#BTSEp34
Nagmulat ako ng mga mata. Puting kisame ang bumungad sa akin. Napapakurap, nagsimula akong kusutin ang mga mata ko.
Anong oras na ba?
Inaantok pa ako.
Lecheng alarm kasi 'yan!
Nahihikab akong bumangon. No choice, may pasok ako ngayon, eh. I wince as I put my hands above my forehead matapos ay nagbaling ang mga mata ko sa yellow na bed sheet.
Wait . . .
Kama? Nasa kama ako?!
Natigilan ako. Napapakurap, I stare at my hands then I was the quickest to pinch my cheeks. Noong napa-aray ako nang malala, lumawak ang pag-ngiti ko.
And then I mumbled, "Shit, so panaginip lang pala iyong nangyari kagabi?!" I smiled widely as I look up, seems like up for a chitchat with God, "thank you po, Lord! Thank you po--"
But I was halted by Mom's voice, "Hija! Tanghali na! Bumangon ka na diyan!"
Sa lakas ng boses ni Mom, napangiwi ako! Panira naman, eh! Walang hiyang boses 'yan, bakit ang sakit sa tainga?!
Padabog at nakabusangot na akong tumayo. Kakainis naman si Mom, eh. Panira ng moment lagi!
I am with pursed lips as I walk towards the door. And when I was about to rotate the door knob . . .
"And cut!" Direk Samsy's voice roared on the set through the huge speaker. That was the moment when the noise from the media staff started to appear.
And then there's Czearine. She is the quickest to retouch my make-up kahit ilang segundo lang naman iyong scene ko. Mas concsious pa talaga siya sa itsura ko kaysa sa akin, eh.
"Let's go to my tent, I am tired." I yawn. Inaantok ako. Ewan ko ba, ang bilis ko nang antukin lately.
That made her stop. With the brush facing the air, she eyed me carefully. "Ate, sigurado ka po bang gustong mong pumunta sa tent niyo ni Kuya Liv ngayon?"
I turned my gaze at her with boredom on my face. "Why?"
"Uhm . . ." Czearine look away, seems like in deep hesitations. Nag-aalangan siyang sumagot. Halata iyon sa bigla niyang pag-buka at pag-sara ng bibig.
But she still dropped the bomb. "Si Ate Ysabelle po kasi, nandoon rin."
With that, I found myself smirking.
Okay . . . Okay.
"Let's go. I want to see a whore right now." Lumakad ako papalabas ng kwarto. Walang ano-ano akong lumabas nang may ngisi sa labi.
It's been three weeks already. Liv and I never got the chance to talk again. We go to work. We act like real professional artists. We are keeping our personal lives away from our work. Because that is what Mother Lizly requested on me. Kung hindi ko nga lang mahal si Mother, mag-reresign talaga ako.
"Ate . . ." Czearine tried to stop me but I didn't flinch at all. I entered the tent only to find Ysabelle sitting on Liv's legs. The view is disgusting.
"Czearine, mag-ingat ka dito ha?" I faced the kid. She only gave me a confused look.
"May peste dito. Remind me to bring insecticide tomorrow, okay?" And then I glance a smirk on Liv who only looked away from me.
Nagsimula na akong umupo sa harap ng make-up mirror ko. Czearine like usual, went to the bag that's sitting near the two cheaters. Maybe, to grab something for me to eat.
Noong nakalapit na si Czearine sa dalawa ay bigla ko siyang sinigawan. "Hey, my gosh!"
Czearine is only staring at me as if I am a hard puzzle. Nakaupo siya, nahawak na ang mga kamay sa bag. Handa na iyong buksan. "Po, Ate?"
Pinanlakihan ko siya ng mga mata. "Mag-ingat ka diyan. May ahas diyan! Jusmiyo, wala pa namang gamot sa venom ng mang-aagaw!" And then I turn my smirk at Ysabelle. That made her mouth to go slack. Natatawa ako noong makita ko kung paano mamula ang mukha niya sa galit. Still smirking, nag-kibit balikat lang akong tinalikuran siya.
"Ano bang problema mo, Asia? Hindi mo pa rin ba tanggap na pinagpalit ka?" Her tone was harsh.
That made me turn my face at her again. I laugh at her. Artificially. "Oo, hindi ko talaga tanggap."
I acted as if in deep pain. It was so overboard that I can sense, mukha na akong OA ngayon. "Veh, ikaw ba naman ang ipagpalit sa basura?" I shook my head as if I am a sad kid. "Sinong hindi maiinis? Sinong hindi maaasar?"
Patuloy ako sa pag-ngisi nang marinig ang pag-taltak ni Liv. Pinatayo niya si Ysabelle. Then before I know it, he was in his cold expression as he grabbed the hand of the whore. Then they stormed out like a defeated soldier from a worthless war.
Noong nawala na sila sa paningin ko, I roll my eyes only to see my face in the mirror. I hate what I am seeing right now. Hindi ako dapat malungkot. Hindi ako dapat umiyak. Pero bakit ang sakit pa rin? Bakit hindi ko pa rin matanggap? Bakit ang saklap-saklap pa ring isipin? Na pinagpalit ako. Na hindi ako naging sapat.
This has always been my thing.
Sa harap nila, mukha akong malakas. Mukha akong palaban. Mukha akong hindi nasasaktan.
Pero, hindi.
Kasi kapag nakatalikod sila, durog ako. Durog na durog ako.
Ito ang rason kung bakit pinipigilan ako ni Czearine. She was always there whenever I cry because of Liv. She was always there whenever I try to contact him again. Despite everything, I still want to win him again.
Ang tanga ko, eh
Ang tanga-tanga ko at okay lang 'yon. Si Liv 'yon, eh. Mahal na mahal ko 'yon, eh.
"Ate, tubig po." Czearine handed me my tumbler with lemon.
"Thank you." I smile at her before I grab it. Uminom ako doon sa pagaakalang maaalis noon ang kirot sa dibdib ko. Pero walang nagbago. Ang init pa rin noong kirot. Ang hapdi pa rin sa dibdib.
I felt Czearine's hand to caress my back. "Ate, katulad nga ng sabi ni Marcelo Santos; ang mabigat, gumagaan kapag binibitawan." She tap me. "Bitawan mo na, Ate. Marami pang iba diyan."
I stare at her at the mirror. With my defeated face, I told her, "I can't, Czearine. I really can't." Which was true. I just can't let go of my feelings towards Liv. It will kill me. It will crucify me to the sea of nothing but pain.
***
"Ang takaw mo talaga." Ezra laughed as he handed me the ice cream that I requested. Sobrang nagke-crave kasi ako doon ngayon. Iyong tipong, maiiyak talaga ako kapag hindi ako nakakain noon. Ewan ko ba.
Ngayon kasi ay linggo. Wala kaming shoot kaya angkin na angkin ko ang oras ko para sa araw na ito.
Carlise sat beside me, he is watching me eat what they brought me. "Hindi ka mamimigay? Anak ka ng tatay mo, kami nahirapan maglakad, ikaw lang ang kakain?"
Ezra laugh and that made her pefect teeth to show up, "Mali iyon! Mali iyon!"
Hindi ko sila pinansin. Parang bata, tuwang-tuwa ako sa kinakain ko. Para bang ngayon lang ako nakakain nito. Iyong para bang ito na ang kahuli-hulihang vanilla ice cream sa mundo.
"Oh, dahan-dahan lang, Ate." Czearine was so careful of me these past few days. Para ngang mas matanda pa siya sa akin kung alagaan ako, eh. Right now, she is wiping the side of my lips.
"Ang ideal wife talaga nitong si Czearine." I heard Carlise. That earned him a poker face at me. At otomatiko kong naihampas sa noo niya iyong plastic na kutsara!
"Ayusin mo ang mga desisyon mo sa buhay, Carlise! Sinasabi ko talaga sa 'yo, 'pag talaga--" pinaghahampas ko siya, siya naman ay natatawang umiilag sa akin, "pag talaga may nalaman ako tungkol sa inyong dalawa, makakapatay ako ng bokalista ng banda!"
Matapos ay narinig ko ang mahinang pagbungisngis ni Czearine. Sa kanya ko naman inihampas iyong kutsara. "Ikaw naman, babae! Umayos ka! Mag-aral ka lang! Iyang mga lalaking 'yan, sasaktan ka lang ng mga 'yan kaya umayos ka! Sasapakin kita!"
"Kawawa naman 'to, pinagpalit kasi." Ani Ezra na naka-indian sit sa harap namin. Naibato ko nga sa kanya iyong kutsara! Gagong 'to, pinagpalit na nga, aasarin pa?
Lahat sila ay nagtawanan. Ako naman ay nakabusangot habang itinutuloy ang pagkain. Kumuha ako ng panibagong plastic spoon. It took me one scoop of vanilla ice cream to lighten up my mood again. I am now smiling as I enjoy the food.
Pero pareho kaming napatingin sa direksyon ng main door nang marinig ang doorbell. Nagmadali si Czearine na magtungo doon. Sumilip muna siya sa peephole bago buksan ang pinto.
And it revealed Mother Lizly.
She looks like she's about to drop a bad news today.