Kaya masyadong worried si mama at papa sa kaniya. Wala namang internall illness si Yesha sadyang mahina lang ang kapit ng resistensya sa katawan niya.
“Bakit ka ba dinapuan ng sakit? Nagpa-ulan ka na naman siguro ‘no?” tanong ko sa kaniya.
Nasa kwarto niya kami ngayon at nagpapahinga. She isn’t allowed to touch any gadgets as long as she hasn’t recovered yet. Tinawag niya ako kasi bored na bored na raw siya kasi wala siyang magawa.
I was checking her temperature from time to time kasi sabi ni mama tumataas at bumababa ang lagnat niya. I told them to bring her to our hospital kaso umayaw ang kapatid ko. She hates the smell of the hospital at baka raw ay mas lumala pa ang sakit niya.
“We overworked ourselves to our PE performance. The weather forecaster revealed that it won’t rain that day, but the rain unexpectedly poured in the middle of our performance, and we didn’t want to ruin our performance since we’re at the peak of the highlight of the dance, so we continued even if the rain was pouring,” she confessed to me.
“Kahit ang teacher niyo ay hindi kayo pinatigil sa pagsasayaw? Ano kayo waterproof?!” I annoyingly stated.
“Enjoy na enjoy naman ni sir niyo ang performance niyo na kahit umuulan na ay di pa rin kayo pinatigil?” dagdag ko pa s ainis na tono.
“Kita mo anong nangyari sa’yo ngayon? Alam mo naman na hindi ka pwedeng maulanan kasi madali kang dapuan ng sakit tapos nagpa-ulan ka pa talaga para lang do’n ah. You risk your health just for grades.”
“Mababayaran ng grade mo ‘yan kapag natuluyan ka talaga sa sakit mo?” panenermon ko.
We have never done this before. Performing under the pouring rain just for the sake of the grades. Tapos ngayon nangyayari sa kanila ‘to? Hindi ba nila alam ang kapakanan ng estudyante nila? To think na minor subject lang ‘yon ha.
“Relax, ate! It was just a fever, nothing serious,” pampapakalma niya sa akin.
But instead of calming down my nerves ay mas lalo lang akong nainis sa sinabi niya.
I scoffed, Nothing serious? Just a fever?” Dahil sa inis ko ay tumayo na ako at pinamewangan siya. I looked at her with my dagger eyes.
“Don’t you know that if your fever gets higher more than 103 F- to 104 F or in easy explanation kapag umabot ng 39.4 celsius or higher ang lagnat mo ay delikado na ‘yan, ha? It’s called hyperpyrexia, and it can cause death, ha?! Gusto mo bang mamatay ng maaga Yesha?!” Hindi ko na mapigilang maitaas ang boses ko sa kaniya, “and you called it nothing serious? Eh ilang araw ka na raw nilalagnat at pababalik ang temperature ng katawan mo, tapos nothing serious?”
“Anong akala mo sa katawan mo magic? Superhero ka? Immortal ka? Na isang pahinga lang ayos ka na?” sarkastiko kong usal sa kaniya.
Dala na rin siguro sa inis kasi kanina pa ako naghhintay sa tawag ni Reeve at hindi pa rin ako nakakatanggap ay nakahanap ako ng rason para ibaling ang inis sa ibang bagay at ‘yon at kay Yesha. Pero totoo naman ang sinasabi ko. If it’s left untreated fever can also cause death!
“Ate! Relax ka lang! Ang init init ng ulo mo kakadating mo pa nga lang dito eh. Para kang inaway ng jowa mo at ibinaling sa akin ang inis na nararamdaman mo,” she joked.
I scoffed again and sat back beside her bed. She managed to make a joke in a situation like this, huh.
“At isa pa, ‘di na ako makikipagtalo pa sa’yo. Nursing student ka talo na agada ko sa’yo. Ni isa nga wala akong naintindihan sa pinagsasabi mo kanina eh. Death lang ang pumasok sa isip ko,” she joked again.
“’Wag ka ng dumagdag sa pagiging alien ate. Tama na na si mama at papa na lang ang alien dito sa bahay. Masyadong sumasakit ulo ko sa inyo eh,” she immediately ranted sabay kamot sa ulo niya.
Ang kaninang inis na nararamdaman ay nagbago dahil sa sinabi ng katapid ko. I get what she means by alien here in our house. It’s because our parents talked an endless topic about med, and of course, since the matter was all about their work, they would also have their conversation using endless medical terms na kung hindi ka kagaya nila ay hindi mo maiintindihan.
I was like Yesha before when I get to adjust to the new surroundings. When I started to forget what happened to us before. My mom and my foster dad talk about med all the time while we’re having dinner. Wala pa si Yesha no’n at ako pa lang saka ang nakatandang kapatid namin.
Among us four, I was the one who couldn’t understand what they are talking about. I was literally gawking in front of them. Si ate naman ay nakakaintindi na because she was a nursing student at that time. Ako lang talaga ang walang ka alam-alam sa mga pinagsasabi nila..
Since then, I was always curious about what they are talking about. It also added to the fuel of my passion. My curiosities about what they are talking lead me also to pursue my dream.
At no’ng nagka alam-alam na ako medyo naiintindihan ko na ang mga ibig sabihin ng mga pinagsasalita nila. Only to find out that they were talking about medical cases.
“Hayaan muna sila. They are just talking about some medical cases that sometimes need a thorough discussion. Kaya kapag nasa hapag ay nadadala pa rin nila cause it’s an important matter,” I explained to her for her to understand why our parents were talking an alien language.
“Was it that really hard to become a doctor ate?” she curiously asked.
Before answering my sister, I looked at my phone again to somehow expect if he will call me back. Malapit ng sumapit ang gabi at kaninang umaga ko pa siya tinatawagan pero hanggang ngayon ay hindi niya pa rin ako tinatawagan pabalik.
I’m starting to get worried also. I checked his social media accounts, yet none of them were online.
Oh Reeve, where are you?
I heaved a sighed for the last time and set aside my phone. Pinausog ko ang kapatid at tumbi sa kaniya bago sinagot ang tanong niya.
“Why? Do you want to become a doctor also?” I asked.
Umiling siya, “I haven’t figured out what I wanted, but it seems a lot were expecting me to become a doctor like our parents. Si ate Yurie doctor, si mama at papa doctor at ikaw… you also wanted to become a doctor, and you’re in the making already. Everyone was expecting me to become a doctor also cause we’re a family of doctors and I was worried about it ate, cause I haven’t think of my future pa,” she carefully shared her sentiments.
I put my arms around her shoulders and brushed her short wavy hair using my fingers. “So, you’re being pressured,” I stated.
“Parang gano’n na nga,” she claimed.
“You don’t have to force and pressure yourself, Yesh. You’re still young, and you have more time to think about your future or what you’ve wanted to become someday. It doesn’t mean that you came from a family of doctors; you should also take the path that we’ve taking,” I shared.
“But everyone’s expecting me to follow the path of our parents.”
“You don’t live here on earth just to follow what other people want you to become, Yesh. You live here for yourself. If you follow what other people want you to become and not what your heart beats, you’ll fail. You’ll disappoint yourself and then regret it,” I told her.
“You’re whole life will be full of regrets if you’re not going to take your own path. You’d never want to live your life full of regrets, right?” I asked.
She nodded as she listens carefully to me, “Time was just moving forward, and it doesn’t have a replay to move backward. That’s why there is a saying that spend your time wisely, cause you can never go back to what is done. You can just recall it, yet you can’t change it,”
“That’s why always choose your own decision, Yesh. You can listen to any piece of advice to guide you, but at the end of the day, your choice will still matter,” advice ko sa kaniya.
“I know you’re being pressured because of our family. Pero pi-ni-pressure ka ba ni mama at papa na pagtungtong mo ng college ganito dapat kukunin mo? ‘Di ba hindi naman? They will always support your decision, Yesh. Don’t be pressured to follow our path just to continue what has started. You can always re-route,” dagdag ko pa.
I have never had a conversation with her like this. Talking about her worries, and today she just willingly opens it up. It somehow brings relief to my heart ‘cause she shared something with me like this, and I could also give her a piece of advice.
Iba talaga ang hatid kapag nag heart to heart talk kayong magkapatid. Yesha and I aren’t fully blooded sisters, yet it isn’t a hindrance to blocked our relationship. Instead, it draws us closer to one another na kung sa tutuusin sampid lang ako sa pamilyang ito, pero hindi nila pinaramdam sa akin na kakaiba ako.
And I thank them for that. I thank my father because he accepts me as who I am, he accepts me as his real daughter kahit na walang dugo niya ang nananalaytay sa katawan ko. Hindi niya ako pinabayaan at mas lalo niya akong inaalagan.
Minsan kung sino pa ‘yong hindi mo kadugo sila pa ‘yong pupunuin ka ng pagmamahal, sila pa ‘yong tuturing sa’yo na para kang isang tunay nilang pamilya, ke’sa sa sarili mong kadugo.
“Pero ate, you never answer my question. Mahirap ba maging doctor?” she asked again.
“Bakit ako ang tinatanong mo e di pa naman ako doctor,” tawa ko sa kaniya.
“But you already have experiences—I mean, you’ve interacted with them already, since you have your clinicals na. Kaya baka alam mo na ang sagot d’yan,” she reasoned out.
“Wala namang hindi madali, Yesh. Every job has its own hardships and difficulties. Pero ito lagi ang tandan mo. No pain, no gain. Hindi mo mararating ang rurok ng tagumpay kung hindi mo pinaghirapan. Kasi lahat ng bagay dito sa mundo ay kailangang paghirapan.”
“Your dedication and hard work are the one that always matters,” pahabol ko pa.
“Thank you for your advices ate. Mabuti at nandito ka na at kahit papaano ay nasabi ko sa’yo ang mga nararamdaman ko. I don’t know how to approach our parents, kasi,” ngumuso siya at inayos ang kumot niya.
“Why? Are you scared that they might force you to do something that you don’t want to do?” I carefully asked her.
Umiling siya, “I just had no courage to talk it with them.”
“Don’t force yourself if you’re not ready, but they are our parents, and parents know the best for us. Don’t hesitate to talk with them cause I am sure they would understand you so well,” I encouraged her.
After that deep talk with my sister, we had dinner. Hindi nakauwi si mama at papa dahil mas naging busy ang trabaho nila sa hospital. I wonder kung ganito rin ba palagi dito sa bahay, kug palaging mag-isang kumakain ang kapatid ko tuwing hindi nakakauwi ang mga magulang.
Ipinagsawalang bahala ko ang aking iniisip at napadpad na naman ako kay Reeve. Sumapit na lang ang gabi hindi pa rin ako nakakatanggap ng tawag sa kaniya. Imposible naman na hindi niya na tanggap ang mga missed calls ko eh napakarami no’n.
Pagkatapos kumain ay pinainom ko ng gamot si Yesha at pinagpahinga na.. I called mom to report about her situation at napanatag naman siya ng naging maayos na ang pakiramdam niya.
After taking care of Yesha ay lumabas ako at pumunta sa garden para magpahangin. I sat down and heaved a sigh. I checked my phone and again, and it disappoints me until now ay wala pa rin akong natanggap na tawag o kahit message man lang sa kaniya.
I tried calling him again pero ngayon ni kahit ring sa cellphone niya ay wala. It will automatically end.
Damn… Reeve where are you? Why aren’t you answering my calls? I tried calling him again for the last time pero gano’n pa rin ang nangyari. Nang bigla itong namatay ay nakaramdam na ako ng kaba.
He’s not usually like this. He always checks me from time to time. Kahit na pati ang pagkain ko sa isang araw ay tinatawagan niya ako. Pero ang nangyari ngayon ay kakaiba. I haven’t received a call or text from him. His phone was also turned off.
Kaya mas lalo akong kinaban dahil dito. Baka may kung anong masamang nangayri sa kaniya? Nang dahil sa iniisip ko ay mas lalo lang nagpadagdag ng kaba ko sa sarili.
Hindi ko maiwasang hindi isipin na walang masamang nangyari sa kaniya. Kasi kahit kailan ay hindi naging ganito si Reeve sa akin. Ang kaba na nararamdaman ko ay patindi ng patindi dahil sa iniisip ko.
Nang hindi na ako mapakali ay una kong tinawagan si Renaissa. Huminga ako ng malalim at kahit papaano ay makalma ko ang sarili ko.
Nang sinagot ni Renaissa ang tawag ko ay ang maingay niyang background ang unang bumungad sa akin. At hind rin nagtagal ay naging tahimik na ito.
“Henzy? Napatawag ka?”
“Renaissa! May balita ka ba kay Reeve?” agad kong bungad sa kaniya.
“Bakit ko sa akin tinatanong ako ba ang jowa niya?” sabi niya sa kabilang linya.
Lumukot ang mukha ko sa sinagot niya sa akin. Wala akong panahon para makipaglokohan sa ngayon dahil sa iniisip ko.
“Seryoso ako, Renaissa,” seryoso kong litanya sa kaniya.
Nang mahigmigan niya na hindi ako nagbibiro ay tumikhim siya.
“Bakit? Anong nangyari?”
Humugot ako ng hininga bagot siya sinagot, “Hindi ko siya ma contact buong araw nag-aalala ako.”
“Baka busy lang siya, Henzy,” sagot naman niya.
“Maiintindihan ko naman kapag busy siye eh kaso isang araw na niya akong hindi kino-contact baka kung anong nangyari na sa kaniya!” naiiyak kong tugon sa kaibigan.
Ngayon lang ako nakaramdam ng ganito. Balisa at hindi alam ang gagawin. Habang kumakain kami kanina ‘yong utak ko nasa kay Reeve.
“Kalma, Henzy baka busy lang ‘yong tao kaya di niya na-i-check ang cellphone niya o baka naman nasira,” pamapabalubag niyang loob sa akin.
Pero kahit anong e rason niya sa akin ay hindi pa rin maibsan ang pag-alala na nararamdaman ko.
“Hindi eh… hindi gano’n si Reeve he always check me from time to time. Kasam ko pa nga siya kanina bago kako umuwi dito. Nkarating na lang ako diro hindi niya pa ako tinawagan.Tinawagan ko na rin siya ng ilang beses kasi hindi niya sinasagot lahat ng ‘yon!” I frustratingly uttered to my bestfriend.
Narinig ko ang pagbuntong hininga niya bago niya ako sinagot, “‘Wag ka nang mag-isip ng masama r’yan, Henzy baka may ginawa lang tallaga si Kyzyr. Na try mo na bang tawagan ang mga kaibigan niya? Si Tristan o kaya si Andrew? Baka alam nila kung saan boyfriend mo.”
Then it it me! Baka may alam sila kung saan ang kaibigan nila. Dapat sila ang unang tinawagan ko ngayon kasi sila ang kaibigan kesa kay Renaissa na wala naman ka alam-alam sa ganap kay Reeve.
“Hindi pa,” maikling sagot ko.
“Tawagan mo sila at baka alam nila. Saka kumalma ka r’yan Henzy. ‘wag kang mag-isip ng masama baka busy lang talaga ‘yong tao, ‘wag kang mag overthink.”
“Tatawagan ka naman no’n kapag nakita na niya ang mga tawag mo. Kilala mo naman ang boyfriend mo hindi ‘yan gagawa ng mga bagay na ikakapahamak niya,” she continued.
For a moment, Renaissa’s word calms my heart. Kapag talaga ma contact ko na sya ulit ay kukutusan ko talaga si Reeve.
Hindi ‘yong binabaliw niya ako ng ganito. I ended the call immediately and call his bestfriend, Andrew. Baka may alam niya kung nasaan si Reeve.
Dali-dali kong dinayal ang number ni Andrew and after several rings, he answered.
“Hello?”
“Andrew, si Henzy ‘to.” Wala ng bati-bati at sinabi ko na agad ang pangalan ko.
“Alam mo ba kung nasaan si Reeve? Hindi niya kasi sinasagot mga tawag ko smula pa kaninang umaga. I am being worried,” dere-deretso kong sabi sa kaniya.
“Huh? Bakit anong nangyari sa kaniya?”
Napasapo ako sa noo sa sinagot ni Andrew sa akin. Kaya nga ako nagtatanong kung saan siya kasi hindi ko alam tapos tatanungin niya rin ako kung anong nangyari sa kaibigan niya.
“Kaya nga ako nagtanong eh kasi hindi ko alam! He’s not answering any of my calls kaninang umaga pa!” tumaas ng bahagya ang boses ko dahil bumalik na naman ang frustration na nararamdaman ko.
Basi na rin sa mga salita ni Andrew ay wala rin siyang ka alam-alam kung saan ang kaibigan niya. Mas lalo lamang ako naging balisa sa sagot niya.
“Hindi ko alam Henzy kasi hindi kami magkasama simula pa no’ng nakaraang araw. Sa pagkakalama ko nga ay baka sumama siya a’yo kasi nag-iimpake rin siya ng gamit niya no’n no’ng naabutan ko siya sa bahay nila,” nagtataka niyang sabi sa akin.
“Impake? Kasama ko siya kanina kasi hinatid niya ako sa terminal. Sa pagkakaalam ko bukas ang flight niya papuntang New York. Hindi siya sumama sa akin dito sa probinsya.”
I tried calling his other friends pero lahat sila ay gano’n lang din ang rason. Hindi nila alam kung saan si Reeve. Mas lalo lang ako nag-alala dahil mag ha-hatinggabi na hindi ko pa rin siya ma contact.
Damn…. Reeve, ‘wag mo naman akong baliwin sa pag-aalala hindi nakakatuwa promise…
Dahil sa sobrang pag-aalala ko sa kaniya hindi ko namalayan na may pumapatak na tubig sa mga kamay ko. Tumingala ako para tingnan ko kung uulan ba, but the stars were shining so bright giving me light to where I am now.
Do’n ko lang namalayan na galing pala sa mga mata ko ang tubig na pumapatak sa mga kamay ko. Suminghot ako at tumingala para pigilan ang luhang nagbabadya pang tumulo ng sunod-sunod.
Damn you, Reeve for making me cry like this. Siguraduhin mo lang na buhay ka pang magpapakita sa akin at hindi bangkay. Kasi ako ang papatay sa’yo sa ginawa mong ‘to sa akin.
I stayed in the garden until one o’clock in the morning. Naabutan ako ng mga magulang kong nakatambay pa rin sa garden at kung bakit hindi pa raw ako natutulog. Ang tanging sagot ko lang sa kanila ay nagpapahangin ako kasi hindi ako makatulog.
It somehow the truth. Kung papasok pa rin naman ako sa loob hindi pa rin naman ako makakatulog ng mahimbing dahil sa pag-alalalang nararamdaman ko kay Reeve. Except na lang na kanina pa ako nandito at naghihintay sa tawag niya.
Laking pasasalamat ko ng hindi na sila nang-usisa pa at pumasok na sa loob ng bahay. Dala na rin siguro sa pagod nila ay hinayaan na lang nila ako.
I stayed in the garden for a moment to calm my nerves bago napagpasiyahan na pumasok sa loob ngunit hindi pa man ako nakakaapak sa ay naririnig ko ang mga yabag papunta sa akin.
Madilim sa parte na kinaroroonana ko at ang tanging nagbibigay ng liwanag sa akin ay ang mga bituin at ang buwan. Kaya hindi ko makita kung sinong mga yapak ang naririnig ko.
“Anak,” my mother’s voice filled my ears.
“Mama,” medyo napipiyok kong wika. Pinagdasal ko na lang na sana hindi niya napansin ang pagpiyok ng boses ko.
“Why are you still here in the middle of the night? You should be resting inside,” may pag-aalala sa kaniyang tono.
Umupo siya sa isang upuan katapat ng upuan ko at bumuntong hininga. “Ikaw mama? Bakit lumabas ka pa? Ikaw dapat ang magpahinga dahil galing ka sa trabaho at alam kong pagod na pagod ka,” I told her.
“It’s okay…my body was already immunized by this kind of set-up.”
“Kamusta ka na?” she asked, “pasensiya na at hindi na kita na tatawagan ng gano’n kadalas naging busy kami masyado ng ama mo sa hospital eh.”
“Ano ka ba, mama. I understand po you don’t need to say sorry,” wika ko.
“So, how are you? Hindi ka ba nahihirapan sa mga subjects mo no’ng unang semester? Lalo na at nag ci-clinicals na kayo?”
“Hindi naman mama… Though sometimes, medyo fully loaded lang talaga pero kaya naman,” I honestly stated, “at saka na e-enjoy ko naman po ‘yong ginagawa ko kaya worth it pa rin naman po ang paghihirap at pagod.”
“Ganyan talaga kapag nasisiyahan sa trabaho nila. Naalala ko no’n ganiyan na ganiyan din ako. Always dedicated to my school responsibilities and duties, kaya baliwala ang mga pagod na nararamdaman ko kapag nakikita ko ang resulta ng ginagawa ko,” pagbabahagi niya ng kaniyang karanasan.
“I guess it runs in the blood mama, ha. Namana ko sa’yo ‘yan eh,” natatawa kong wika.
Saglit na nakalimutan ko ang problema ko kay Reeve dahil sa pag-uusap namin ni mama. She shared a lot of happenings during her teenage years and I was there just listening to her the whole time that she speaks.
Not until she mentioned my biological father’s name, and made her stop when she realizes what she did. Ramdam ko ang mga titig na ipinukol sa akin ng ina nang hindi na ako naging komportable sa pinag-usapan namin.
It’s been a while since my mother mentioned his name in front of me. Simula kasi no’ng pangyayari na ‘yon ay hindi ko na narinig ang pangalan na ‘yon sa kaniya.
His name was a forbidden word for us. Saying his name will open up the scars that he left. Pero dahil narinig ko na ulit ang pangalan niya sa bibig ni mama ay tila wala na lang ito sa kaniya.
“I’m sorry,” she immediately apologized.
Umiling ako at umupo ng maayos. Hindi niya kailangan mag sorry sa akin. Kung okay na sa kaniya edi okay sa kaniya. Hindi ibig sabihin na bawal sa akin ay bawal na rin sa kaniya.
“It’s okay ma,” I forced a smile.
“Alam kong ikaw ang pinaka naapektuhan sa nangyari no’n. Kaya hindi kita masisisi kung hanggang ngayon ay hindi mo pa rin kayang banggitin ang pangalan niya,” kalmadaong sabi ni mama.
“Sino ba naman ang hindi mama, makikita mo ang sarili mong ama may ginagawang hindi ka aya-aya sa harap mo. Nagawa niya pa akong pagbuhatan ng kamay,” I admitted.
“Pero mama, do you forgive him already for what he has done? For hurting you, for cheating on you?” Hindi ko napigilan itanong sa kaniya.
Gusto kong malaman kung napatawad na niya siya. Kasi kung ako ang tatanungin hindi ko alam…hindi ko alam kung ano ang maisasagot ko sa tanong na ‘to.
Bigla siyang tumayo at lumapit sa isa sa mga magagandang halaman dito sa garden niya. Inamoy niya ito at hinimas-himas.
“Time heals all wounds, anak. At isa pa, matagal ko ng tanggap na hindi niya ako kayang mahalin no’ng mga panahon na ‘yon. I was just fooling myself that he also loves me even though deep inside I know the truth. Your father never loves me, Henzy. He was torn between marrying because we had you.”
Tumayo ako at naguguluhang tinignan ang ina, “Because of me?”
“Yes… ang ama ng papa mo ay galit nag alit dahil na buntis niya ako kaya gusto nilang panindigan ako ng tatay mo at kung hindi ay itatakwil siya nito bilang anak nila. ‘Yon ang panakot sa kaniya no’n. Hindi niya pa kayang tumayo no’n sa sariling mga paa niya kaya wala siyang choice no’n kun’di ay sundin ang sinabi ng ama niya,” pagpapaliwanag niya.
Pero… pero hindi naman gano’n ang nakikita ko sa kanila no’n. I thought I have a happy family kasi nakikita ko naman na nagmamahalan silang dalawa sa harap ko. Na naglalambingan at hinihintay ang isa’t isa no’n.
Tapos ganito pala? They were just pretending to each other in front of me? Para akalain ko na masayang pamilya kami?
“But… you’re both okay that time. You even kiss and hug each other. You even… even…”
Hindi ko na naipagpatuloy ang sasabihin ko ng unti-unti ng nag sink in sa akin ang lahat.
“We are just pretending in front of you, anak. Pero kapag nakatalikod ka ay nag-aaway kaming dalawa. We decided to pretend in front of you kasi hindi ka namin gustong ma apektuhan. Ang kaso ay hindi na kaya ng ama mo… He’s tired of it sick of pretending that we’re okay even though we’re not.”
“Kaya umabot sa gano’n. Ako naman ay naging duwag… akala ko ‘yon ang makakabuti sa lahat kaya ‘yon ang inisip ko. Hindi ko alam na naging selfish na ako… na ikulong ka sa hindi masayang pamilya at natauhan na ako nang nasaksihan mo ang pangyayari no’n.”
“At ang sagot sa tanong mo, anak. Yes, I forgive him already,” she looked through my eyes. She caressed my face and smiled.
“Hindi ako aabot sa kinaroroonan ko ngayon kung hindi ko pa siya napatawad. Hindi ako magiging masaya kay Lorry kung hanggang ngayon ay nakakulong pa rin ako sa nakaraan ko.”
Pagkatapos niyang haplusin ang mukha ko ay hinawakan niya ang dalawa kong kamay.
“I let go of the grudges I had in my heart and continue to move forward for my life, and because of that, God has sent me a better man that is deserving for my love.” I can see that my mother is happy, and she’s not faking it.
It eases my heart to see her genuinely happy with papa Lorry.
“At kung may lesson man akong natutunan sa nangyari sa amin no’n ay ito ‘yon. Never force things that aren’t mean for you ‘cause the better ones are coming, and you just have to wait.”
Humikab si mama at antok na tinignan ako. “Inaantok na ako… pumasok na tayo sa loob at matulog na,” pang-aaya niya.
“Mauna ka na ma susunod din ako maya-maya,” I convinced her.
Hindi na siya nagpumilit pa at pumasok na sa loob. Ako naman ay naiwan dito at nagmuni-muni saglit. I admire my mom for being brave for forgiving him even though he never asks for apologized to her, yet my mon was brave enough to forgive him.
I admire her for being a strong woman. I hope someday, I could be like her.
I sent a text message to Reeve. Hoping tomorrow, I can contact him. Hindi ‘yong binabaliw niya ako sa pag-alala ng ganito!
Ako:
Reeve, where are you? You’re making me crazy here because you’re not answering my fucking damn calls.