Samantha Gabrielle Point Of View
Bakit ngayon pa? Bakit ngayon niya pa sinabi? Bakit ngayon lang? Bakit ngayon pa na umaapaw ang kalihayahan ko? Kung mahal niya ako hindi niya ako sasaktan ng ganito!
Ang sakit! Sakit. Nagsasama kami without knowing na may isang bata na kailangan siya, isang bata na karapatang makasama at mabigyan ng isang kompletong pamilya.
"Love,—" *Pak*
"Love? That's what you called me after what you confess? Seriously? Love?! How dare you! Ang kapal ng mukha mo!" Sigaw ko sa mukha niya habang pinag-susuntok ko siya sa dibdib.
Galit. Sakit. Hinanakit. Ang kapalit ng pagmamahal na ibinigay ko sa kaniya, bakit ganito? I hate this kind of feelings! I hate it! I hate him! Damn it!
"Akala ko ito na ang araw na na pinakamasaya sa buong buhay ko na hindi ko makakalimutan, kasama ko ang lalaking pinakamamahal ko sa pinamahalagang araw sa buhay ko pero nagkamali ako, ito pala ang araw na hindi ko makakalimutan dahil ito ang araw na winasak ako ng lalaking pinakamamahal ko." Imiiyak kong sambit at lumayo sa kaniya.
"Gab... Please! Forgive me. I love you so much! Hindi ko naman ginusto 'to ayaw kong masaktan ka, pero ayaw ko ring maglihim at magsinungaling sayo. Tatangapin ko na magagalit ka kapag inamin ko sayo pero hindi ko matatanggap na sa ibang tao mo pa malalaman ang bagay na 'to... I'm sorry." Hinuli niya ang kamay ko at hinila niya ako papalapit sa kaniya at niyakap ng mahigpit.
"I'm sorry... Hindi ko sinasadya, please... Stay with me, mahal kita Gab ng sobra. Sobra, sobra. Babawi ako sayo, gagawin ko ang lahat mapatawad mo lang ako, Gab. Lahat-lahat, ayaw kitang mawala sa akin." Bulong niya habang umiiyak na nakayakap sa akin.
Hindi. Ang sakit eh! Ako 'yong asawa pero sa iba siya may anak, Hindi. Hindi ko matatanggap, ayaw ko! Ang sakit sakit!
"Kung talagang mahal mo ako hindi mo ako sasaktan ng ganito, ang sakit Ezekiel... Bakit nagawa mo sa akin 'to? Ang sakit! Pakiramdam mo pinapatay mo ako sa sakit na ipinaramdam mo. I hate you! I hate you! I hate you!" Sigaw ko sa kaniya at tinulak ko siya papalayo sa akin.
"Ikaw ang lalaking minahal ko, pinagkatiwala ko sayo ng buong-buo ang puso ko, pero hindi ko inakala na ikaw rin pala ang wawasak nito ng pinong-pino." Muli kong sambit sa kaniya bago ako nagpatuloy sa paglalakad.
"Dude!" Tumingin ako sa paligid at nakita kong may mga nakatingin na pala sa amin, nahihiya ako na naiinis kaya tumakbo ako papalayo sa kanila.
"Gab!" I heard him calling me but I didn't look back to see him, I continue to run until I feel so tired.
"I'm sorry baby..." I whispered to myself while caressing my small tummy. Yes. I'm three weeks pregnant, ito ang gift na ibabalita ko sa kaniya pero parang hindi niya na kailangang malaman pa dahil magpapaka-ama na siya sa anak niya.
Napaupo ako sa bench at humahagolhol ng iyak, sakit, galit at pagod ang nararamdaman ko, kakayanin ko ba 'to? May isang bata na kailangan siya pero kailangan rin siya ng anak ko. Hindi ko na alam, dapat ko bang patawarin siya para anak ko? Gusto kung mabigyan ng kompletong pamilya ang anak ko pero paano ko magagawa 'yon kung may ibang pamilya na siya na mas nauna pa sa amin ng anak ko, kahit na ako ang asawa.
Rem Ezekiel Cloud Point Of View
"Ulap! What's going on here? Bakit umiiyak si Samantha?" Natauhan ako ng marinig ko ang baritonong boses ni Dad, I look at him he was confused on what's happening, I want to tell him about it but I think this is not the right time for this.
Alam ko ang kakahantungan naming dalawa kapag nalaman niya ang katarantaduhan ko, and I can't say if I am still deserve to bring his name, damn it! I'm a fucking shit.
"Ulap?" Muling tanong ni Dad.
"A missunderstanding Da—"
"Missunderstanding? Ulap, umalis ako na para kausapin ang ama pero hindi ko inakala na ito ang babalikan ko," Seryoso niyang sambit.
"Sorry Dad. I'll talk to my wife, escuse me." I escuse myself, tinahak ko ang daan kung saan ko nakitang pumunta si Gab, hindi siya pwedeng makalayo, baka maligaw pa siya rito at baka makalabas na siya ng resort, hindi pwede. Damn! Hindi niya ako pwedeng iwan.
Malayo na ang napuntahan ko, palinga-linga ako para makita siya pero wala akong makita, nasaan na ba siya? Sa hindi kalayuan dito sa kinatatayuan ko, I saw a girl sitting on the bench while crying, I deep breath before I walk towards her, I know she is.
"Wife?" I call her that's make her slowly look at me, puno ng luha ang kaniyang pisngi, bakas ang sakit at galit sa kaniyang mukha ng makita ako na mas lalong ikinalakas ng kaniyang pag-iyak.
Lumapit ako sa kaniya at I squat in front of her para magkatapat ang mukha namin, I hold her hands and slowly holding tightly.
"Love—"
"Don't you ever call me that Rem! That's stupid!" She cuts me off angerly. Fuck.
"Yeah. I know my sorry, and apologize can't wash away the pain you feel right now. Even if do ask it every time, still can't remove the mark in your heart that I hurt you, but don't you ever think that I fool you, and I didn't love you cause it's not true. I love you so, I regret so many on what I have done to you, I'm sorry, don't leave me... Please forgive me and give me another change," I said that make her look at my eyes.
"Now, what's your plan? I know. I know, iiwan mo ako."
"Of course not, I won't leave you just because I have an daughter to her, now listen. I love you hindi kita ipagpapalit sa kah—"
"Kahit na sa sarili mong anak? Ezekiel nag-iisip ka ba? Anak mo 'yon! Take note, it's you flesh and blood. Wala kang dahilan para hindi mo siya piliin, anak mo 'yon. Kailangan ka niya, kailangan niya ng isang ama na gagabay sa kaniya, and that kid deserve to have a complete family." I said.
"Time and attention is enough to take my responsibility at the baby, I don't need to be with her mother that I don't like."
"And that is what I need too. Time and attention," I said and I walk away. I want to skip this pain inside of my chest I want to be free in the pain I have tonight, this is really shit!
"Please... Iwan mo na ako, kailangan ka ng anak mo." I added before I continue walking away from him.
***
Maaga akong nagising dahil sa nagsusuka na naman ako, ito talaga ang mga buntis. Nasusuka kahit wala naman, pakiramdam ko hihintayin ako sa biglang pagkahilo na nararamdaman ko pero mabuti na lang at na wala din kalaunan. Dahil hindi ko alam ang gagawin ko lalo na mag-isa lang ako rito sa bahay, hangang ngayon nandidito pa rin 'yong sakit mula ng malaman kong may anak siya pero ang mas masakit eh 'yong hindi niya na ako inuuwi.
Oo umuwi pa rin ako sa bahay namin dahil walang nakaka-alam sa pamilya namin ang bagay na inamin niya sa akin, masakit pero kaya ko. Tinitiis ko dahil mahal ko siya. Ilang araw na siyang hindi umuwi tumatawag rin siya paminsan-minsan pero kaagad ring nagmamadali na ibaba.
Napatingin ako sa wall clock, nakita kong ten am na, ten am na pala pero hangang ngayon wala pa ring laman ang tummy ko, hindi ako nagugutom at pakiramdam ko kapag tumayo ako sa pagkakahiga ko sa kama magtutumba ako dahil sa hilong nararamdaman ko.
Tangahali na pero wala pa rin siya impossible naman na nasa office siya Sunday ngayon. Hindi kaya kila Bianca siya umuwi ngayon?
"Oh? May sakit ka ba?" Napatingin ako sa pintuan ng marinig ko ang boses niya, nakita ko siyang pumasok sa loob ng kwarto habang nakakunot ang noo na nakatingin sa akin.
I miss him! Hindi ko alam, may oras na miss na miss ko siya, may oras na ayaw ko siyang nakita at naiinis ako sa kaniya. Masaya akong makita siya pero nay kirot sa puso ko.
"Tangahali na nandidito ka pa rin sa kwarto, bakit hindi ka bumaba para naman makapag-luto ka ng makakain?" Deritsahang sabi niya sa akin at naglakad papasok sa banyo.
"Bakit hindi ka na lang nag stay sa mag-ina mo? Malapit na naman na mag lunch, dapat doon ka na lang kumain dahil wala akong ganang mag luto." Sagot ko na ikinatigil niya sa pagpasok sa banyo, humarap siya sa akin at tiningnan ako, pinanatili kong seryoso ang itsura ko at pinipigilan ang luhang gustong kumawala sa mata ko.
"Dapat sinabi mo 'yan bago pa ako nakauwi." Malamig niyang saad sa akin bago siya padabog na pumasok sa banyo.
Parang sinabi niya na rin na nandodoon talaga siya galing. Hindi naman siya ganito dati pero bakit ang laki ng pinag-bago ng makikitungo niya sa akin?
Pinilit kong bumangon sa kama kahit na tamad na tamad akong gumalaw, medyo okay na rin ang hilo ko kaya ayos naman na ang pakiramdam ko, siguro nga kailangan ko talagang magluto ng makakain.
Gutom ako, kawawa naman ang baby ko for sure nagugutom na rin siya. Dahan-dahan akong bumaba sa hagdanan at ingat na ingat. Baka kasi mapa-ano ang baby ko.
Pagkadating ko ng kitchen kaagad kong tiningnan kong anong pwedeng lutuin, kinuha ko ang isang buong manok. Since ubos na pala ang stock namin, manok na lang ang meron siguro okay na ang adobo para sa lunch. Mamaya magpapasama ako Kay Ezekiel na mag grocery kasi wala na kaming stock dito, hindi ko napansin na ubos na pala.
Habang naghahanda ako ng pagkain sa mesa narinig ko ang yabag ni Ezekiel na pababa sa hagdanan, sakto naman na kakatapos ko lang na magluto, ready na ang pagkain sa mesa.
"Ezekiel, kain na." Aya ko sa kaniya ng makita ko siya na nakatayo sa labang ng dinning.
Tumingin siya sa akin bago tumingin sa mesa, hindi siya nagsalita at bumaling muli sa akin.
"Ah... Nga pala ubos na ang stocks natin, kung pwede ka mamaya samahan mo akong mag grocery–"
"Ano Gab. May pupuntahan ako, pwede sa ibang araw na lang, aalis na ako." Putol niya sa sasabihin ko na ikinayuko ko.
"T-teka, hindi ka kakain? Nagluto ako ng lunch para sa ating dalawa." Nakangiting saad ko.
"Hindi na, nagmamadali ako doon na lang ako kakain. Sige na una na ako." Saad niya at naglakad na papalabas ng bahay, narinig ko na lang ang pagbukas at sarado ng pinto tanda na naka-alis na siya.
Napatingin ako sa niluto ko. Pinaghandaan ko pa naman ito para sa kaniya pero hindi lang naman pala siya kakain. Mapakla akong ngumiti bago sinimulang kumain ng mag-isa. I don't know but I can't stop the tears leaky down to my cheek.
Unang beses kong kumain ng mag-isa, ang sakit pala? Hindi ko alam na ganito pala ang pakiramdam ng mabait? Minsan na nga lang siya umuwi, aalis rin kaagad parang ayaw niya na mag stay dito sa bahay.
Ayaw niya ba akong makita? Ayaw niya na ba akong makasama? Ayaw niya na ba sa akin? Tiniis ko naman ah? Bakit ganito? Ako pa rin ang talo?
Kaagad kong tinapos ang pagkain ko at nilinis ko ang pinagkainan ko bago ako naligo, hindi naman pwede na sa ibang araw ako mag grocery dahil mamayang gabi wala na akong kakainin dito, kaya ko na naman na mag-isa kaya mamimili na ako ngayon.
Since my sarili akong kotse, regalo ito sa akin ni Dad nong graduation ko kaya iingatan ko since first car ko rin 'to. Nag drive ako papuntang mall, iwan ko ba kung bakit sa mall ko pa naisipang bumili na meron rin namang pinaka-malapit na store dito sa bahay namin.
Pagkapasok ko sa mall dumiretso na ako sa grocery store, wala naman akong ibang pinunta rito kundi ang namili ng makakain.
Kumuha ako ng push cart at nagsimula ng maghanap ng mga kailangan ko, sympre kailangan kong unahin ang sarili ko kaya naman binili ko na muna ang mga gatas na dapat iniinom ng isang buntis, namili rin ako ng pwede kong kainin mamayang dinner at mga prutas na kakailanganin ko. Hm... Bumili rin ako mga can goods na pwede kong makain kapag tinatamad ako magluto, hindi na magkasya sa cart ko ang pinamili ko kaya medyo mabigat na rin ang tinutulak ko pero kaya ko pa naman. Kung nandidito sana si Ezekiel hindi ako mahihirapan sa pamimili ko dahil may kasama ako.
Napadaan ako sa mga pagkaing pambata, iyon bang wala pang one year old baby? Hm... Ano kayang magandang brand para sa baby ko kapag naisilang ko na siya? Kukuha na sana ako ng isang box para tingnan ito ng may hagip ang mata ko na pamilyar na tao. Tiningnan ko siya, he was pushing the cart while chosing the product what the woman ask him to get, I smiled bitterly.
Kaya pala nagmamadali siyang umalis at ang bilis niyang tumangi na samahan akong mamili dahil dito rin pala ang punta niya kasama ang mag-ina niya. Bakit ang sakit? Dalawa rin naman kami para samahan niya ah?
*Blag*
Nahulog ang isang items sa cart na dala-dala ko dahilan para mapatingin siya sa gawi ko, nagulat siya ng makita ko, nakita ko rin na nakatingin sa akin ang babaeng kasama niya. Ngumiti ito sa akin na para bang ang bait niya? Kaagad kung nag-iwas ng tingin sa kanila at kaagad kong pinulot ang item na nalalaglag at itinulak ko ang push cart papuntang counter since nabili ko na naman na ang mga dapat kung bilhin wala na naman akong balak pa na magtagal rito.
Habang papunta ako sa counter hindi ko maiwasang maiyak kaya kaagad kong pinunasan ang luha ko ng malapit na ako sa counter at natatanaw kong nakangiti sa akin ang cashier.
"Hello ma'am," Bati niya sa akin bago sinimulang bilangin at ayusin ang pinamili ko, nginitian ko lang siya.
"17, 213. 75 pesos only, Ma'am." Saad ng Cashier. Kinuha ko sa bag ko ang ATM ko at iniabot sa kaniya, na sobrahan atah ang pinamili ko pero okay na rin para naman matagal akong hindi makapag-grocery, total hindi naman madaling masira ang mga binili ko.
"Ma'am, sorry pero wala pong laman ang card niyo." Sambit ng Cashier na ikinalaki ng mata ko, Paanong wala?
"Siguro ka ba diyan? Alam ko may pera pa ako, paki-try mo nga ulit?" Kinakabahan kong saad sa cashier. Paanong wala? Sa lahat ng bagay ko ginagamit ang card na iyon, bigay iyon sa akin ni Daddy impossible naman na nakalimutan niya akong bigyan ng allowance? Pero kahit na hindi pa rin naman ubos ang pero ko, Paanong wala ng laman?
"Sorry ma'am but you're zero balance."
"What??!" Napasapo ako sa noo ko ng marinig ko ang sinabi ng Cashier, hindi lang 'yon kumirot pa ang ulo ko, bakit ngayon pa? Ano nang gagawin ko? Hindi pwede na hindi ko bilhin ang mga kinuha ko dahil wala akong kakainin mamaya.
"Ms. Tumatanggap ba kayo ng credit card?" Tanong ko sa cashier ng maalala ko na may credit card pa ako.
"Yes ma'am." Kaagad na sambit nito, kaagad ko namang hinalungkat ang gamit ko sa bag para hanapin ang credit card ko pero wala akong makita. Gosh! Bakit wala? Bakit ngayon pa ako tinamaan ng malas.
"Miss, pwedeng iwan ko na muna? Babalikan ko, promise babalik ako kukuha—"
"Use my card to pay her purchase." Someone cuts me off. Iniabot niya sa cashier ang card niya kaya kaagad akong napalingon sa kaniya, kaagad rin akong napa-atras ng magkatapat ang mukha naming dalawa.
"L-lieven..." I whispered.