TYSON’S POV
Natigilan ako nang hindi ko nakita ang bato sa locker. "Itinago ko ito dito ..." Nauutal kong sabi.
"Alam kong hindi ka nagsisinungaling ngunit saan sa palagay mo ito?" Bumulong si Adam ng ilang pulgada mula sa aking tainga na naging dahilan para kilabutan ako. Masyadong komportable at mapanganib na manatili dito mag-isa kasama siya.
Hinawakan ko ang kanyang kamay at nag-teleport pabalik sa dating lokasyon bago niya ito mapagtanto.
"Kung nais mong iligtas ang iyong anak, sabihin mosa akin kung nasaan ang Heart of Magic?" galit na sabi niya at hinawaka ako sa leeg.
Nagulat ang mga mata ko nang makita ko si Aurora sa likuran niya. Nang walang anumang babala, isinaksa niya ang isang punyal sa kaniya "Ahhhh !!!" Ang sigaw niyang nakakakilabot ang siyang umalingawngaw habang bumabagsak sa lupa.
"Ayos ka lang ba? Nasaan si Tiara? " Tanong ko sa at lumapit kay Adam upang maabot si Aurora.
Ang masamang tawa ni Adamay ay narinig ko at tumayo ito. Inilabas niya ang punyal mula sa kanyang likuran at galit na sinabi, “Sino ang nagsabi na maaaring patayin ako ng kalokohang bagay na ito? Hayaan mong isipin ko ... isipin mo… Caleb! ”
Hinawakan niya sa leeg si Caleb at sinabi, “Alam kong hindi ko talaga mapagkakatiwalaan ang lalaking ito. Kaya, binago ko ang punyal na nakuha niya kung sakaling... tinignan mo kung gaano ako katalino… ”
Ang mga kamay ni Caleb ay nadulas sa kanyang tagiliran at sinabi niya sa isang nanghihinang tinig, "Lahat ay wala na, Aurora. Ang ating huling pagkakataon para sa kaligtasan… ”
“Poof! Wala na ito. " Sabi ni Adam at umungol ng tawa.
"Nasaan si Tiara?" Tanong ko kay Aurora.
Halos hindi ko mabatid ang kanyang mga salita habang bumulong siya, "Siya ay inilagay sa ilalim ng malakas na Leiche spell ..."
Tumigil ang pintig ng puso ko ... Alam ko kung ano ang ibig sabihin ng spell na iyon ... Ano ang gagawin natin? Paano natin maililigtas si Tiara?
“Pupuksain ko ang paa ng matapat mong kaibigan. Pagkatapos, papatayin ko si Tiara. Game over… ”Aniya at nagsimulang tumawa na parang isang baliw.
Naramdaman kong wala na akong magagawa ... Sinubukan ko ang maraming paraan upang patayin siya ngunit wala namang gumana…
Isang biglaang pag-agos ng hangin ang umihip at ako ay napaatras. Isang hingal ang nakatakas sa aking bibig nang mapagtanto kong ang pinagmulan ng hangin ay walang iba kundi si Aurora.
Humihip ang hangin sa paligid niya at lumilitaw na parang umaakyat siya sa isang bagyo. Ang kanyang buhok ay dumadaloy na tila malambot na alon habang siya ay sumulong nang dahan-dahan, mapanganib. Ang kanyang mga mata ay nagniningning tulad ng cinders at tumaas ang balahibo ko sa kanyang ekspresyon.
Kinaway niya ang kanyang mga kamay at isang pasabog na hangin ang umikot sa kanyang kamay na bumubuo ng bola. Isang malaking tubig, lupa, at apoy ang bumalot isa-isa sa bola ng hangin.
Nagpakawala siya ng isang sigaw na nakakatindig balahibo at nilusob si Adan. Lumipad siya mula sa lupa at nahulog na halos isang daang yarda ang layo.
Sa oras na maabot ko siya, halos patay na siya. Ngumisi siya nang abot hanggang langiy at sinabing, “Nawala mo pa rin siyaTyson. Ginamit ni Aurora ang 'Heart of Magic' upang patayin ako. Lalamunin ng kadiliman ang kanyang kaluluwa at sa lalong madaling panahon siya ay magiging katulad ng Dark Queen... Markahan mo ang aking mga sinabi, Tyson ... Tandaan mo ang mga sinabi ko.
Patuloy na tumatakbo sa aking tainga ang kanyang mga sinabi kahit na matapos siyang tumahimik. Tumitibok pa rin ang aking puso habang ang aking mga mata ay lumingon t sa paligid ng battlefield at hinahanap si Aurora.
Ang mga pagsigaw ay umalingawngaw sa paligid habang si Aurora ay gumagalaw sa pagpatay sa kanila. Kung patuloy siyang hahayaang pumatay sa bilis na ito, mawawala siya sa akin magpakailanman.
CALEB’S POV
Ang aking plano ay gumana. Kusa kong binigyan si Meredith ang pekeng bagay na iyon. Nais kong pumunta si Aurora sa mismong digmaan at tangkaing patayin ang Dark Lord.
Kung natagpuan niya si Tiara, itatago siya ni Tyson sa santuwaryo at hindi namin mapapatay ang Dark Lord. Ang aking mga miyembro ng pack ay hindi magiging ligtas.
Naisip ng Dark Lord na binago niya ang punyal ngunit nakuha ko ulit ito sa ilalim mismo ng kanyang lungga. Ito ay ligtas na nakatago sa aking sinturon. Kapag dumating ang oras, gagamitin ko ito sa kung ano ang dapat.
Ang puso ko ay pumipilipit sa pagkakasala nang makita ko si Aurora na kumakatay sa mga tao. Napakalakas ng aking pananampalataya na ang kabutihan ni Aurora ay ang pipigil sa kanya na gumawa ng anumang kasamaan.
Pero kinain din siya ng kapangyarihan ng bato. Kailangan kong pigilan siya mula sa kasamaan kundi naging walang saysay din dahil siya ang gumawa ng bagay na sinubukan naming iwasan, ang pagdanak ng dugo.
AURORA’S POV
Hindi ako nakatagpo ng kapayapaan kahit matapos kong patayin ang Dark Lord. Isang kakaibang uri ng kagutuman ang nangingibabaw sa akin; isang pagnanasa na pumatay; isang pagkasabik na makakita ng dugo ...
Nanginginig ang mga Werewolves at witches habang papalapit ako sa kanila. Ang aking puso ay napuno ng isang kakaibang kasiyahan na nakikita silang mas lalo pang natatakot...
Mas maraming kuryente ang dumadaloy sa aking mga ugat nang pumatay ako ng sunud-sunod na werewolf. Ang lakas na dumadaloy sa aking mga ugat nang pumatay ako ng isang tao ay pumuno sa akin ng purong kaligayahan.
Sa hindi inaasahan, isang lalaki ang tumalon sa harapan ko.
"Aurora, parang-awa mon a huminto ka!" Pamilyar ang boses niya ngunit ayaw kong tumigil.
Hinawakan niya ako sa balikat at tumingin sa aking mga mata. Isang ilaw ang sumusbok na sirain ang kadiliman sa akin. Ngunit, hindi ko gustong maalis ang damdaming ito; ang pakiramdam ng pagkakaroon ng buong mundo sa ilalim ng aking mga paa.
Hindi ko alam kung bakit hindi ko siya pinatay, hindi ko gusto ito ... Ngumuso siya at itinulak ko siya palayo at dumating pa ang isa pang lalaki sa harap ko na nagmula sa taas.
"Aurora, paramg-awa mon a, pakinggan mo ako ... Hindi ikaw ‘to ... Ang lakas ng bato ay nilalamon ka lamang... kailangan mo itong labanan ... para sa akin; para kay Tyson; para sa iyong anak; ang anghel mo, si Tiara! "
Tiara, nakatawag sa puso ko ang pangalang iyon. Pinahahalagahan ko siya ngunit hindi ito kasing lakas ng pagpapahlaga ko sa kapangyarihan ito. Kinaway ko ang mga kamay ko sa hangin at sinakal ko ang leeg ng werewolf. Napaungol ako sa kasiyahan sa biglaang pag-agos ng lakas sa aking katawan… ito ay tila langit at ayaw kong mawala ito.
CALEB’S POV
Sinabunutan ko ang sarili ko. Wala sa sarili si Aurora. Ni ayaw niyang makinig sa akin. Ngunit ... tama ... nag-atubili siya sa pangalan ni Tiara ...Tama! Si Tiara ang susi upang pigilan siya.
Inaasahan ko lamang na sana ay nakapag-teleport siya dito sa Typhoon kasama si Tiara tulad ng itinuro ko sa kanya. Napapikit ako, sinubukan kong isiping makausap siya. * Meredith, nasaan ka? *
Sa sandaling nakakuha ako ng tugon, sumugod ako upang kunin si Tiara. Tumakbo ako nang mabilis. Binibilang ang bawat minuto. Si Aurora ay pumapatay sa isang kakila-kilabot na bilis ...
Sa pagbalik ko, ang larangan ng digmaan ay nagkalat ng daan-daang mga katawan. Isang napakasakit na pagsigaw ang nakatakas sa aking lalamunan at tumalon ako sa harap mismo niya.
Tinulak ko si Tiara sa mga braso niya ng hindi nag-iisip. Huminto ang pintig ng puso ko nang hindi siya nagkaroon ng kahit anong reaksyon. Tumibok ang puso ko na abot hanggang tainga. Paano kung… paano kung siya… hindi… hindi niya papatayin ang sarili niyang anak. Tumayo siya roon na tulad ng isang rebulto.
Inilagay ni Tiara ang kanyang maliit na kamay sa pisngi ni Aurora. Dumaan ang liwanag sa kanyang mga mata at ang bato sa kanyang kamay ay nahulog sa lupa. Hinawakan niya si Tiara malapit sa kanyang dibdib habang pumatak ang mga luha sa pisngi.
Ang kanyang mga tuhod ay nakabaluktot at siya ay nahulog sa lupa. Isang sigaw na nakakanginig sa buto ang nakatakas sa kanyang bibig at nagsimula siyang humikbi nang hindi mapigilan.
Si Tiara ay lumipat ng hindi komportable at nagsimulang humagulgol din. Pagkakuha ko sa kanyang kamay si Tiara ay ibinigay ko si Tiara kay Meredith.
Lumuhod ako sa harapan niya, hinila ko siya sa aking mga braso.
"Okay lang, Aurora. Wala kang nagawa ... Ang lakas ng bato ang gumawa sa iyo niyan ...” Sinubukan kong pakalmahin siya sa paghimas sa likod niya. Pero bigla niya akong tinulak at nagmakaawa, “Patayin moa ko, Caleb, parang-awa mo na… Hindi ko kayang pasanin ang bagay na ito. Napakasama ko, punong-puno ako ng kasamaan: patayin mon a ako bago ko pa masira ang buong mundong ito, nagmamakaawa ako sa’yo…”
Hinawakan ko siya sa balikat at tumingin sa mga mata niya. “HINDI ka masama, Aurora; Ako ang ... lahat ng ito ay plano ko. Nais kong gamitin mo ang bato at patayin ang Dark Lord.
Isang hingal ang nakatakas sa kanyang bibig at ang mukha niya ay namula sa sobrang galit. Ang kanyang mga mata ay puno ng poot ay tumutusok sa akin tulad ng isang sibat. Naupo ako doon na nakayuko ang ulo. Wala na akong ibang masabi pa.
Sinuntok niya ako at umungol, "Paano mo nagawa iyon, Caleb? Paano! Tingnan mo ang lahat ng mga taong nakahandusay at patay sa lupa. Wala ka bang naramdaman na pagsisisi? "
"Sa palagay ko wala kang karapatang hatulan siya o sisihin siya kapag wala ka namang ideya kung ano ang pinagdaanan niya," sabi ni Meredith at inilagay ang kanyang kamay sa aking balikat.
Sinamaan ko siya ng ngiti, binabalaan na tumigil na ngunit determinado siyang magsalita. "Alam mo ba kung paano nagsimula ang lahat, Aurora?"
Tumingin sa kanya si Aurora na may nakatulalang ekspresyon at umiling. "Parang-awa mo na..." Nakiusap ako kay Meredith na huminto ngunit umiling siya at sinabi, "Walang makakapigil sa akin sa pagsasalita ng totoo ngayon, kahit na ikaw!"
"Nagsimula ang lahat dahil kailangan niyang kumuha ng tulong mula sa Dark Lord upang hanapin ka. Gumawa siya ng kasunduan sa diyablo upang iligtas KAYO mula kay Celeste. Labis ang kanyang paghihirap sa nagdaang ilang buwan ngunit hindi niya kayang pigilan ang pagmamahal niya sa iyo. Ginawa niya ang lahat upang kayo ay maligtas. ”
Umiling si Aurora at sinabi, "Upang mapanatiling ligtas ako, isinapalaran niya ang buhay ng daan-daang mga tao ... hindi ito maaaring maging isang pag-ibig ..."
"Alam mo kung ano, hindi niya kailangan patunayan sa iyo. Sumama ka sa akin, Caleb. ” Sinabi ni Meredith, hinawakan ang aking mga braso.
Umiling ako at bumulong, "Dumating na ang oras ..."
"Hindi, hindi mo kailangang gawin ito ... hindi para sa kanya ... hindi ..."
Ngumiti ako sa kanya at sinabi, "Kailangan kong…"
Tumulo ang luha niya at sinabi niyang, "Bakit?"
"'Dahil, mahal ko siya ..." Sinasabi kaya't hinugot ko ang punyal at itinulak ito sa aking puso ...