Chapter 28
Torture
"Gising!"
I was gasping for air. Hindi ako makahinga dahil sa tubig na sinaboy nila sa mukha ko. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko sa kaba at galit na nararamdaman ko ng mga oras na iyon. Tangina, ang ganda ng panaginip ko, e!
Kaba, dahil baka kaunting oras na lamang ay tuluyan na nila akong patayin. At galit, dahil sa kawalan ko ng lakas na kumilos. I looked so pathetic as I was slumped and placed on the floor. My hands were tied with chains on my back, and I was seated at the corner part of the room.
After they kicked, slapped, and threw some punches on my body, I was able to rest for at least three hours. At ngayon nga'y ginising nila ako ng isang balde ng tubig. Pwede namang maayos na gising na lang, kailangan pa buhusan ng tubig. Ang papansin lang.
It's been three days since Vincent kidnapped me and led me to his rest house – the old house that he lent to Ate Erin and I during those days. Ang dating magulong bahay ay mas gumulo nang madagdagan ito ng bahid ng dugo na nanggagaling sa akin.
Napangiwi ako nang bahagyang kumirot ang buong katawan ko, hula nga’y may pasa na ako sa ilang bahagi ng aking katawan.
But I'd rather have these injuries than having them abuse me in another way.
"What’s this for?!" asik ko. Sinamaan ko sila ng tingin. I know that I am provoking them, but I don't really care. Nasa punto na ako ng buhay ko na gagawin ko ang lahat para lang mabilhan ko ng oras si Damon. Besides, if ever this is my last fight, I’d rather fight with all I have rather than cry about it.
And I know that Damon will come and save me. He won't go down without a fight. I trust on his love. Alam kong gumagawa na siya ng paraan para matukoy kung sino ang kumidnap sa akin at kung nasaan ako ngayon.
Kasi kung hindi, babangon ako sa hukay at dadalawin ko siya kapag namatay na ako.
"Aba't lumalaban ka pa talaga, ha!" the bulky man roared in rage. He went near me and threw me a punch on my stomach. Nadura ko ang dugo mula sa aking bibig dahil sa sobrang lakas noon.
Pasalamat siya bugbog sarado na ako ngayon kasi kung hindi, siya na ang binugbog ko hanggang hindi na siya makakita hayop siya.
Kinagat ko ang aking labi para pigilan ang sariling magsalita ng masama. Tama nga sila Em nang sabihin nilang ipapahamak ako ng bibig ko. At hindi ko rin naman itatanggi pa. Napangisi ako.
"At tumatawa ka pa talaga, ha?" Kung akala ko kanina ay mukha na siyang halimaw, hindi ko inakalang may mas ipapangit pa pala ang pagmumukha niya. Mas pogi pa nga ata sa kanya si Imaw, e.
"Bakit? Anong masama? E sa mukha kang joke, e," pang-aasar ko sa kanya.
Nanggagalaiti siyang sumugod sa akin pero napigilan siya ng kasama niya bago niya iyon gawin. "Ang sabi ni Boss, 'wag daw masyadong saktan, gisingin lang daw. Ayokong mabengga kay boss, Ruso. Alam mo naman ‘yon kapag nagalit." Mga tuta ni Vincent.
"Tss, what a bunch of cowards," I whispered, barely inaudible. But it seems that Ruso heard me because he was looking at me with his blaring eyes.
"Oh, don't mind me. I'm just watching while you both are shitting on your pants," tudyo ko pa.
"Ikaw!" Akmang susugod pa si Ruso nang biglang may pumasok at bumalagbag ng pintuan pabukas. Sabay-sabay kaming tumingin doon. Bumalik ang tensiyong kanina’y aking nararamdaman.
"What do you think you're doing?" Kunot ang noo ni Vincent habang papasok siya. He wore his casual shirt na para bang wala siyang krimeng gagawin ngayong gabi. Tipong napadaan lang at mamamasyal.
"E boss, nasagot e. Gusto ko sanang sampolan para magtanda. Baka pwedeng tikman ‘to?” I froze. I can feel myself gritting my teeth. Ang kapal ng mukha ng lalaking 'to. E mukha naman siyang paa. No, even a foot can't compare to his motherfucking face.
Ngumisi si Vincent. "Save her for me. I'll let Damon watch me ravage her." Kinilabutan ako nang sabihin ni Vincent iyon. Sinamaan ko siya ng tingin.
"Bastard. Just you wait. Damon will kill you," I hissed.
"I'll just watch him try. Pero sana lang dumating siya bago ako mawalan ng kontrol." He went towards me, kneeled, and caressed my skin. Nanayo ang balahibo ko sa takot at kahit pigilan ko ay bahagya akong nanginig. Hindi ko akalain na ang lalaking nakakasundo ko dati ay ganito pala kasama. Sinubukan kong lumayo sa kanya at iwasan ang hawak niya. Kumalansing ang kadenang nakadikit sa pader at sa aking kamay.
Hindi pa man ako nakakalayo ay napangiwi na ako sa sakit mula sa pinaghalong hapdi ng sugat sa aking katawan. He gripped my face, making me wince. The roughness of his hand and robust strength made it impossible for me to move. Hindi rin nakatulong ang sakit na nararamdaman ko sa aking kalamnan.
"I wonder if you taste delicious too, just like your sister." I shivered and slowly I feel myself seething with anger. Anong karapatan niyang bastusin ang Ate ko?!
"Walanghiya ka!" I said, partly shouting. Halos mamaos na ako. Ramdam ko na rin ang pagod ko dahil sa paglaban ko sa bigat at hapdi ng mga sugat ko.
Natawa ako. "How does it feel to be helpless, Ella?" pang-aasar niya. Ngunit maya-maya'y bigla siyang tumingin sa akin suot ang galit niyang ekspresyon.
"If it's not for you, Erin won't be dead. Kung hindi mo lang siya pinigilan sa mga plano niya, e ‘di buhay pa siya ngayon. But of course, Damon would be dead. I'm just sad that it didn't go according to our plan. How disappointing," he laughed manically. He removed his grip from my face. He was looking all crazy, and it made me want to punch the hell out of him.
Looking at his face makes me want to vomit all over the floor. I can’t believe I complimented him when we first met in his changed identity. To think na nag-effort pa talaga siyang magparetoke para lang maitago niya ang katauhan niya at makapaghiganti.
"You're sick," I commented. Dinuraan ko siya sa kanyang mukha habang nakaluhod siya sa aking harapan. He was seething with anger as he commanded his men.
"Hold her." His words were short, but it bears warning. Tatalima na sana sila nang biglang bumukas ang pintuan at bumungad sa amin ang taong matagal ko ng hinihintay.
"Damon..." I whispered. At para bang narinig ako ni Damon at lumingon sa akin. He looked confused at first, maybe because my face was sore from the punches and slaps. But when he indeed recognizes me, fury was written all over his face.
Inilibot ni Vincent ang paningin niya. Nakatalikod siya mula kay Damon. Then just in time, he looked at his direction wearing his sinister smile as I can imagine.
"Ashton?" He questioned. Nang magregister kay Damon ang lahat ay dinukot niyang bigla ang baril sa kanyang bulsa. "What the fuck? You damn traitor!"
All hell went loose as Damon and his men attacked and surrounded the place.