Life goes on (BTS, 2020)
---
Napasabunot ako sa buhok ko at malakas na napasigaw. Umiling-iling na baka sakaling sa pag-iling ko ay maglaho ang mga tawanan na naririnig ko. I cried while running somewhere. Hindi ko na rin maintindihan ang malakas na pagkalabog ng dibdib ko. Hinihingal at namamawis na ako pero hindi ko parin alam kung paano tatakas ang mga tinig.
"Happy birthday!"
Pumalakpak pa si Mom when my Dad exploded confetti on the air. I just shook my head and ignored them. I saw that they were next to Magen and my cousins but not Hailey. Tama lang! Dahil ayaw ko muna siya makita! Nagtama ang mga mata namin ni Magen na agad kong iniwasan. I restrained myself from approaching him and asking if he had treated the bruises on his face. Gusto ko siyang lapitan at yakapin. Gusto ko siyang kausapin pero pinipigilan ko hanggang sa makaya ko.
Ngayon ko lang nakita ang hawak niyang cake na three layers. May mga bitbit din na mga refalo para sa akin. Alam kong naghanda sila para ngayon at nagbabakasali na magiging ayos na ako kahit papaano pero hindi! Hinding-hinding! Strangers destroyed me! Hindi ko alam kung paano ba ako maayos. Duming-dumi na ako sa sarili ko.
Napasigaw na naman ako ng marinig ang tawanan. "Tigilan niyo na ako! H'wag mo akong halikan! H'wag mo akong hawakan!" malakas kong sigaw ng maalala ko na naman ang paghawak sa binti ko.
Mom and Dad approached me immediately but I stepped away from them. I ran into my large cabinet and went inside. Narinig ko ang hagulgol ni Mom bago ko takpan ang tainga ko. Please... tigilan niyo na ako! Layuan niyo na ako! Hindi pa ba sapat na binaboy niyo ako?! Hindi pa ba sapat na hindi kona alam kung paano pa ako magpapatuloy? Hindi pa ba sapat na duming-dumi na ako?
"Layuan niyo na ako!" taboy ko sa mga boses na napasok sa tainga ko.
I don't know how long I've been inside my big cabinet. I just woke up when I felt the tightness of the grip on my right hand. It was as if something had embraced my heart in the way Magen was staring. He is wearing a navy blue chino short and black v-neck shirt. Nakaupo siya sa isang upuan na nasa gilid nitong kama ko habang hawak ang kamay ko na agad kong binawi.
Ayaw ko... ayaw ko na ata ng kahit ano na galing sa kaniya kahit dampi ng balat niya sa akin. Kahit gusto ko pa siya ay ayaw ko muna mainvolve sa kahit ano na may connection galing sa kaniya. I was damn broken! Hindi ko makakalimutan kung paano ako nagmakaawa sa kaniya. Hindi ko makakalimutan kung paano niya ako patayin gamit ang mga matatalas niyang salita. Hindi ko makakalimutan na pinatay niya ako nung inamin niya pinilit niya lang na makasama pa ako at lalong hindi ko makakalimutan na pinagsisihin niya na nakasama niya ako. That he spend his time with me.
Kasi... kasi shit! Kahit segundo na nakasama ko siya ay mahalaga na sa akin! Hindi ko pinagsisihan na nakausap ko siya, nakasama, at minahal. Kaya bakit ang dali sa kaniya na saktan ako gamit ang mga salitang hindi ko ine-expect na manggagaling sa kaniya? Bakit ang dali sa kaniya na saktan ako?! Bakit ang dali naman sa kaniya na ipagtabuyan ako?!
"Ang sinabi mo ay layuan kita, Magen." bumakas ang sakit sa mukha niya dahil sa sinabi ko.
Handa na ako na palayain siya dahil ayaw kona rin. I'm so tired of what's happening. I've done my part and I doesn't want to do anything else just to keep him by my side. If he wants to out then out. I will never beg someone again to stay. I'm tired of being a zone. The zone he chooses to go to when he has no choice. The zone he will try to stay in even if he no longer wants to. The zone where he just needs to. I don't want to be a comforting zone anymore.
Siguro malakas ang loob niya na saktan ako dahil alam niyang kahit anong sakit ang idulot niya dito sa puso ko ay siya parin ang mamahalin ko. Ang taong pipiliin ko na mahalin. He destroyed me too! He destroyed my heart! He destroyed my safety zone! He destroyed everything about me! but... why he can't destroy this damn feelings?!
He sniffed, calmly. "Happy Birthday, Heart." he uttered softly.
Hindi ako sumagot dahil parang pinupunit ang buong pagkatao ko. Nakita ko na may nilagay siyang isang paper bag sa side table nitong kwarto ko. Mahal... mahal ko parin siya pero tama na.
They were right when they said that it was too hard to let go of something that I thought was real.
"Dapat hindi kana nag-abala pa na bumili ng regalo. Baka kasi isumbat mo lang sa akin 'yung nasayang mong oras para mabili 'yan. I don't need your time anymore," malamig kong sabi bago siya titigan ng diretso sa malumanay niyang mata.
Ayaw ko umabot sa punto na magkasumbatan kami dahil baka malunod siya kung ako na ang magsusumbat sa kaniya.
"Heart, it's---"
"Why are you here?" I cutted him off.
I don't want to hear his excuses. Pinalibot ko ang tingin sa puting kwarto. Sobrang tahimik at tanging tunog galing sa aircon ang bumalot sa tainga ko. Gusto ko siya paalisin dahil bakit ba siya nandito? Kasi hindi na siya dapat na nandito!I don't need his pities or comforting words! I'm already letting him go because this is my last option. To let go of him even it destroying me.
"Why not?" mahinahon niyang tanong.
Napatitig lang ako sa kaniya habang inaayos niya ang blanket na nakatakip sa akin. He looked worried about my condition because it was a trace in his eyes that didn't seem to be lying.
"Ayaw mo ako makita 'di ba? You told me to stay away from you. Kaya bakit kapa nandito? I don't need your pities. I'm done with your shitness, Magen." Mariin kong sabi. "You destroyed me..." mahina kong sabi na nagpayuko sa kaniya.
"I'm so sorry..." he mumbled.
Hindi ako sumagot at nag-iwas nalang ng tingin. Hindi ko kayang tagalan ang malambot niyang titig sa akin dahil nanlalambot din ako kahit 'yung nararamdaman ko ay nanlalambot din! Pakiramdam ko ay may sumasakal sa leeg ko at humahampas sa dibdib ko. It's fvcking hard to be mad at him!
"Naiiyak ako sa galit! Galit ako, Magen! Galit na galit ako! pero mas naiiyak ako kasi hindi ko magawang magalit! Kahit sobrang galit na galit ako sa'yo ay hindi ko parin magawang magtanim ng galit!" napahagulgol ako at tinakpan ang mukha ko gamit ang blanket.
Kasi sobrang sakit na sa ilang beses kaming magkasama ay para sa kaniya ay nasayang lang ang oras niya! Am I not deserve his time?! Ano ba ang deserve ko?! Paano ba maging deserving?! Sino ba ang deserve ko?!
"Magalit ka lang sa akin, Heart. Hindi kita pipigilan."
Mas lalo akong umiyak dahil sa sinabi niya. Hindi ko alam kung ilang minuto pa ang tinagal ko sa kakaiyak. Magalit?! Tangina... magsalita lang siya nawawala na 'yung galit na nabubuo! Tingnan niya lang ako gamit ang maamo niyang mata ay nanghihina na ako! Kaya paano ako magagalit?! Napatakip nalang ako sa aking mukha nang marinig ko ang ilang hakbang niya palabas pero ilang minuto lang ay bumalik narin agad siya.
"Heart... inom ka muna ng tubig," mahinahon niyang alok.
Hindi ako sumagot at nanatili lang na tahimik sa ilalim nitong blanket. He was good at this! Magaling siya magpalambot ng nararamadaman. He knows how to tame me! He knows how to catch my tickle! He knows how I can fall again!
"Heart..." he mumbled again.
Padabog kong tinanggal ang pagkakatalukbong. Parang gusto ko magpakain dito sa kama nang makasalubong ko ang maamo niyang mga titig na ibang-iba sa twing pinagtatabuyan niya ako palayo. He handed me a glass of water. Bakit ba ganito siya?! Ang gulo niya talaga!
Parehas kaming napatingin sa pintuan nang biglang bumukas. Magen stood up when a woman in 30's entered my room. She is wearing a doctor suit so I bit my lower lips before seating properly. Hindi na ako nagulat nang tulungan ako umupo ng maayos ni Magen. Ang mainit niyang palad sa balat ko ay nagbibigay ng kakaibang pakiramdam sa akin pero sa ngayon... hindi na, dahil kahit haplos niya ay nasasaktan na rin ako.
"Dra. Jessica Jacinto..." pakilala ni Magen.
Hindi ako sumagot at umiwas lang ng tingin. Doctor? may sakit ba ako? Napahawak ako sa noo ko at sa leeg para tingnan kung mainit ba ako pero hindi naman.
"P-Poena Heart Nazario..." I managed!
Hindi ko alam kung i-ooffer ko ba ang kamay ko but I chose to stay still. I stared at Doctora when she smiled at me like she was comforting me using her smile.
"I'm a psychologist, Heart."
Napaawang ang labi ko sa gulat. Hindi ko alam na aabot ako sa punto na pupuntahan na ako ng isang psychologist dito sa bahay. Naiiyak ako nang maalala ko ang nangyari kahapon at kanina. Naririnig ko kasi ang mga tawanan na hindi na ata mabubura sa ngayon. They will forever haunt me!
"I need to go... I already talk to your parents and please don't stress yourself. Keep fighting, Heart. There's always a light at the end of this struggles..." nakangiting sabi ni Doktora dahilan kung bakit mapatango nalang ako.
Napatunganga pa ako saglit at pinagmasdan ang pinto na nilabasan niya. I just came back to my senses when Magen suddenly coughed softly as if he burst the buble where I was floating.
"Ano'ng sakit ko?" I asked Magen when we're two inside here.
He shook his head "I don't know too, sila Tito at Tita ang kinausap ni Doktora," he mumbled using his husky voice.
A quiet moment passed. Maybe an angel had passed by because of the sudden silence. I could no longer look at him because I was still hurt by what had happened. Gusto ko siya tanungin kung paano na si Mom ang kabit ng Dad niya? I mean... I know Mom is damn beautiful and maarte but I know that she will never take a step to ruin a family!
"Go home because I'm sure Mom is here so that the anger in your heart will build up again. Kaya ngayon palang ay umalis kana..." dahil alam ko 'yung paghihirap mo. "Naiintindihan ko na sa ngayon kung bakit hindi mo ako magawang mahalin. That is because your heart is still full of hatred and there is no space for love," nangilid ang luha kong umiwas ng tingin.
Hindi ko na ulit susubukan na makatanggap ng pagmamahal niya. Maybe, it has boundaries and limitations? He builds a huge hurdle and I can't do anything to destroy it. Gusto ko durugin ang nararamdaman niya katulad ng sa akin but I know I can't.
"Ikaw ang pinuntahan ko rito, Heart. Hindi sila kundi ikaw..." nagtiim-bagang siyang umiwas ng tingin.
Ang daya niya! He hurt me! He broke me into pieces! pero... bakit 'yung mga maliit na piraso nito ay parang handa parin siyang tanggapin... handa parin siyang intindihin... handa parin siyang mahalin.
"H'wag mo na ako puntahan," tipid akong ngumiti.
Kasi nakakatakot... baka mahila mo na naman niya pabalik. I'm so tried of chasing him. Sobrang nakakapagod. I was waiting for someone's feeling like I was in battle and I'm waiting for my rivals to surrender me a weapon that I can use. Yeah, It's impossible.
It's impossible to receive his damn feeling towards me! Ginto ba 'yang nararamdaman mo, Magen? Bakit hindi ka marunong magbigay?! Bakit ang damot mo?!
Kumunot ang noo niya dahil sa sinabi ko "Pupuntahan kita sa ayaw o gusto mo..." his jaw clenched and I know that in just a click his eyes were darkened.
"I respect what you said that you don't want to see me right now, I also don't want to see you. My Mom is your Dad's mistress and I love my Mom too. Kaya nasasaktan din ako. Hindi ko alam kung saan ko na ilalagay 'tong mga sakit sa puso ko dahil sobra na... umaapaw na. Naguguluhan ako sa mga nangyayari---"
"Kung puro sakit na 'yang nasa puso mo then give it to me. Kung kaya ay ibigay mo lahat sa akin para hindi kana mahirapan. Naguguluhan din ako pero pwede naman ata natin intindihin ng magkasama..." pangungumbinsi niya.
I don't know what deal he wanted and what sweet words he uttered. Sorry, Magen. I feel like I am a diabetic. I can't accept your sweet words because I know that can kill me. I wasn't born yesterday! I know what he's playing!
I wobbled my head with disbelief "Sobrang durog na durog ako, Magen. Hindi---"
"Durog na durog kana? then bubuuin kita... bubuuin ulit kita. Let me love you in a way that is gentle and soft," malambing niyang sabi kaya mapait akong napangiti.
I shook my head trying to convince him. "This is me, kaya ako ang bubuo sa sarili ko. Alam kong nasasaktan karin sa nangyari sa family mo. I want to heal too..."
He had a trauma because of what happened to her Mom. He witnessed that his Mom was nearly taken her life and disappear. I didn't know what defense I should use. I don't know what excuse I need and if I deserve to have a justification. I found out that the dad's mistress of the person I love is my dear Mom. This world is very cruel!
He sniffed not buying what I've said "Let's heal together. Hahayaan kita na buuin ang sarili mo at bubuuin ko rin ang sarili ko habang tinutulungan ka na buuin ang iyo---"
"I want to heal alone..." mariin ko siyang tinitigan. "I want to heal myself without you..." his lips parted as he looked away like he was hurt.
Napasinghap siya bago ako malamyang tingnan "If you want to heal alone, I can't because I want to heal with you," parang nanghina ako sa sinabi niya.
Hindi ko na siya pinansin at humiga nalang. Pinipigilan ko ang pagsabog ng mga luha sa mga mata ko dahil sa sinabi niya. There's a part of me that celebrates because of what he said but there's a part of me that pulls back and tells me not to fight this love anymore.
"I know that I'm hurting you and I was too. Nasasaktan din ako sa mga desisyon ko. I'm selfish..." mahinahon niyang sabi.
Pinikit ko nalang ang mata ko at hindi na ako nagulat nang tumulo ang luha sa mga mata ko.
"Mahal kita, Heart," he softly said.
Wala akong naging reaksyon sa salitang binigkas niya. I can't feel it, mas marami 'yung sakit na nararamdaman ko.
"M-mahal mo ako o mahal mo lang ako kasi nakakaaawa ako?" humihikbing tanong ko bago siya harapin.
Sunod-sunod ang pagbagsak ng luha ko sa aking pisnge. He tried to wiped my tears but I avoid it. I don't want anything from him even his touch. It's hurting me too. Nakipaglaban ako ng titigan sa mangungusap niyang mata.
"Mahal kita..." he softly uttered while staring at me.
I sniffed "Why?"
He sighed calmly "Mahal kita... I can't find any reason to tell you because there is no reason. I don't want to find a reason to love you. I just want to love you because what if that reason disappears? I do not love you anymore? What if the reason changes? Will my love for you change too? So don't ask me what is the reason why I love you... dahil mahal kita kasi nga mahal kita," malambing niyang sabi.
Tinitigan ko lang siya at alam kong walang emosyon itong mga titig ko. I can't feel anything strange at my heart because of what he said. Parang ayaw magrespond ng puso ko sa sinabi niya. Napagod narin ba? Halos lahat naba ng akin ay napagod na sa mga nangyayari?!
"N-nakakapagod... nakakapagod kang mahalin," napahikbi ako. "I want a space too..." ayaw ko muna sa'yo.
Hindi naman porket suko na ako ay hindi ko na siya mahal dahil sumuko lang ako kasi narealized ko na may mga bagay pala talaga na kahit gustuhin natin ay hindi pwede. Hindi ako sumuko ngayon dahil wala ng pag-asa. Sumuko ako... sinuko ko na ang pagmamahal ko dahil ang tao mismo na gusto kong ipaglabanan gamit itong nararamdaman ko ay sumuko narin.
He pushed my feelings away.
"Kung pagod kana mahalin ako... hayaan mong ako naman ang magmahal. Just stay still, Honey. Let me love you in a gentle way. Hayaan mo na mahalin kita sa paraan na kaya ko," nagsusumamo niyang sabi.
Mahal ko siya at aaminin ko na ang sakit sakit niyang mahalin. Kung mahal niya naman pala ako... pwes masakit siyang magmahal.
"You realize that you love me?" kunot-noo na tanong ko.
He nodded and smiled sweetly. "Yes, pinilit kita ipagtabuyan kasi nalilito pa ako. You know... Stucked parin ako sa past ng family matters natin. Mas lalo akong nalito nung nalaman ko na 'yung Mom mo..." agad siyang nag-iwas ng tingin.
"Kung mahal mo pala ako. Sorry, Magen. Hindi ko kasi maramdaman 'yung pagmamahal na sinasabi mo. Kung totoo man na mahal mo ako..." huminto ako at pinakatitigan ang mukha niya na bakas ang sakit. "Masakit ka magmahal,"
Umiwas ako ng tingin dahil pakiramdam ko ay pinipiga ang puso at buong pagkatao ko.
"I'm so s-sorry..." his husky and deep voice cracked. "Sorry kung masakit ako magmahal,"
Narinig ko ang mahina niyang paghikbi kaya napatingin ako sa kaniya na ngayon ay nakatakip ang mukha gamit ang mga palad. His shoulder keeps on shaking.
"I've been in damage, Magen. You are my manipulator and my energy drainer,"
Hindi ko alam kung saan ako nakakuha ng lakas ng loob para ibato sa kaniya ang masasakit na salita na lumabas sa bibig ko. Sira ako... sirang-sira ako at hindi ko alam kung magiging maayos ba ako kapag nanatili siya sa tabi ko.
"Let me be your favorite manipulator and energy drainer," nagsusumamo niyang sabi.
Hindi... hindi ganoon kadali 'yon. Kasi kung madali lang ay baka mas pinili ko na kumapit pa sa kaniya kahit na alam kong wala na akong kakapitan pa.
"D-do your feelings are fading away? D-did I lose you?" nahihirapan niyang tanong.
"The feelings do not swiftly fade. I love you but you lost me a long time ago because I did too. I lost myself a long time ago. I lost myself because I wish you love me the way I love you. I lost myself in the process of holding you. I wish that someday will come when I longing lose my love for you as clearly as you lost me," mabilis kong sagot na parang hinihila ako pababa sa sarili kong hukay.
"Honey, I lost myself too when I let go of your hands, even I want to take a grip. Hayaan mo... susubok ako ulit kapag pabor na sa atin ang mundo," mahinahon niyang sambit.
Unti-unti kong na-re-realize na hindi pala ako ang nag-let go. Hindi pala ako ang bumitaw dahil siya pala ang bumitaw. Nahirapan ako kumapit dahil sa bawat pagkapit ko ay ang pagluwag ng paghawak niya.
Hindi ko siya nagawang balingan kahit na sobrang tahimik. I heard footsteps before my door slammed shut. So I turned around, I cried before covering my face and sitting up properly.
Siya... siya lang 'yung tao na gusto ko pa makasama ng matagal. Siya 'yung tao na hindi ko pinagsisihan na nakilala at minahal. Galit ako sa kaniya... galit na galit ako pero hindi ko kaya na tagalan 'yon. Siya at siya parin ang pipiliin ko kahit sobrang galit ako... kahit sobrang nasasaktan ako. Pinili ko siya pero hindi ako mananatili pa.