Nang gabi sinabi ko na may kinalaman si Ava sa nangyari kay Yana at sa mga nakuhang impormasyon Sean, walang sinayang na oras ang mga Mendez para tumawag ng pulis. Alam namin ni Papa na ganito ang mangyayari kaya tinanggap na namin dahil hindi sa wala kami laban kundi si Ava ang tinuro na isa sa mga tauhan niya ang tumayong witness. Nang araw na 'yon hindi sumama si Papa dahil hiyang-hiya sa mga ginawa ni Ava sa pamilya ni Zuriel.
Nang gabi na 'yon nasakal ni Kuya William si Ava dahil sa sobra galit kung hindi pa ito nahila ng ama at ni Zuriel baka namatay si Ava sa kamay ni Kuya William.
At isang rebelasyon pa na hindi ko inaasahan ng gabing 'yon bago naidala si Ava ng mga pulis.
"Magbabayad ka Ava, kung puwede lang ilagay sa mga kamay ko ang batas gagawin ko dahil buhay ang nawala at gusto ko buhay mo din ang kapalit, pero hindi ko babahiran ang mga kamay dahil naghihintay pa sa akin si Yana pero sisiguraduhin ko mabubulok ka sa kulungan at doon ka na rin namatay, tandaan mo Ava, huwag ka umasa na mapapatawad kita dahil walang kapatawran ang ginawa mo kay Yana at lalung-lalu na anak ko, na pinatay mo! " saad ni Kuya William na hindi niya mapigilang pumatak ang luha niya dahil sa huling salita sinabi nito.
At isang magkabilang sampal naman ginawa ng ina ni Zuriel kay Ava.
"Tinuring kita anak, mamatay tao ka! dahil lang sa inggit at hindi mo pagtanggap na hindi ka Mahal ni Zuriel naging mamatay tao ka, nagsisi ako tinulungan ka pa namin, isang Mendez ang pinatay mo, isang bata na walang kamuwamg-muwang Ava!" nangangaliiti sigaw ng ginang.
"Hindi niyo ako mapapakulong!" sigaw ni Ava.
"We. can. Ava. . . " madiin na saad ni kuya William.
"One more thing si Ava din ang may gawa sa nangyari sa mag-ina mo Zuriel, ayon sa nakalap namin impormasyon sinadya lahat at Alam niyo na ang rason kaya hindi ko na sasabihin, ''yung akala natin si Yana may gawa sa pagtangkang pagsagasa kay Jewel, si Ava may gawa gumamit siya realistic latex mask na mukha ni Yana." wika ni Sean
"Patong-patong ang mga kaso mo Ava base sa mga nakuhang impormasyon, wala ka kawala kasi meron mga tetestigo, kahit ngayon puwede ka na makulong, wala ka na takas pa sa batas, sinayang mo ang buhay mo dahil sa mga maling desisyong mo, magbabayad ka Ava. " mga huling salita ni kuya William bago tuluyang umalis sa harapan namin at kasunod nito si Sean.
"Walang -hiya ka talaga Jewel!!.. " sigaw ni Ava at akmang lalapit sa amin pero napigilan ito ng mga bodyguard.
"Hindi kayo magiging masaya Jewel, sisiguraduhin ko 'yan! " Saad nito na pilit na nagpupumiglas sa mga bodyguard pero hindi ito na kawala.
"Enough Ava!! " sigaw ni Zuriel.
"Atty. Ikaw na bahala balitaan niyo na lang kami, siguraduhin niyo makukulong at hindi makakalalabas ang babaing 'yan sa kulungan". wika ng ama ni Zuriel.
" Make sure she will pay. " dagdag ng Ina ni Zuriel.
Ilang sandali pag-uusap namin dumating na rin ang mga pulis at ng makita kong pinunasan na si Ava hindi mapigilang mapaluha, naawa ako sa kanya at gustuhin ko man matulungan pero hindi puwede malaki ang nagawa niya krimen na kailangan niya pagbayaran.
Nang makaalis ang mga pulis kasama si Ava at abogado ng mga Mendez tuluyan na ako napahagulhol at naramdaman ko na lang mahigpit na yakap ni Zuriel.
"Pagpahingahin mo na si Jewel Zuriel, baka mapanu siya. " wika ng Ina habang hinahagod ang likod ko.
"Baby let's go.." Yaya sa akin ni Zuriel.
Kumalas ako kay Zuriel at hinarap ang mga nito.
"I'm sorry sa ginawa ng kapatid ko sa pamilya niyo, Alam ko sapat ''yung sorry at hindi 'yon maibabalik ang buhay ng apo niyo, hindi ko--------" hindi ko na naituloy sasabihin ng magsalita ang Ina ni Zuriel.
"I know what you're thinking Jewel, wala kayo kasalanan ng Papa Alex mo, kung man nagawa kasalanan ni Ava labas kayo ng Papa mo, dahil pare-pareho lang kayo wala alam at alam namin ginawa naman lahat ng mga magulang para sainyo dalawa ni Ava, yung pantay na trato kasi nakita ko naman sa'yo na hindi nagkulang ang mga magulang kaso sa sitwasyon ni Ava, hindi nagkulang mga magulang mo o ikaw, hindi sa inyo kundi sa kanya ang problema, kay Ava. Huwag ka mag-alala walang magbabago sa pakikitungo namin sa inyo ng Papa mo. Alam namin mahirap din para sa inyo ang nangyayari kay Ava lalu na sa Papa pero kailangan niya pagbayaran mga kasalanan niya nagawa.
"Naiintindihan ko po, at tanggap na din namin ni Papa. Sorry po ulit Tita, Tito." Saad ko sa kanila.
"Basta huwag ka na mag-isip kung anu-anu anak makasama sa inyo ng apo ko. Sige na magpahinga ka na, kami na bahala at sisiguraduhin rin namin kaligtasan ni Ava sa loob ng kulungan. " wika ni Tita.
"By the way call us Mom and Dad anak. " dagdag ni Tita.
"Si-ge po Mom Dad. . . " nakangiti saad naramdaman ko pagdiin ng kamay ni Zuriel sa aking bewang..
"Sige na Zuriel paghingahin mo na asawa mo at padalhan na lang namin kayo ng pagkain sa kuwarto niyo. " saad ng ama ni Zuriel.
"Sige po Mom Dad, kailangan niya talaga magpahinga." saad ni Zuriel.
Tumango naman mga magulang ni Zuriel bago kami tuluyang umalis humalik muna kami sa kanila. At tuluyan na umalis at tinungo kuwarto ni Zuriel.
"Mama! Papa! , let's go na po. " sigaw ni Flint mula sa labas ng kuwarto namin. Ngayon ang anniversary ng pagkamatay ni Mama at pupunta kami sa sementeryo. Sana nandito kapatid ko kaso apat na buwan na rin nakakulong, simula noong araw na dinala siya ng mga pulus hindi na siya makalabas dahil malakas ang ebidensiya sa kanya. At hanggang ngayon hindi pa namin nakakausap ni Papa dahil ayaw kami kausapin, naiintindihan namin siya. Alam namin sobra galit niya sa amin ni Papa at lalu na sa akin.
"Zuriel. . . " tawag ko sa kanya habang inaayos ang bag ko dadalhin ko, lahat siya ang gumagawa kahit pag-aayos ng bag ko lalagyan ng alibobot ko, ayaw niya pagalawin dahil gusto niya bumawi at maranasan ang mga ginagawa ng mga kaibigan niya lalaki sila Ian at Maru na kung paanu alagaan ang mga asawang buntis. Dahil hindi niya nagawa noon pinagbubuntis ko si Flint ngayon bumabawi talaga at minsan talaga OA na rin pero gustong-gusto ko.
""Do you need anything? Do you have anything else to put in your bag? " tanong niya na nakatalikod sa akin busy pa rin sa bag ko pag-aayos, pero hindi 'yon ang gusto ko, I want him hindi ko alam bakit ngayon ko lang naramdaman ito, noong pinagbubuntis ko si Flint wala ako naramdaman na ganito, sabi nila natural lang nararamdaman kong ito. Apat na buwan na tiyan ko, alam ko maselan pagbubuntis ko pero I want him, alam ko hindi siya papayag, nagtanong naman ako kay Doc. Okey lang naman daw basta dahan-dahanin lang.
Nang hindi ako sumagot humarap siya sa akin. Kita ko sa kanya mga mata pag-aalala. At lumapit ito sa akin. Nakaupo sa couch namin dito sa kuwarto. Lumuhod siya sa harap ko.
"Baby, are you hungry? I'll get your food, what do you want?." malambing niya tanong .
""I'm not hungry, I want to-------" hindi ko natuloy sasabihin ko, nahihiya ako.
"What do you want Baby? Tell me... hmmmm. "
Dahil nahihiya ako sumagot sa kanya ng harapan, yumakap ako sa kanya at ibinaon ang mukha ko sa leeg niya.
"Tell me Baby, kung ano kailangan mo, I'm nervous. . . "
"I want you. . . " bulong ko sa kanya at mas lalu ko pa siniksik mukha ko sa leeg niya.
"Baby. . . " alam ko tutol siya sa tono ng boses niya dahil iniisip niya kapakanan ng anak namin, kaya wala na ako magagawa kasi nakakainis.
"Okey lang. . ." saad ko sabay hiwalay sa pagkakayakap mula sa kanya.
"Tara na. . . " dagdag ko na hindi tumitingin sa kanya hindi ako galit, nahihiya ako sa kanya ngayon lang ako naglakas - loob na magsabi sa kanya.
Tumayo ito at akmang tatayo na ako ng magsalita ito.
"Stay here, I will be back." wika niya at tuluyan na lumabas ng kuwarto namin. Hindi ko alam kung anu gagawin niya, baka kukuha ng pagkain ko.
Next week kasal na namin, after sana pakanganak ko planu ko magpakasal pero ayaw ng mga magulang ni Zuriel at lalu na si Zuriel pati din si Papa tutol, kaya wala ako nagawa. Engrandeng kasal sana gusto ng mga magulang ni Zuriel pero tumutol ako, mas gusto simple lang, basta importante kasama ang mga Mahal namin sa buhay pero unfortunately hindi makakadalo si Kuya William at Yana, 'yun pa dahilan ko kaya ayaw ko muna makasal kami kasi gusto ko sa araw ng kasal ko nandito best friend ko, siya lang kasi wala sa araw ng kasal ko. Dinala ni Kuya William si Yana sa iba ng bansa para ipagamot at ialis muna dito dahil sabi ng doctor hanggang nandito si Yana hindi agad gagaling, hindi pa kaya tanggapin ni Yana ang nangyari sa kanya at dagdag pa hindi pa nito alam pagkamatay ni Lola. Kaya ilang araw ng usapan namin noon, dumiretso si Kuya William at Sean sa hospital. At kinabukasan agad sila umalis papuntang ibang bansa kasama ang mga magulang ni Zuriel. Habang wala mga magulang ni Zuriel kay Papa pansamantala pinagkatiwala ang Hacienda.
Ilang sandali bumukas ang pinto at niluwa noon si Zuriel. Lumapit ito sa akin.
"Pinauna ko na sila at susunod na lang tayo sa kanila. " saad nito.
"Bakit? meron ba problema sa kompanya niyo? Kung meron problema ako na lang tutuloy dapat sinabi mo na para nakasama na ako sa kanila para maaaikaso mo na kung meron man. " saad ko pero hindi ito umimik, nakakatitig lang siya.
"Zuriel. . . " tawag ko.
" I know what you want baby, kaso -----"
"Naiintindihan ko Zuriel. . . "
"Tumawag ako kay Doc. kung puwede, and she said yes, baby. "
"Hindi naman kita pipi---" Hindi ko na natapos sasabihin ko ng halikan niya ako, maingat at buong pagmamahal. At dahan-dahan niya ako binuhat na hindi bumibitaw sa halikan namin. At dahan-dahan rin ibinababa sa kama namin.
Ilang sandali pa pareho na kami mga saplot sa katawan namin. Maingat at masuyo ang bawat galaw ni Zuriel mula sa aking. Sa bawat haplos at halik niya sa sa bawat parte ng aking katawan hindi ko mapigilang uminit at mapaungol.
"Ohhhhh! Zuriellllll!.. " napasabunot ako sa kanya buhok ng mapunta ang pahalik nito sa aking pagkababae habang ang mga kamay nito maingat na pinipisil ang aking dibdib.
Hanggang sa unti-unti nito ipasok ang kahabaan sa akin. Mas bumabaon lalu ang baling mga daliri sa kanyang likod.
"You're still tight baby. " wika na nito habang kontralado ang pagpasok. Gustong ko na maramdaman ang kabuuan niya sa aking kaya sinalubong ko unti-unti niya pagpasok sa akin. Pero isang mura narinig ko kay Zuriel.
"Fuck! Baby, don't move. . . " mura nito.
"I'm so--rry , " tanging nasabi ko.
"Let's take it slowly baby, ayoko meron mangyari masama inyo. . ." pakiusap nito. At tumango ako bilang tugon sa kanya. Ilang sandali pa naipasok na niya bio ang kanya. At dahan-dahan na rin ang kanyang paggalaw. Pigil at kontralado bawat niya.
Hanggang narating namin ako kasukdulan.
Habol hinga kami at tuluyan na bumgasak si Zuriel sa tabi ko sabay pulupot ng kamay nito sa aking bewang at ang ulo naman nito siniksik sa aking leeg.
"I love you baby. . . " bulong nito sa akin.
"I love you too baby. . . " sagot ko sa kanya.
"Rest first baby, mamaya na tayong tanghalian susunod sa kanila, gigisingin na lang kita." wika niya.
Tumango lang ako bilang tugon ko sa kanya bago tuluyang nakatulog.
"We're here baby. . . " rinig ko wika ni Zuriel, at dahan-dahan ko minulat ang aking mga mata. Hindi ko namalayan nakatulog ulit ako sa biyahe namin.
"I'm sorry nakatulog ako. " saad ko.
'It's okey Baby, alam ko pagod ka... "
Bago lumabas ng sasakyan inayos muna ni Zuriel damit ko, lagi siya ganyan sobra maalaga at napakasuwerte ko na gaya ni Zuriel ang binigay sa akin ni God.
Nauna na ito bumaba at pinagbuksan ako ng pinto. Sabay lahad ng isa niya kamay sa akin.
Pagdating namin sa puntod ni Mama, saktong nagaayos na sila ng mga pagkain para sa pananghalian. Nandito mga kapatid nila Mama at Papa at mga anak at apo nila. Tinungo namin ni Zuriel si Papa at Tita Selda na nasa harapan ng puntod ni Mama. Alam ko na hanggang ngayon hindi pa rin lubos na tanggap ni Papa ang pagkawala ni Mama. Pero sa kabila nito lumalaban pa rin si Papa sa buhay, at tuloy pa rin ang buhay niya at balang-araw matatanggap din nito pagkawala ni Mama. Mahirap kalimutan ang isang tao na malaki ang naging bahagi ng buhay ng isang tao.
Habang si Flint busy sa pakikipaglaro sa mga pinsan niya na ngayon niya lang nakilala. At masaya ako magkakasundo sila magpipinsan.
"Papa Tita. " tawag pansin ko sa kanila ng makalapit kami. Nagmanu kami ni Zuriel.
"Nandiyan na pala kayo, kumusta na pakiramdam mo Jewel? " tanong ni Tita.
"Okey na po Tita. " sagot.
"Sana nagpahinga ka na lang sana anak at maiintindihan ka naman ng Mama mo kesa naman anu pa mangyari sa'yo at sa apo ko. " saad ni Papa na nasa boses nito pag-aalala.
"Huwag na kayo mag-alala, okey na ako po Papa. " paninigurado ko sa kanya.
" Naku Zuriel tigas ng ulo ng asawa mo. " pagbibiro ni Papa
"Papa naman eh. "
"Oo nga Pa, pero okey lang buntis kasi. " pagsakay naman ni Zuriel sa sinabi ni Papa.
" Oh siya tama na yan kumain na tayo baka saan mapunta buntis pa naman paiba-iba ang mood baka mauwi sa away niyo yan dalawa Zuriel at Jewel. Naku Zuriel mahirap pa naman paamuhin ang mga buntis kapag galit. " saad ni Tita.
Napuno ng tawanan habang kumakain kami pero hindi maiwasan mapagkwentuhan ang mga nangyari noon lalu na kila Mama at Papa, mga hirap na pinagdaanan nila na wala ako. Hindi ko maiwasan na mapaluha. Na sana sa mga panahong 'yon kasama nila ako, kasama ko sila pero sabi nga lahat na nangyayari may rason , sa huli magbigay sa atin nagleksyon sa buhay. Sa nangyari sa akin noon tanungin man ako paulit-ulit isa pa rin ang sagot ko, hindi ko pinagsisihan 'yun, para sa akin nakatakda 'yon mangyari. Ginusto ko ang nangyari noon pero alam ko mali.
"Doon lang ako sa puntod ni Mama" paalam ko sa kanila.
"Samahan na kita. " saad ni Zuriel.
"Huwag na Baby, dito ka lang muna mabilis lang ako. " tumango ito bilang tugon.
Lumuhod ako sa harapan ng puntod ni Mama at sabay hawak sa lapida nito.
"Mama, I'm sorry at patawarin mo ako Ma, sorry Ma kung binigo ko kayo noon Papa, sorry Ma kung hindi ko sayo naparanas ang maginhawa buhay na pangarap ko sa inyo ni Papa, sorry kung lahat ng paghihirap niyo para sa akin hindi ko nasuklian, at sorry Ma kung huli na ako bumalik patawarin mo ako Ma sa lahat-lahat, sa lahat ng paghihirap mo dito alam namin kung nasaan ka man ngayon masaya at wala ka na hirap na dadanasin pa, balang-araw magkakasama din tayo buong pamilya, 'yung masayang pamilya na walang sakit at hirap na dadanasin pa. Mahal na Mahal kita Ma, patawarin mo ako Ma. Hanggang muli sa natin pagkikita pa Ma. Huwag ka mag-alala kay Papa hindi ko man naiparanasan sayo maginhawa buhay ipaparanas ko 'yon kay Papa. At aalalagaan ko si Papa para saiyo. Thank you sa lahat Mama, my best friend my teacher and my hero. Mananatili ka sa puso namin.
Nang makatayo ako nakita ko papalapit si Papa.
" Anak. ." simula ni Papa ng makalapit sa akin. Alam namin na mali nagawa pagpapalayas sa'yo noon, pinagsisihan namin 'yon ng Mama mo, walang araw O oras na hindi ka namin naiisip. Gusto ka namin noon tawagan at sabihin bumalik ka na pero nahihiya kami dahil sobra ka namin nasaktan noon, ang nagawa lang namin ipanalangin na lagi ka nasa mabuting kalagayan at ng anak mo. Tungkol kay Era hindi namin Alam saan kami nagkamali sa kanya pantay naman tingin namin sa inyo dalawa, natanong ko sa sarili ko bakit ganun ang nangyari sa kanya. Mahal namin kayo pareho. Sa pagkawala niyo sa amin nawalan ng saya ang pamilya natin hanggang sa dumating ang araw na nalaman ko may sakit ang Mama mo, ginawa ko lahat para mabuhay siya matagal dahil umaasa ako na balang-araw magkakasama tayo na buing pamilya. Pero wala eh iniwan pa rin tayo ng Mama mo at si Era buhay nga pero hindi naman natin makakasama pa. Pero sa mga nangyari sa pamilya natin hindi maganda sa huli, hindi naman nabuo pamilya natin, saan man ngayon si Mama mo alam natin na masaya na siya at masaya na tayo para sa kanya dahil kung saan man siya ngayon wala na siya hirap at sakit na mararanasan at matagal ka na pinatawad ng Mama mo Jewel, matagal ka na namin pinatawad at sana mapatawad mo kami. "
"Pa, hindi niyo kailangan humingi ng tawad sa akin dahil kahit anuman naging decision at nasabi niyo sa akin noon, tinanggap ko 'yon at hindi ako nagalit sa inyo ni Mama, ako dapat humingi ng tawad sa inyo dahil binigo ko kayo ni Mama at hindi ko natupad ang mga pangarap ko para sainyo, patawarin mo ako Papa, ngayon nandito na ako babawi ako sa'yo aalagaan ko kayo, hindi ko man maibigay lahat na pinangarap ko sainyo noon maibigay asahan mo Pa hanggang sa pagtanda mo nandito lang ako para sa'yo para alagaan ka, Mahal na Mahal kita Pa, kayo ni Mama. At tungkol kay Era wala kayong pagkukulang sa kanya, binigay niyo lahat sa amin, wala sa inyo ni Mama ang may mali kundi sa kanya. Kung anuman nangyari sa kanya ngayon huwag niyo sisihin sarili niyo Pa, wala kayo kasalanan, walang nagsabi at pumilit na gawin niya ang mga 'yon kundi sarili niya mismo ang nagdesisyon. Magagawa natin ngayon Pa, Ipagdasal natin dahil alam natin na hindi pa handa si Era harapin tayo at patawarin, darating ang panahon Pa mapapatawad din tayo ni Era. Kalimutan na natin ang nangyari noon Pa, importante ang ngayon, hindi man tayo magkakasama na buo pero balang -araw magkakasama din tayo buong pamilya. " saad ko kay Papa sabay yakap sa kanya.
" Remember that life's greatest lesson are usually learned at the worst time and from worst mistakes" - LLHL