I wrapped my arms around his neck. His breathing became heavy. Halos hindi ko na rin makontrol ang paghinga ko, mabilis na mabilis ang pagtibok ng puso ko. Para bang anumang sandali ay lalabas ito mula sa dibdib ko.
I moaned his name.
He stopped kissing me and looked at my face. I was looking at his eyes. Those black orbs that is making me drown right at that very moment. Pakiramdam ko ay sa bawat pagtagal ng tingin ko kay Jahann ay mas nalulunod ako… pero wala akong balak magpasagip sa kahit kanino man. I was drowning and I refused to be saved. I was drowning and damn, if drowning means being with Jahann, then just let me.
Hinawakan niya ang pisngi ko at pinaglandas ang hinlalaki roon.
He’s on top of me. Halos dikit ang katawan naming dalawa. Kung tibok ba talaga ng puso ko ang nararamdaman ko o sa kanya ay malabo sa akin.
“You’re driving me crazy, Cherinna…” mahinang sabi ni Jahann. Hindi ko magawang iiwas ang mukha sa kanya. All my life, kasama ko siya. I’m used to see his face. I used to admire his looks, as well. Noon ay akala kong normal lang ang bagay na iyon dahil talaga namang gwapo si Jahann. It was as if God put an extra effort when He created him.
Umangat ang isang kamay ko para hawakan ang pisngi ni Jahann. Ipinikit nito ang mata nang magdikit ang palad ko at ang pisngi niya. “I thought you’re the one who’s driving me crazy, Jahann…” halos bulong na lang na sabi ko sa kanya. His eyes were still closed and he’s actually trembling. His lips were parted a little and I can see him having a hard time breathing. Maybe he’s feeling what I am feeling, too.
Hinawakan ko gamit ang hinlalaki ko ang labi ni Jahann. Nagmulat siya ng mga mata at pinagmasdan ako.
“Creep…” he breathed. I felt his warm breathe.
“I love you…” I smiled a little. Ibinaba niya ang ulo at pinagdikit ang noo naming dalawa.
“I love you, more…” he whispered. He kissed my forehead. “I love you and I’ll do everything for you, Creep. Everything…” pinagpantay niya ang mukha naming dalawa at muling sinakop ang mga labi ko. Iniyakap ko sa leeg niya ang mga braso ko kaya naman mas pinalalim ni Jahann ang halik nito.
He trailed hot wet kisses down my throat. I couldn’st stop my self from whimpering. He didn’t hold back anything. He kissed me back to my lips and this time, he’s kissing me hard.
“Jahann…” mahinang bulong ko habang ang labi niya’y patuloy na sinisiil ang labi ko.
“You’re really a bad kisser…” he smiled against my lips. Hindi ko naman napigilang matawa. I was about to say something when he deepened the kiss. He drove his tongue inside my mouth and I moaned softly.
My hands were on his hair. Touching it’s softness. It’s unbelievably soft. I smiled between his kisses.
His lips went down to my neck and gently sucked my flesh. I closed my eyes and bit my lip. Pabigat ng pabigat ang bawat paghinga ko. Naramdaman ko ang pagbaba ng kamay ni Jahann sa bewang ko. Hinawakan niya ang laylayan ng suot kong t-shirt at itinaas iyon upang mahubad sa akin. Mabilis niyang siniil muli ang labi ko nang mahubad ang damit ko.
Tila may sariling isip ang mga kamay ko at pumasok iyon sa loob ng t-shirt ni Jahann. He’s not that muscular but he’s lean and for me, he’s already damn sexy.
“Hmm…” he groaned when my palm touched his chest. He moved away again and peeled off his shirt from his body and hastily threw it somewhere. He claimed my lips again and moaned my name. He’s kissing my cheeks, my lips, my jaw, even my chin.
He bit my lip and suckled it softly, I moaned in his mouth.
“Damn, baby. We should—“ I pressed my lips on his lips. I know what’s he’s going to say. I know that but I want to forget everything… kahit ngayon lang. Kahit sa gabing iyon lang, kakalimutan ko ang lahat ng bagay at ang tanging iisipin ko lang ay kaming dalawa ni Jahann.
Hindi ko alam kung paano niyang nahubad ang damit ko maging ang mga damit niya. I felt his skin on my skin, bawat pagdikit ng balat niya sa akin ay tila mas nagdadagdag ng init na nararamdaman ko.
I’m not that naïve. I’ve watched movies with matured content, I’ve read books with those kind of scenes as well.
“Damn, Creep…” anas ni Jahann habang yakap-yakap ako, nararamdaman ko ang paghinga niya sa leeg ko.
“I love you… I trust you…” bulong ko sa kanya. Nag-angat siya ng tingin sa akin at tumango ako ng marahan. “It’s going to hurt you,” hinawakan niya ang mukha ko. Nakikita ko sa mukha niyang nahihirapan din siya pero iniisip niya pa ang kapakanan ko.
“I trust you…” muling sabi ko sa kanya bago tinawid ang distansya ng mga labi naming dalawa. He kissed me back hard as he wanted to. Iniyakap ko ang mga kamay sa kanya.
His hand was on my waist, the other was holding my knee.
My whole body was burning and it’s so foreign to me.
He kissed me harder and deeper as I felt him…
“I love you…” bulong ni Jahann sa akin.
I used to do what everyone wants. I used to do what I thought is right… but now… I just want to feel alive and free. And forget everything. I’ll fucking forget everything.
“Jahann!” mariin kong ibinaon ang kuko sa likod niya. Kinagat ko ang labi ko at mariing ipinikit ang mata. Naramdaman ko ang pagkawala ng luha ko ngunit ang sakit na nararamdaman ko ay hindi pa nawawala.
“Baby, look at me…” hinawakan ni Jahann ang pisngi ko. I was trying to stopped my tears from falling when I looked at him. “I’m sorry…” hinalikan niya ako sa labi. “I’m sorry…” muling sabi niya. “Are you alright?” nag-aalalang tanong niya sa akin.
Tumango ako bilang pagsagot sa kanya ngunit bakas sa mukha ni Jahann na hindi ito naniniwala sa akin. Kinabig ko siya at niyakap. I moved my hips and closed my eyes. I heard him growl.
“I love you, Jahann…” mahinang bulong ko.
I heard him moan as he continue his prods.
“I love you…” anas niya nang halikan ang tainga ko. “Cherinna…”
And just like that, everything seemed to fall apart. I moaned his name as I saw violent colors dancing around us.
He rested on top of me. I winced when he move and lay down beside me. I looked at him and I saw a lazy smile on his face. I caressed his cheeks and wiped the sweat on his forehead.
“Let’s talk to Dad, Creep…” hinawakan niya ang kamay ko.
“What?” nanlaki ang mata ko at napabagon. Halos mapahiga akong muli nang maramdaman ko ang pagkirot sa ibabang parte ng katawan ko.
“Hey, be careful. You’re sore—“
“Jahann, hindi pwedeng malaman nila Daddy!” kinuha ko ang kumot at itinakip sa katawan ko.
“Creep, ayoko ng ilihim sa lahat ‘yung nararamdaman natin. Ayokong—“
“Jahann!” I hissed. I heard him sigh. “Alright. Hindi muna natin sasabihin. Ikaw ang masusunod…”
Pinilit kong maupo at tumalikod sa kanya. Naghintay ako ng ilang Segundo bago tumayo kahit pa nasasaktan pa rin ako.
“Where are you going?” tanong ni Jahann sa akin.
“Sa labas…” paiwas na sagot ko sa kanya nang pulutin ko ang mga damit ko.
“Just stay here and sleep. Sa labas na lang ako matutulog…”
Umayos ako ng tayo at tumingala habang nakapikit. I filled my lungs with air. Mas humigpit din ang hawak ko sa kumot na nakabalot sa katawan ko.
“You’re regretting it, aren’t you?” nabakasan ko ang pagbabago sa boses ni Jahann. Nilingon ko siya at nakita kong nakatingin siya sa akin.
“I don’t…” seryosong sagot ko sa kanya. Hindi ako nagsisisi sa nangyayari. Mahal ko si Jahann. Magulo ang sitwasyon namin. Hindi lang basta maguo dahil sobrang gulo ng sitwasyon naming dalawa, kaya kahit na hindi ako nagsisisi sa nangyari, hindi nawawala ang mga isipin.
At mas nadagdagan pa iyon dahil sa nangyari sa amin.
Bumangon si Jahann at nagbihis. “Just stay here. Sa labas na lang ako. Get some rest…” sabi niya sa akin bago ako hinalikan sa noo. “We’ll talk later, alright?” pinisil niya ang kamay ko bago lumabas ng kwarto.
Naiwan naman akong nakatayo sa loob ng silid nito. Nilingon ko ang pintong nilabasan ni Jahann.
Napabuga ako ng hangin bago ako nagsimulang magbihis. I don’t regret giving myself to him. Pero hindi ko mapigilang isipin ang kahihinantan ng nangyari sa aming dalawa.
Nanghihina akong naupo sa kama. Napatingin ako sa bed sheet kung saan may bakas pa nang nangyari.
Natatakot ako…
Kahit na pilitin kong matulog ay hindi ko nagawa. Nakaupo lang ako sa kama ni Jahann at nakatingin sa kawalan. Lumabas na lang ako ng kwarto niya. Nakita ko si Jahann na nakahiga sa couch at natutulog. Lumapit ako at naupo sa sahig habang nakatingin sa kanya.
I felt a lump rise in my throat.
Mahal na mahal kita.
This relationship, this is really hard, Jahann. Pero hindi ako bibitiw kasi mahal kita. Alam ko na kung tutuusin, walang patutunguhan ang relasyon natin, pero mahal kita.
I hope God will forgive us, too.
“Cherinna…”
Napalingon ako nang may tumawag sa akin. Nakita ko si Kol na nakatayo at nakatingin sa akin. Kumunot ang noo niya nang makitang umiiyak ako.
“What happened?” naglakad siya papalapit sa akin. Agad kong pinunasan ang luha ko at umiling. “Wala. Ang aga mo namang nagising…” puna ko sa kanya. “Gising na ba sila?” tanong ko nang tumayo ako. Agad namang lumapit si Kol sa akin nang mahirapan akong tumayo. Naglakad ako papunta sa kusina kaya naman sumunod siya sa akin. Sinadya ko rin iyon para maiwan si Jahann sa living room at hindi tanungin ni Kol.
“Ako pa lang ang gising. Mas maaga kang nagising kaysa sa akin. Natulog ka na ba?” tanong niya sa akin. Tumango lang ako bilang sagot.
“What’s wrong?” naupo si Kol habang nakatingin sa akin. Kumuha ako ng dalawang mug at nagtimpla ng kape roon. Umiling ako.
“Cherinna…”
Huminga ako ng malalim.
“Do you think they will forgive us?” tanong ko habang nagtitimpla ng kape. Kumikibot ang labi ko habang hinihintay na magsalita si Kol.
“What? What’s happening?” kahit na hindi ako nakatingin ay alam kong nakakunot ang noo ni Kol.
“Mom and Dad… everyone. Do you think they will forgive us?” hindi ko na napigilan ang paghikbi. “Matatanggap ba nila kami ni Jahann?” halos pabulong na tanong ko sa kanya.
“Come here…” hinawakan ni Kol ang braso ko at niyakap ako. “Stop crying…” mahinang sabi niya sa akin habang hinahaplos ang buhok ko.
“I love him, Kol…”
“I know…” huminga si Kol ng malalim. “Be brave, Cherinna. You’ll get through this. I’m just here, alright? Hindi kita pababayaan…”
“That should be my line…”
Sabay kaming napalingon ni Kol nang magsalita si Jahann. Nakasandal ito sa pader habang nakatingin sa amin. Naalala ko ang nangyari kaya nag-iwas ako ng tingin kay Jahann.
Ngumiti si Kol sa akin bago ako binitawan.
“Natulog ka ba?” naglakad palapit sa akin si Jahann at hinawakan ang dalawang kamay ko bago pinunasan ang magkabilang pisngi ko. “Stop crying, Creep,” ngumiti siya sa akin.
“I-I’m just worried—“
“Stop worrying…” maagap na putol niya sa sinasabi ko. Hinawakan niya ang likod ng ulo ko at kinabig ako papalapit sa kanya.
“As long as I am breathing, I will make sure you’re okay, Creep. I’ll protect you.”
Tumango ako sa kanya.
“Get some rest. Ako na ang bahala dito,” aniya nang humiwalay sa akin. Umiling ako. “I’m fine,” tanggi ko sa kanya. Pinisil ni Jahann ang ilong ko at saka ngumiti.
Alam kong pag-uusapan namin ang nangyari sa aming dalawa pero hindi pa iyon ang tamang oras para doon.
Naupo na lamang ako habang pinanunuod si Kol at si Jahann na magluto. Wala ni isa man sa kanilang dalawa ang nagsasalita.
“Morning, guys…”
Nilingon ko ang nagsalita at nakita ko si Keij na walang pang-itaas na damit. Magulo pa ang buhok nito at medyo paos ang boses.
“Magbihis ka nga,” ani Kol sa kakambal.
“Si Cherinna lang naman ‘yan, eh…” ani Keij na nag-iinat ng leeg. Humikab pa ito. “Where’s the others?” tanong ni Keij sa akin na naupo sa katabing silya ko.
“Still sleeping…” kibit-balikat kong sagot sa kanya. Tumango lang ito sa akin bago uminom sa mug na nasa lamesa.
Nang matapos na magluto ng almusal sila Jahann ay tsaka naman namin ginising ang iba pa.
“Good morning, Jahann…” ngumiti si Iris sa binata. Napakamot na lang ako ng tainga ko at nagsimulang kumain.
“Sasabay na lang kami kay Kol,” sabi ko kay Jahann nang nag-aayos na ng gamit ang mga kasama namin. “Para hindi ka na rin mapagod at makapagpahinga ka,” dagdag ko bago pa man siya makasagot sa akin.
Jahann rolled his eyes.
“I said we’ll talk, remember?” he raised his brow.
Napasimangot ako. “We will talk. Pero si Kol ang maghahatid sa amin pauwi. You need to rest, and I want to sleep…” sagot ko sa kanya. Hangga’t maaari ay pinapakaswal ko lamang ang usapan maging ang boses ko dahil nasa living room kaming dalawa ni Jahann.
“Creep…”
Nilingon ko siya bago ngumiti. “We’ll be fine. I’m fine…”
He groaned. Sumandal siya sa couch at saka tumingala at ipinikit ang mata.
“Jahann, we’ll leave na!” lumapit si Aly sa amin. “Let’s go, Twin. Hinahanap na tayo ni Mommy…” sabi pa niya sa akin. Tumango ako. “We’ll go ahead…” paalam ko kay Jahann. He looked at me lazily.
“Kol,” tawag niya sa pinsan namin. Lumingon naman si Kol sa kanya. “What?” tumayo si Jahann at lumapit kay Kol at may sinabi dito. Tumingin naman sa akin si Kol. Kumunot ang noo ko. Ano naman kayang sinasabi nito?
“Jahann, I’ll see you tomorrow sa Ai’s…” paalam ni Iris kay Jahann. Tumango lang ito sa babae pero may sinasabi pa si Iris dito.
Dire-diretso akong lumabas para magpunta sa elevator at nauna na sa kanila. Kasunod ko naman si Kol. Kasama rin namin si Lean at Enzo. Si Enzo ang maghahatid kay Iris base sa narinig ko kanina.
Pagdating sa parking ay dumiretso ako sa sasakyan ni Kol. Sa harap ako mauupo habang sa likod si Aly.
“Anong sabi ni Jahann?” pasimpleng tanong ko kay Kol nang pagbuksan niya ako ng pinto. Nagkibit-balikat lang si Kol.
“Really, Kol?” napasimangot ako. “Pumasok ka na,” hinawakan nito ang ulo ko upang alalayan na hindi mauntog. Hindi naman na ako nagtanong pa kay Kol. Halata naman na wala itong balak sabihin sa akin ang sinabi sa kanya ni Jahann sa kanya. Maybe it’s something that doesn’t concern me.
Pumasok na rin si Aly at nagsuot ng headset.
Sumandal na lang ako at pumikit. Naramdaman ko na naman ang pagkirot ng ibabang bahagi ng katawan ko.
I remember what happened last night.
Pakiramdam ko ay umakyat sa ulo ko lahat ng dugo ko.
“Are you okay?” tanong ni Kol sa akin. Nagmulat ako ng tingin at bumaling sa kanya. “Ha?” agad akong nag-iwas ng tingin.
“You’re blushing,” kumunot ang noo ni Kol.
“Mainit lang kasi…” pagdadahilan ko na lang bago tumingin sa labas. Wala naman akong ibang narinig pa mula kay Kol.
Nakahiga lang ako sa kama ko simula nang dumating kami ni Aly sa bahay. Iniisip ko ang tungkol sa nangyari sa amin ni Jahann.
Kung mangyayari nga na sasabihin namin ni Jahann ang relasyon namin, anong magiging reaksyon ni Daddy at Mommy? Mas nag-aalala ako sa magiging reaksyon ni Mommy.
Nilingon ko ang phone ko nang marinig ko ang pagriring nito sa lamesa sa gilid ng kama ko. It’s Jahann who’s calling me.
Ibinaon ko ang mukha sa kama ko at impit na napaungol.
I don’t want to talk to him right now.
I love him, yes. But… I just want to think. Or maybe, I just want to be alone.
Hanggang kinabuksan ay wala akong sinagot na tawag ni Jahann at nagkulong lang ako sa kwarto ko.
Kumunot ang noo ko nang makita kong si Dean ang tumatawag sa akin. Kinuha ko ang phone ko at sinagot iyon.
“Hello, Dean?” bati ko sa lalaki. Nakasandal ako sa headboard ng kama at nanunuod ng TV.
“Cherinna, magpunta ka raw sa Ai’s ngayon sabi ni Dad…” sabi ni Dean sa akin. “What? Ano namang gagawin ko diyan?” nagtatakang tanong ko. Wala naman akong trabaho sa Ai’s at hindi naman ako model doon.
“Just go here. See you,” ani Dean bago nawala ito sa kabilang linya.
What was that?
I groaned. Gusto ko lang magkulong sa kwarto ko para maiwasan si Jahann. Alam kong kahit sinabi niya sa akin na ako ang masusunod, may possibility na sabihin na naman niya at pilitin niya ako na sabihin kay Dad ang relasyon naming dalawa.
Mabilis akong naligo at nagbihis bago bumaba. Wala ang driver naming dahil kasama ito ni Mommy kaya naman nagpakuha na lang ako ng taxi. Lumabas na ako ng gate ng bahay namin nang huminto sa tapat ko ang sasakyan ni Jahann.
“What are you doing here?” tanong ko sa kanya.
“Sakay,” ani Jahann sa akin.
“Anong gingagawa mo dito?” tanong ko pa rin sa halip na sundin ang sinabi niya.
He cocked his head and looked at me. “Sakay…” mas madiing sabi niya.
Binuksan ko na lang ang pinto ng sasakyan niya at sumakay doon.
“Ano ba kasing ginagawa mo dito? Pupunta ako sa Ai’s dahil tawag daw ako ni Tito Dale at—“ natigilan ako ng makita kong tinawagan ni Jahann si Dean.
“Thanks,” iyon lang ang sinabi ni Jahann kay Dean at ibinaba na nito ang tawag.
“What the hell, Jahann?” asik ko sa kanya. “Ibalik mo na ako sa bahay…” inis na sabi ko.
“You’re not answering my calls, what do you want me to do?” tanong ni Jahann sa akin. Nakakunot ang noo nito habang nagmamaneho.
“You don’t have to ask Dean to call me and lie,” I glared at him.
“I just did…” he shrugged. I groaned.
“Creep, you’re obviously avoiding me. Is that because we made love and—“
“Jahann!” maagap na pigil ko sa anumang sasabihin niya. He looked at me and smiled. “Are you seriously shy about what happened?” tanong niya sa akin.
I looked at him, surprised. “I don’t have any rights to be shy about it?” Unbelievable. “We’re not going to talk about that now…” I told him, dismissing the topic.
“You’re avoiding me because I said I’ll talk to dad, right?” sumeryoso ang boses ni Jahann. Hindi ako sumagot.
“Creep, I just don’t want to keep it anymore. I want them to know that I love you and—“
“I’m not ready.”
Nilingon ako ni Jahann. “I love you, Jahann. But I’m not ready. I’m still not ready…” mahinang sabi ko sa kanya. “I’m sorry that I’m not as strong as you are…”
Inihinto ni Jahann ang sasakyan at hinawakan ang kamay ko. “I’m sorry…” dinala niya sa labi niya ang kamay ko. “I’m being selfish. Hindi ko naisip na hindi ka pa handa. I’m sorry…” hinila niya ako at dinala sa dibdib niya.
Pinipigilan ko ang sarili kong umiyak. Ipinikit ko na lang ang mata at hinayaan si Jahann na yakapin ako.
“Where are we going?” tanong ko sa kanya habang nakayakap pa rin siya sa akin.
“We’re going on a date,” sagot niya. Lumayo ako at tinignan siya. “Date?” tumaas ang isang kilay ko habang nakatingin sa kanya.
“We’ll just go out, alright?” muli nitong hinalikan ang kamay ko bago nagpatuloy sa pagmamaneho.
Sa isang mall lang kami nagpunta para mamasyal.
Even without doing nothing, when you’re with the person you love, you’ll be happy.
Naglalakad-lakad lang kaming dalawa ni Jahann. Alam kong kanina pa niya gustong hawakan ang kamay ko pero hindi naman maaari dahil baka may makakita sa aming dalawa.
“Wala kang gustong bilhin?” tanong niya sa akin nang lumabas kami sa isang store. Umiling ako. Si Aly naman ang mahilig bumili ng kung ano-ano at hindi ako.
“Let’s just eat,” aya ko sa kanya. Ginulo niya ang buhok ko bago naunang maglakad sa akin. Nakasunod lang ako sa kanya nang may tumawag sa akin.
Nilingon ko iyon at nakita kong ang secretary iyon ng SSG.
“Akala ko kamukha mo lang pero ikaw pala talaga,” sabi niya sa akin. Hindi ko maalala ang pangalan niya.
“Uh, hi…” ngumti ako. Nilingon ko ang daang tinahak ni Jahann.
“Who’s with you? Kasama mo si Keij?” tanong niya sa akin. Umiling ako. “I’m with…” sasabihin ko bang si Jahann ang kasama ko?
“Creep,” napalingon ako nang tawagin ako ni Jahann.
“Jahann? You’re here?” gulat na sabi ng secretary.
“Yeah… uhm, nagpasama kasi ako kay Jahann na mamili ng books…” alanganin akong ngumiti.
“Ah. Sige, mauna na ako sa inyo,” paalam sa amin ng secretary na Debbie pala ang pangalan. Tumango naman ako sa kanya. Lumingon ako kay Jahann. Hindi pa man kami nakakapaglakad ulit ay nagring naman ang phone nito.
“Hello, Dad?” ani Jahann habang nakatingin sa akin. “Now?” hindi niya inaalis ang tingin sa akin kahit na kausap niya si Daddy.
He sighed. “Yeah. I’ll be there…” ani Jahann bago binaba ang tawag.
“Anong sabi ni Daddy?” tanong ko sa kanya.
“Let’s go to his office…” hinawakan niya ang siko ko at inakay na akong pabalik. Hindi naman kumikibo si Jahann hanggang sa makasakay kami.
“Ano bang sabi ni Daddy, Jahann?” kinakabahang tanong ko. Posible bang alam na ni Daddy?
Hindi naman ako nilingon nito. Sa halip ay patuloy lang itong nagmamaneho.
“Jahann…” untag ko sa kanya. Nilingon niya naman ako. “What is it?” tanong niya na tila noon lang naalala na kasama niya ako.
“Anong sabi ni Dad?” I asked him, for the third time.
“We’re here…” sabi nito nang ihinto ang sasakyan. Laglag ang balikat na lumabas ako ng sasakyan.
“Kailangan bang andon ako?” tanong ko habang nasa elevator kaming dalawa. Hindi ako sinagot ni Jahann.
What the hell? Mas lalo akong kinakabahan dahil sa pagiging tahimik niya.
Nanghihina ang tuhod ko nang lumabas kami ng elevator kung saan naroon ang office ni Daddy. Sinalubong naman kami agad ng secretary nito at sinabing naghihintay si Daddy. Naunang maglakad sa akin si Jahann at pumasok.
“Cherinna?” kumunot ang noo ni Daddy nang makita ako. Ngumiti ako sa kanya. “Hi, Dad…” pumasok ako at naupo sa couch na naroon. Tinignan ni Daddy si Jahann.
Umupo si Jahann at tumingin sa kanan nito. Kumunot ang noo ko. What is happening, really?
Dad cleared his throat.
“Your ticket’s ready, Jahann. You’ll leave by the end of the month…”
Natigilan ako sa sinabi ni Daddy.
“L-leave?” tinignan ko si Daddy, sunod si Jahann. Saan siya pupunta?
“He’ll go to New York, Cherinna,” si Daddy ang sumagot sa akin.
“I already said no, Dad,” sagot ni Jahann dito.
“Dad, almost 2 months pa before matapos ang class. Aalis si Jahann, that means may one month siyang hindi mapapasukan…” pagsingit ko sa usapan nila.
“It’s all settled, Cherinna. He’ll take the exams earlier than the scheduled date…”
Tumingin ako kay Jahann. Hindi man lang siya lumilingon sa akin.
“I don’t want to go,” ani Jahann na tumingin kay Daddy. “Look for someone else,” dagdag pa niya dito.
“My decision’s final. You’ll stay with your grandmother. You won’t stay there forever, Jahann. Babalik ka rin ng Pilipinas. Don’t be absurd…”
“I’m not leaving…” matigas na sagot ni Jahann.
Dad looked at me. It was as if he’s telling me to help him.
“You should go…” halos hindi ko nakilala ang boses ko.
Nilingon ako ni Jahann, bakas ang pagtataka sa mukha niya.
“We’ll be there once the class is over,” pinilit kong ngumiti sa kanya. “Right, Dad?” bumaling ako kay Daddy. “Yes,” tipid niyang sagot.
Sumeryoso ang mukha ni Jahann.
“Why do you want me to leave?” si Daddy ang tinanong ni Jahann.
“You know why,” seryosong sagot ni Daddy sa kanya bago bumaling sa akin. “Ipapasundo kita sa driver, Cherinna. I still need to talk to Jahann. Your mom wants you to help her cook our dinner later, princess. Please, don’t let her do it alone,” he smiled at me.
Tumango ako.
Nilingon ko si Jahann na seryoso pa rin ang mukha.
He’s leaving…
Why do I have this feeling that soon, he’ll say goodbye?