THE dinner was awkward for Niccola. Panay ang tudyo ng mga kapatid at ng ina niya sa kanila ni Mason. Hindi niya alam ang nararamdaman nito dahil tahimik lang ito at nagsasalita lang tuwing tinatanong.
Kumakain na sila ng pang-himagas nang magsalita ang kanyang ama. "What do you do for a living, Clarkson?"
"He's jobless," sagot ni Niccola kay Nick.
"Really, Kuya Mason? That's cool," bulalas ni Alson habang ngumunguya. "What?" tanong nito nang mapuna ang masasama nilang tingin sa binatilyong may katamaran.
"He's a soldier po. He received an invitation from the Philippine Navy admiral but he refuses it for me. He wants to look after me," it was Xylona who disregard the warning in her brother's eyes.
"Oh, that's sweet. No wonder I like this man. Kailan mo papakasalan ang—"
"Mom! Stop that! They are just eating with us and nothing more."
"Malay mo sumagot," bubulong-bulong nito.
"You're jobless right now?" tanong ni Lucas na kanina pa tahimik sa isang sulok.
Tumango si Mason bilang kompirmasyon. "I used to work at the US Navy but I quit months ago. I have stocks and bonds in Canada. I can definitely start a family if I want to." He shrugged his shoulders as if it was nothing for him.
Napasinghap si Alessandra dahil sa sinabi ng binata. Kapagkuwan ay isang malaking ngiti ang pumaskil sa mga labi.
Namamanghang tumingin si Niccola rito. Does he have to say that? May nais ba itong pakahulugan sa katagang binigkas nito? My god, bakit iba ang tinatakbo ng kanyang utak nang mga oras na iyon? Ni wala silang relasyon ni Mason para mag-isip siya no'n.
Umikot ang kanyang mga mata nang matinis na magsalita ang kanyang inang si Alessandra.
"Great! We'll be there at your wedding," she uttered in a sing-song voice.
"Ally! You're crossing the line, Love."
Pinanlakihan nito ng mga mata ang asawang si Nick at lumabi. "I am not. I'm just saying it in case he invites us."
Umiwas silang lahat ng tingin nang dampian ng halik ni Nick ang mga labi ni Alessandra. "Shut up, Love."
"I'm outta here," Krishia, then head out of the kitchen. Sumunod naman dito sina Snow at Alson, maging si Lucas ay lumabas na rin.
"I'M SORRY," basag niya sa katahimikan habang nanatiling nakatitig sa repleksiyon nila sa tubig. Nakalublob ang kanilang paa ro'n habang nakaupo sa gilid ng pool.
"What exactly are you sorry for?"
"For my family's behavior?" she said in uncertainty. "Mom... you know, she's always like that. She's spirited and quite a talker. Minana ko ang pagiging madaldal sa kanya." She chuckled lightly.
"I like her. She's a good mother, you're lucky."
Tumango siya rito habang hindi pa rin ito tinatapunan ng tingin. She can feel the weight of his stares and she refused to meet his sapphires. "I sincerely thanking you for saving me, if it wasn't for you then..." She trailed off, then shrugged. If it wasn't for him, she's rotting in her coffin right now.
"May nagpapa-salamat bang hindi makatingin ng diretso sa pinapasalamatan? I know a better way to say thank you."
"What—" Nagulat si Niccola sa sunod nitong ginawa. Mabilis itong tumayo at hinila siya patungo sa tagilirang bahagi ng kanilang bahay, kung saan hindi masyadong naaabot ng ilaw.
Agad siya nitong isinandal sa pader at ipininid ang mga labi sa kanya.
Napakapit si Niccola sa damit ng binata nang dumiin ang mga labi nito sa kanya at nagsimulang gumalaw.
Inanggulo niya ang ulo at sinagot ang halik ni Mason ng may kaparehong intensidad.
"M-Mason," she moaned when his tongue started to play with her own. They were kissing as if it was the end of the day. Pinakawalan lang nila ang labi ng isa't isa nang hindi na sila makahinga dahil sa pagkaubos ng hangin. "What are we doing, Mason?" she asked while catching her breath.
"I like you, Elize Niccola."
"W-What?" Did she hear him right? O nagkamali lang siya ng dinig?
Sa halip na sagutin ay muling bumaba ang labi ni Mason sa kanya at siniil siya ng halik.
"God, I like you," he murmured in between their kisses.
I LIKE YOU. I like you. I like you.
Nakatitig sa kawalan si Niccola habang paulit-ulit na nagre-replay sa kanyang utak ang mga salitang iyon. He likes me?
I like you, Elize Niccola. Niccola shrieked and punched her pillow. Hindi siya makatulog dahil sa narinig mula kay Mason kanina.
Napatigil si Niccola sa pagsuntok sa unan nang biglang bumukas ang pintuan ng kanyang silid at bumungad si Alessandra na nakalarawan ang pag-aalala sa mukha. "What happened, Niko? May masakit ba? Saan?"
Umiling siya sa ina na mabilis na nakalapit sa kanya at nakaupo na ngayon sa kanyang kama. "He said he likes me," she muttered meekly.
"Who? Mason?" Nanlalaki ang mga mata ni Alessandra, pagkatapos ay tumili.
Si Nick naman ngayon ang sumugod sa kanyang silid at mababanaag ang pag-aalala sa mukha. Napangiwi si Niccola dahil sa nangyari at tiningnan ang ama. "She's good. We're just talking, Dad."
"It's late and you've been screaming." Frustrated na hinagod ni Nick ang buhok na nagsisimula nang mamuti. "What will I do to the two of you?" Nagpalipat-lipat ang tingin nito sa kanilang mag-ina at umiling-iling.
"Get out of here, Nick. It's a girl's talk," taboy ni Alessandra sa asawa na agad namang tumalima. Bumaling muli ito kay Niccola habang nakangisi—ngisi ng tagumpay. "I knew it. That man likes my daughter. So what did you say? Did you say you like him too?" Nang umiling ang dalaga ay nanlaki ang mga mata ni Ally. "Why didn't you tell him you feel the same way? You are slow, sweetheart. Sunggab agad!"
"Mom!" She was horrified at what she heard.
"What? Don't act like a virgin teenager." Nang marinig iyon ay namula ang mukha ni Niccola. Napasinghap si Alessandra na tila ba may nalamang hindi katanggap-tanggap. "Goodness, hindi pa ba kumikilos si Mason? Ang bagal niyo naman! I lost my innocence to your father when I was twenty-three. You're nearly twenty-nine, Elize Niccola. Galaw-galaw rin."
Isinubsob niya ang mukha sa unan at tumili roon. "Just kill me now, 'Mom."
Her mother chuckled and caressed her hair gently. "I only want what's best for you, Niko. If you like him, go for it. You give yourself to the man that your heart desires. Don't surrender yourself to anyone just because you were pressured. Alright?"
Her heart warmed hearing her mother's words. Tumango siya sa ina at niyakap ito. Mason was right—she's lucky.
AGAD na naisarang muli ni Niccola ang pinto nang makita ang ginagawa ng mga nasa loob. "Lock the door, will you? I'll be waiting downstairs," sigaw niya bago bumaba. Ilang minuto ang lumipas nang sumunod ang kanyang ina sa kanya na may namumulang mukha.
"Don't act like a virgin teenager. It's no big deal that I caught you and dad having sex," she said casually, then shrugged.
"Por dios, where'd you learn those words, Elize Niccola Villarama?"
Umikot ang kanyang mga mata. "Saan pa ba? At tanghaling tapat, huh? You're old. Can you still managed to... you know what I mean." Lalong namula ang mukha ni Alessandra. "Anyways, uuwi ako sa condo ngayon."
Napalitan ng pag-aalala ang emosyon sa mukha ng kanyang ina. "But, the shooter is still roaming outside. And he has the intention of harming you," her mother said, frightened and a little bit frantic.
"Mom, we've already talked about this. For two months, I've been here inside the house and it's frustrating, to be honest. It's not like I don't want to be here, but staying here every single day for the past two months and doing nothing—"
"You can go," sabat ni Nick na kabababa lang. "But you need to be careful and call us constantly. We don't want to lose you, Princess." Her father kissed her on the forehead.
Tiningnan niya ang ina at sinabing, "I'll be okay. I promise." Wala itong magawa kundi bumuntung-hininga at tumango. She kissed her parents goodbye. "Enjoy you two. Be careful of arthritis and don't be too loud. Chow," pahabol niyang tukso sa dalawa at nagmamadaling sumakay sa kanyang sasakyan, pinangangambahang magbago ang isip ang mga magulang.
Lagpas dalawang buwan na mula nang magising siya at sa loob ng mga araw na iyon ay hindi siya lumalabas ng bahay.
She talked to her superior and her comrade about the shouting incident. Hanggang ngayon ay hindi pa nahuhuli ang may gawa niyon sa kanya at walang makuhang clue ang pulisya sa intensiyon ng shooter. It must be because of her previous involvement in big cases. Pero bakit siya? Iyon ang isang bagay na hindi niya mahanapan ng kasagutan. Ngunit isang bagay ang nasisiguro niya, simula pa lang nang magising siya sa dalawang buwan na pagkaka-comatose ay ipinangako niya sa sariling huhulihin ang kung sino mang demonyong bumaril sa kanya.
Hindi pa siya makababalik sa pagtatrabaho dahil sa ipinangako niya sa ina. But she will be back on duty after her and Lucas' twenty-ninth birthday, which will take place a week from now.
And the cliché happened when she reached her condominium building and was waiting for the elevator, she found Mason inside when it opens. Sa pagkakataong iyon ay pababa ito, ngunit hindi ito lumabas ng elevator at hinintay siyang makapasok.
"You're not going out? This is the ground floor." Nakataas ang kilay niya at nakahalukipkip. "It might stop again. May balat ka yata sa puwet dahil ang malas ko 'pag kasama kita. Hindi ka talaga—" napatigil siya sa pagsasalita dahil sa paraan ng pagkakatingin nito sa kanya.
Nang sumara ang pinto ay humakbang si Mason papalapit kaya unti-unti niyang naihakbang ang mga paa paatras. "W-What are you doing? Stop!" She grimaced when her back hit the wall.
Niccola gasped when he forcibly placed his palms in the elevator wall and his strong arms were trapping her.
"I miss you." Nanayo ang balahibo ng dalaga sa batok nang bumulong ang binata malapit sa kanyang tainga. Bigla bigla ay uminit ang paligid na para bang nakasalang sila sa isang pugon. "I miss you. Don't you miss me?"
She felt like pulling him closer and kissed him senselessly, but instead of doing what her body was telling her, she pushed him away and turned her back at him.
"Stop playing with me, Clarkson!" she hissed in gritted teeth without glancing back in his direction. "I don't have time for games."
"Who's playing who? We're no kids, Miss Villarama." His voice was serious and cold. It gave her goosebumps.
Hindi na siya nagsalita at maging ito man ay natahimik. Nang bumukas ang pinto ng elevator sa kanilang palapag ay agad siyang lumabas at mabibilis ang hakbang na tinungo ang kanyang unit. Subalit bago pa niya iyon mabuksan ay hinigit siya ni Mason sa braso at isinandal sa pader.
Nakaramdam ng sakit si Niccola dahil sa paraan ng pagkakasandal ni Mason sa kanya. Sinamaan niya ito ng tingin at akmang susuntukin sa mukha nang mahuli nito ang kanyang kamay.
Ipininid nito ang kanyang mga kamay sa uluhan niya gamit ang isa lang nitong kamay.
Nang akmang tuturuhin ni Niccola si Mason ay agad iyong nabasa ng huli kaya napigilan niya ang dalaga sa gustong gawin.
Si Niccola ay hindi malaman ang gagawin dahil hindi niya maikilos ang mga kamay at paa. She became speechless and her mouth agape when she felt his body tightly pressed against her. She can feel all of him. Maging ang bagay na hindi niya dapat maramdaman ay nararamdaman niya ng mga oras na iyon. It was slowly growing and hardening. "You... you—"
"Don't move! Fuck, woman!" His voice was dangerous and his breathing rugged. "Listen and listen carefully! I'm not playing games with you. I meant it when I said I like you and I know you feel the same way!"
"How conceited! Dream on, Clarkson!"
Naging malamig ang mga mata ni Mason at inilapit ang bibig sa kanyang tainga. "Trust me, I know, Princess."
"Don't princess me! At puwede ba pakawalan mo ako! Nananakit na ang mga kamay ko at... at—" And I can feel your fucking penis! Damn you!
"You will see more of it, Princess," bulong ni Mason nang makuha ang nais niyang tukuyin. Lalong tinudyo ng bagay na iyon ang kanyang tiyan.
Nakagat ni Niccola ang braso ng lalaki dahil sa pagkainis, subalit parang siya pa ang nasaktan sa ginawa. Hindi man lang ito natinag. His arm was strong and hard. He was also hard down there!