“SO ANO ang problema?”
Tinitigan ni Sophie si Nicollo. He looks so cool. Kinuha pa nito ang kamay niya. Inilayo naman niya iyon rito.
“So there’s really a problem.” Bumuntong-hininga si Nicollo. “Necessary nga talaga na mag-usap tayo sa labas.”
Tumango si Sophie. Dahil alam ni Aunt Amy na may problema, pinagbigyan sila nito na mag-usap na dalawa ni Nicollo. Magpapahinga na lang raw ito para huwag siyang mag-alala. Hindi rin naman ganoon kaalagain at kaselan ang matanda.
Niyaya niya si Nicollo sa coffee shop malapit sa apartment para makapag-usap.
“May clue ka ba kung bakit?”
“Hmmm… dahil ba sa hindi kita nabibigyan ng atensyon sa mga nakalipas na araw?”
“Isa iyon sa mga dahilan.” Huminga nang malalim si Sophie.
“I accept. Kasalanan ko. But I do that because I want to be sure of my feelings for you…”
Namutla si Sophie. “Naguguluhan ka. Nagdadalawang-isip ka.”
“Kind of. Pero na-realize ko na ang lahat. Hindi lang kita gusto. Mahal rin kita. I’m sure of it now…”
“G-give me a good reason to believe.”
“Let me kiss you…”
“Ano?”
“To prove. But I have one request. Please kiss me back…” Magkatabi sila ni Nicollo kaya madali siyang naabot nito. Kinuha nito ang mukha niya at hinalikan nga siya.
Nagulat si Sophie sa ginawa ng boyfriend. Pero naintindihan naman niya ang request nito sa kanya. Naiiyak man siya ay pinagbigyan niya ito. Sinunod niya ang request nito.
Mahal niya si Nicollo sa kabila ng lahat. Gagawin niya ang lahat para dito.
Hindi marunong humalik si Sophie pero ginawa niya ang lahat ng makakaya niya para mag-enjoy ito. She poured all her emotions to the kiss.
I love you so much, Nicollo. I don’t want to lose you…
Ilang beses na napakurap si Nicollo nang maghiwalay ang mga labi nila. Malakas pa rin ang tibok ng puso niya pero hindi dahil sa halik na pinagsaluhan. Natatakot siya.
“Am I not a good kisser?” Nakagat ni Sophie ang ibabang labi. Nanginginig at naiiyak siya.
“Don’t cry.” Pinahid ni Nicollo ang luha niya.
“But I cried because I love you. I love you so much. I am deathly afraid of losing you…”
May tumulong luha sa mata ni Nicollo. Lalong natakot si Sophie. Bakit ganoon ang reaksyon ni Nicollo? Mukhang hindi nito nagustuhan. Hindi talaga siya mahal nito.
“Nakakainis ka!”
“Bakit naman?”
“Umiiyak ka rin.
“No. I cried because it’s beautiful, Sophie.” Ngumiti na si Nicollo. Hinaplos nito ang mukha niya. “You are beautiful because that’s the best description on the way you made my heart beat. And I love you so much…”
“Kung mahal mo ako, hindi ka magdadalawang isip sa nararamdaman mo sa akin…”
“Hindi naman sa ganoon, Sophie. Naguluhan lang ako sa nararamdaman ko sa `yo dahil iba ang pagkilala ko sa salitang pagmamahal. I recognized my feelings for Giselle as love. Pero mali ako. It was just lust. Isa pa rin siguro ang dahilan na dahil sa negosyo. My relationship with her made our business more successful.
“Pero mali rin ako. Hindi ko kailangan ng isang bagay na kagaya noon. Our business is doing so very well. Hindi ko kailangan si Giselle at ang pamilya niya. And even the lust that I’ve felt for her isn’t the one that I’m looking for.” Kinuha ni Nicollo ang kamay niya. “I just want simple happiness. At ikaw ang nagbibigay noon sa akin, Sophie.
“Hindi ka ganoon kaganda, lalong hindi ka mayaman. But I don’t care about that. Gusto kita sa kahit ano ka man, sino ka man. Masaya ako na kasama ka. Mahal na mahal kita…”
Tinitigan ni Sophie si Nicollo. Sincerity was all over his handsome face.
“Oh, Nicollo. Mahal na mahal rin kita…”
“I know. And thank you so much for loving and trusting me. Sorry dahil ngayon ko lang na-realize ang lahat…”
“And you realized everything because of the space?”
Umiling si Nicollo. “Nagpunta si Giselle sa office ko.”
Namutla si Sophie. “So gusto niya talagang sirain tayo…”
Kumunot ang noo ni Nicollo. “Paano mo naman nasabi `yan?”
Ikinuwento ni Sophie ang text message at dumating na envelope sa kanya.
Namutla rin si Nicollo. “I-I’m so sorry. I don’t want you to see that. Pareho kaming lumaki ni Giselle na liberated. She loves doing it, too. And I’m not a saint. Mahirap i-resist ang magandang tukso na kagaya niya. But it’s my past, Sophie. I hope you still trust me after that.”
“Naiintindihan ko naman iyon. I trust you, Nicollo. Nobody is perfect. Nakaraan na rin iyon. Nasasaktan lang ako sa ginagawa niya. Bakit kailangan pa niya tayong sirain?”
“She’s a spoiled brat. She always get what she wants. Pero kinausap ko na siya. Wala siyang mapapala kung hindi niya ititigil ang ginagawa niyang pangugulo sa atin. Wala ka rin mapapala kung magpapaapekto sa ginagawa niya.”
“You’re right. I’m so sorry…”
“Are we all right now? Hindi ka na ba galit sa akin?”
“Hindi naman talaga ako galit sa `yo. I just want to talk to you. Gusto ko na magkalinawan tayo. Nagulat kasi ako na bigla ka na lang nag-confess ng love sa akin samantalang may problema pa nga tayo.”
“And I explained myself to you already…”
“I know. At naniniwala naman ako sa lahat. Masaya rin ako sa naging resulta ng pag-uusap natin.”
“Mas masaya ako. So what do you think? Let’s celebrate?”
Lumabi si Sophie. “May trabaho ako. Nakakahiya kay Aunt Amy.”
“Oh, I’m sorry. Nakalimutan ko. How selfish of me…”
“I’m sorry. Babawi na lang ako sa ibang araw. What about a simple vacation outside New York? May bakasyon na isang linggo ang anak ni Aunt Amy. Sabi niya, puwede ko raw rin gamitin ang time na iyon para makapagbakasyon.” Tuwing day off niya, ang anak ni Aunt Amy ang nag-aalaga rito.
“Of course. And I’m excited about it. Ilang araw na rin naman akong busy dahil sa trabaho. I deserved a break. Even just three days, perhaps? Well, bakit ko pa ba pinag-iisipan. I’m one of the boss in the company. Hindi dapat ako magpa-stress. Pero ang kailangan ko lang na intindihan at ilagay sa isip ay hindi ako ang boss mo. Hindi ko hawak ang buhay mo. hindi lang sa akin umiikot ang buhay mo. Right now, iintindihan ko na lang na hindi muna puwede. I’m not selfish. Love is not selfish. And I love you…”
Napangiti si Sophie. Napakasuwerte talaga niya sa boyfriend niya. “I love you with all my heart, too. Thank for loving me despite of my dull personality.”
“No. Interesting ka para sa akin. But thank you for loving me despite of my imperfections…”
“You are perfectly imperfect to me.”
Nicollo smiled and kissed her again. Parang nakakita ng fireworks si Sophie. At may bonus pang magandang musika. She was sure that it was a sound of happily ever after.
THE END