halos mawalan ako nang malay at nanghihina. Agad akong dinaluhan ni Nana Sena at ni papa pero iniwas ko ang sarili sa huli.
Nana Sena hug me. "Hindi mo...tito si Savier!" she wiped my tears as I closed my eyes tightly. Umiling iling ako. Hindi ko tanggap. Sinaktan ko siya nang sobra at ngayon malalaman kong ganito?
"Anak-"
"Tama na!" I screamed and cried. Sinasabunutan ko na ang sariling buhok. Parang mababaliw na ako.
"Ano pang kasinungalingan ha?! Ano pa?!" Sigaw ko sa ama na ngayon nangingilid ang luha. He tried to reached pero umiwas ako tila nandidiri sa kanya.
"Sobrang nagalit ka dahil sa nalaman mo tungkol sa amin ni Savier?! dahil mag tito kami?! Nagalit ka dahil doon? o dahil nagalit ka dahil takot kang makulong sa mga pinagkakautangan mo ha?!"
"Amara! tama na!" Saway ni Nana Sena ... sa...
"What?" baling ko rito. Seryoso niyang tinignan si papa na tumango at yumuko. Problemadong problemado.
"Ang tunay mong pangalan ay Amara, Roxette."
Napaawang ang labi ko. Bumalik sa alaala ang babaeng maganda na nasa labas gate. Tinatawag akong Amara. Iyong lakas ng kabog nang aking dibdib na kakaiba.
Natatawa ako na galit. Umiling iling na tinignan si Nana Sena at papa.
"D-Don't tell me..ampon ako?" Sumasakit na ang ulo ko sa mga nalaman. I am too much.
Umiling si papa. "Anak kita sa kapatid nang kinilala mong ina ,Roxette." pag amin nito sa mahinahong tono.
"What the...."I cursed and cried.
"All my life lumaki ako sa kasinungalingan?!You fed me with lies?!" I shouted.
"Anak-"
"Ano pa?! meron pa?! ano?!"
"I am still your father Roxette!"
Umiling ako. "Not anymore!" I clenched my teeth.
"Roxette!" Hinagilap nito ang aking kamay. Dumausdos at lumuhod sa aking harapan.
"Makukulong ako! Kami ni Savier! Maraming gustong pumatay sa amin! Kay Savier! Anak...hindi ko na alam ng gagawin ko." He started to cry. Hindi siya magkamahaw sa paghahilap nang salita.
"Gulong gulo na ako anak..."
Binabaklas ko ang mga hawak niya sakin pero mas niyakap niya lang ako nang mahigpit. Kung ibang pagkakataon maaawa ako ng sobra sa ama. Pero sa sitwasyon ko ngayon? Hindi ko na alam.
"Anak..."
Umiling ako at pinunasan ang luha. "Kinasusuklaman kita." then I feel him stiffened. "I'll marry Caleb not because of you. Para ito kay Savier. Ayokong madamay siya sa gulo na ginawa mo. Inosente siya at walang alam sayong ginawa!" Napalunok ako. "Once we get married I want a divorce after a year or months. Kaya sana gumawa ka nang paraan na walang ibang inaagrabyado. And one more thing. I want my phone back." Malamig na tugon ko at mabilis na nilisan ang kinaroroonan nila. After my halfbath hinatid nang nag iisa naming katulong ang cellphone ko. Tinupad ni papa ang aking sinabi.
Mabilis akong umayos ng upo at kinontak ang numero ni Savier. I am ready to apologize. My speech were ready. Handa akong humingi nang tawad. My heart race when his phone ring.
Ilang ring nito at sinagot iyon..
"Savier.." I started to get emotional. My eyes blurred.
"Who's this?" but a girl sweet voice filled my ears. Tinignan ko ulit ng numero kung mali ba pero sakto naman.
"S-Sino to? Nandiyan si Savier?" Hagikhikan ang narinig ko at ibang usapan nang mga lalaki.
"He's here but actually he's drunk. Why?"
Anger automatically spread in my veins.
"Let me talk to him please.."
"Bakit sino kaba?"
Sasagot na sana ako nang may narinig akong boses. "Who's that?"
Halos lumundag ang puso ko ng marinig ng boses niyang paos at malalim.
"Uh..wait.."Baby Amara?" tila patanong ni sagot nang babae. Tingin ko ay binasa nito ang pangalan ko sa screen. Narinig ko ang kaluskos sa kabilang linya.
"Don't mind her.. she's nothing.." malamig na sagot niya ang narinig ko bago namatay ang tawag. Fuck...