PAGKATAPOS niyang iligpit ang mga gamit na nasa loob ng kanyang barrack ay lumabas na roon si Achilles upang umalis. He was excited to go home and he can't wait to see her and his daughter.
He was smiling mentally when he saw the men formed a line as he was taking long strides. He looked at their face one by one and he cannot contain his happiness. The side of his lips stretched in a smile.
Sa huling linya ay tumigil siya sa paglalakad at inilibot ang mga mata sa mga sundalong naroon. Sabay-sabay na sumaludo ang mga ito sa kanya.
Achilles stand firmly and raised his hands on his eyebrows to return the salute.
"Take care of yourselves," he uttered. Tinapik niya sa balikat ang isang staff sergeant na nasa kanyang harapan bago tumalikod upang tuluyang umalis.
"Can't you stay, Sir?"
Napatigil sa paglalakad si Achilles at muling napatingin sa staff sergeant na nagtanong. Nang ipalibot niya ang paningin ay nakatingin din sa kanya ang iba at tila ba hinihintay ang kanyang sagot.
Achilles smiled at them and raised his ring finger. "You're all invited to my wedding."
Sabay-sabay na naghiyawan ang mga ito sa nalaman at binata siya.
Achilles knew that he would probably miss these great soldiers around him. They were his friends, his companions, his comrades for how many years. Maybe the men would also feel relieve, no one will give them a hard time as he did.
Surely, he would miss his life being a soldier, but he knew he made the right decision. Achilles left the base with a smile on his face.
"INIIBIG kita, Achilles Sanford. Ngunit may mga bagay na hindi natin magagawang kontrolin sa buhay natin. I do not deserve you, I cannot fulfill your dream, and I can't never complete you. I'm sorry, Aki. Ayaw kong maging makasarili at itali ka sa akin kung hindi ko naman kayang ibigay ang mga bagay na hinahangad mo, ang bagay na magpapasaya sa 'yo. Mahal kita at gusto kong maging masaya ka at matupad lahat ng bagay na gusto mong makamtam. Hindi kayang punan ng aking pagkukulang ang puwang sa iyong buhay. Maraming salamat sa lahat, hangad ko ang iyong kasiyahan, kahit hindi man sa piling ko."
Margareth
Nilumukos niya ang sulat nang mabasa ang laman niyon. Sari saring damdamin ang namahahay sa kanyang dibdib dahil sa mga bagay na nakapaloob doon, dinagdagan pa ng pagod at puyat.
Kagagaling lang niya mula sa kampo nila at dumiretso siya pauwi. Pagkalipas ng dalawang linggo ay iyon ang dinatnan niya.
It was his last mission, he already handed his resignation letter to his superiors who tried to stop him, but to no avail, he already made his decision. Dalawang linggo sila ng team niya sa malayong kabundukan ng Mindanao, hindi pa siya nakakakuha ng maayos na tulog mula nang ma-deployed.
Nagsimulang bumukal sa kanyang dibdib ang pait at pangambang tuluyang mawala sa kanya ang dalaga. Kumuyom ang kanyang kamao nang matitigan ang singsing sa kanyang palad na iniwan rin nito.
Pagkapasok niya sa kanyang silid ay hindi niya agad napansin ang sulat na nasa ibabaw ng kanyang kama. Kung hindi pa niya nasagi ang singsing at mahulog sa sahig ay hindi niya makikita ang sulat na iniwan ni Margareth para sa kanya.
Mabilis na nilinis niya ang katawan at pinalitan ang uniform na suot suot parin niya hanggang sa pag-uwi. Pagkatapos ay lumabas siya ng bahay at tinungo ang kabila. Naabutan niya roon ang matandang kasambahay ng pamilya na nagulat nang makita ang walang emosyon niyang mukha.
Nang marinig ang itinugon ni 'Nay Caring nang tanungin niya ito kung saan naroroon si Margareth ay agad siyang lumabas ng bahay sa malalaking hakbang. Muntik na niyang mabangga si Vince na papasok.
Sumakay si Achilles sa kanyang kotse at pinaharurot iyon paalis.
Napailing-iling si Vince habang sinusundan ng tingin ang sasakyang kaa-alis lang. "Goodluck, man," he muttered. Tuloy-tuloy na siyang pumasok sa loob ng silid at nakataas ang sulok ng mga labi sa isang ngiti. Nakita niya ang kapatid na nasa loob ng kusina kasama ang kasintahan nitong isang Briton, nagkibit ito ng balikat sa kanya, para bang sinasabang ipaubaya nalang ang lahat sa mga ito.
Malakas ang kalabog ng dibdib ni Achilles habang mariing nakatapak ang kanyang paa sa silinyador at mahigpit ang pagkakahawak sa steering wheel.
Tinalo pa niya sa pagmamaneho ang mga batikang car racer. He doesn't even bother to care if he violated some traffic rules. Nothing mattered to him at that moment but to see her again, to hold her and to get her out of that place.
Isang oras mahigit siyang nagmaneho hanggang sa marating ang lugar na iyon. Kung paano nalang niya inilagak ang sasakyan sa isang tabi at mabilis na pumasok sa loob.
KAUSAP ni Margareth ang dati niyang kasamahan na si Sister Gia nang biglang may humila sa kanya at sumalpok ang kanyang katawan sa isang matigas na bagay.
Nilinga niya ang taong iyon at tumingala rito. Namilog ang kanyang mga mata sa pagkamangha nang makita roon si Achilles. Ngunit ang kanyang pagkamangha ay napalitan ng pangamba nang mapag-aralan ang mukha nito, mahahalatang hindi ito natutuwa sa mga pangyayari. He must've read the letter.
Hindi paman siya nakakahuma ay agad siya nitong hinawakan sa braso at hinila paalis. Ni hindi niya nagawang magpaalam sa kausap na katulad niya ay nagulat din sa mga pangyayari.
"Sandali lang, Achilles," pigil niya nang walang anuman siya nitong inilagak sa passenger seat, wala na siyang magawa nang sapilitan siya nitong paupuin. Ikinapitlag niya ang malakas na pagsara nito ng pintuan sa kanyang direksiyon.
Walang sali-salitang sumakay si Achilles sa may driver's seat at pinaarangkada ang sasakyan paalis.
Mabilis na hinila ni Margareth ang seatbelt at ikinabit iyon sa kanya. Napakapit siya sa sasakyan dahil sa bilis ng pagmamaneho nito. "Aki, sandali lang. Slow down please," she cried in terror. Her limbs were shaking in panic.
Nang mahimigan ang takot sa boses ng dalaga ay bahagyang binagalan ni Achilles ang pagpapatakbo. Tiim ang mga bagang niya at matalim ang mga matang nakatutok sa daan.
Sa pinakamalapit na hotel ay agad na itinigil ni Achilles ang sasakyan at walang pakundangang lumabas. Gumilid siya sa gawi ni Margareth at marahas na binuksan ang pintuan.
Basa ang mga pisngi na tiningala ni Margareth si Achilles na nakatunghay sa kanya sa malamig nitong mga mata. Dumukwang ito at binaklas ang kanyang kamay mula sa mahigpit na pagkakapit sa seatbelt.
"Sandali lang, Aki," pilit niyang hinihila ang kamay mula rito nang hilahin siya ng binata palabas ng sasakyan.
"Shut up!" singhal ni Achilles sa kasintahan.
Itinikom ni Margareth ang mga labi at tuluyan nang nagpahila rito papasok. Kumuha ito ng silid at doon siya nito dinala.
Pinagmasdan niya ito habang nakasakay sila ng elevator. Kung hindi niya kilala ang binata ay matatakot siya sa bukas ng mukha nito ngayon. Hanggang sa makarating sila sa tapat ng pinto ay wala itong kibo. Nasasaktan siya sa mahigpit na pagkakahawak nito sa kanyang braso ngunit hindi siya nagreklamo.
Sa pagkagulat ni Margareth ay binuhat siya ni Achilles pagkapasok sa silid at inihagis sa malambot na kama. Nanlaki ang kanyang mga mata ng bigla itong dumagan sa kanyang katawan at siniil ang kanyang mga labi sa isang mapagparusang halik.
Sinubukan niya itong itulak ngunit hinuli lang nito ang kanyang kamay at ipininid sa magkabilang bahagi ng kanyang ulo.
Nasasaktan siya sa ginagawa nitong paghalik at halos mapisa siya sa bigat ng katawan nito. Nalalasahan na niya ang tila kalawang sa kanyang bibig.
"Achilles, stop!" pigil niya rito ng pakawalan nito ang kanyang labi na humahapdi dahil sa mapagparusang halik na iginawad nito sa kanya. Dumapo sa kanyang panga ang labi ni Achilles, patungo sa kanyang leeg hanggang sa kanyang balikat.
Napigil ang luha sa gilid ng kanyang mga mata nang maramdamang nag-iba ang paraan nito ng paghalik. Naging banayad ang mga labi nitong dumadaiti sa kanyang balat at tila ba sinisimulan niyong sindihan ang apoy sa kanyang katawan.
Hindi namalayan ni Margareth na tumigil ang kanyang katawan sa pakikipaglaban dito. Wala sa loob na napatitig siya sa kisame ng silid habang patuloy si Achilles sa pananalakay sa kanyang katawan.
Pinakawalan nito ang kanyang mga braso at unti-unting naglakbay ang mga kamay nito sa kanya. Napakasuyo ng bawat haplos at tila ba nag-iiwan iyon ng mumunting apoy sa bawat daanan.
Ipinikit ni Margareth ang mga mata at ninamnam ang masarap na kilabot na sumusunog sa kanyang buong pagkatao dahil sa mga haplos at halik nito. Tuluyan niyang nakalimutan ang dahilan kung bakit naroon sila at ang ginawang pagpaparusa ni Achilles sa kanya.
Dumako ang mga labi ni Achilles sa puno ng kanyang dibdib at parang may sariling isip ang kanyang katawan na tinugon ang pakikipagtalik ng mga labi nito sa kanya.
Napaigtad siya ng maramdaman ang pagpasok ng magaspang nitong kamay sa loob ng kanyang kamiseta at ang paghaplos nito sa kanyang balat. Subalit walang reklamong namutawi mula sa kanyang mga labi, sa halip ay mumunting ungol ang kumawala roon.
Hanggang sa umangat ang kamay nito sa kanyang dibdib ay hindi niya ito pinigilan. Nakagat niya ang kanyang pang-ibabang labi at wala sa loob na iniliyad ang katawan nang kubkobin ng malaki nitong kamay ang kanyang dibdib.
Ang isang kamay ni Achilles ay naramdaman niya sa kanyang hita at masuyong humahaplos doon. Nailihis na nito ang kanyang saya at malayang naglalakbay ang kamay sa bahaging iyon ng kanyang katawan.
"A-Achilles..." pag-ungol niya sa pangalan nito nang maramdaman ang daliri nito sa parteng iyon, bagaman ay natatakpan pa ng pangloob ang kanyang hiyas ay ramdam niya ang init na hatid nito.
Tuluyan na niyang nakalimutan ang inhibasyon at ang tama sa mali. Walang ibang pumapasok sa kanyang isipan kung 'di ang damdaming ipinapadama sa kanya ni Achilles ng mga oras na iyon.
Nang maramdaman ang lamig sa kanyang katawan at ang pag-alis ng bigat na nakadagan sa kanya ay iminulat niya ang mga mata.
Si Achilles ay umalis sa pagkakakubabaw sa dalaga, pikit ang mga mata at habol ang hiningang ibinagsak niya ang sarili sa kabilang panig ng kama.
"Stay here, Margareth," nakapikit parin na usal ni Achilles. Hindi niya gustong magbukas ng mga mata at baka hindi niya mapigilan ang sarili at baka kung ano ang kanyang magawa rito. Nirerespeto niya ito sa tunay na kahulugan ng salitang iyon. Totoong pumasok sa isip niya kanina na daanin ito sa mabilisan upang hindi na makawala sa kanya. But that's just wrong, he cannot do that to her. Not to his sweet and innocent Margareth. "We'll talk later."
Akmang bubukas ang kanyang bibig upang magsalita ngunit nang makita ni Margareth ang mukha ng binata ay muli niyo iyong itinikom. Mababanaag ang pagod sa mukha nito at sa kanyang sapantaha ay ilang araw na itong hindi nakakakuha ng maayos na tulog.
Humahaba na ang buhok ni Achilles at hindi man lang nito nagawang mag-ahit. Nangingitim rin ang paligid ng mga mata nito.
Ilang sandali niyang pinagmasdan ang mukha ni Achilles habang kipkip ang damit. Nang maging pantay ang paghininga nito at nang masigurong tulog ito ay tumaas ang kanyang kamay patungo sa mukha nito. He look so tired and he badly need some rest.
Inayos niya ang sarili sa ibabaw ng kama bago dumukwang at inalayan ito ng masuyong halik sa noo.
SANDALING tumitig sa kisame si Achilles at binabalikan sa isipan kung ano ang dahilan ng patungo niya roon. Nang mapagtanto ang mga nangyari ay agad siyang bumalikwas ng bangon at inilibot ang kanyang paningin sa kabuuan ng silid. Ngunit wala siyang nakikitang bakas ni Margareth sa paligid, maging sa banyo ay wala rin ito.
Bumalik na naman ang takot niya dahil sa pang-iiwan ng kasintahan sa kanya. Nang tingnan niya ang relong pambising ay nalaman niyang halos labin-limang oras siyang nakatulog.
Walang sinayang na oras si Achilles at mabilis ang kilos na tinungo ang kanyang pinanggalingan kahapon.
Mabilis na pinaharurot niya ang sasakyan at nang makarating sa destinasyon ay tuloy-tuloy siyang pumasok sa loob.
Dahil sa pagmamadali ay hindi niya namalayan ang isang matandang madre at bahagya niya itong nasagi. Humingi siya ng paumanhin at tatalikod na sana nang bigla siya nitong tawagin, "May hinahanap ka, anak?"
Bumuntung-hininga si Achilles at kinalma ang sarili dahil baka masinghalan niya ang matanda. He was eager to see the woman he loves, and he wants to see him now or he'll lose his shit.
"I want to see the woman I love."
"What is she called?"
"Margareth, her name's Margareth."
"She's in the garden." The nun answered and there was a mysterious smile on her face. "Go get her." Napakurap si Achilles sa sinabi ng madre at tumango rito bago tinungo ang direksiyong itinuro nito sa kanya.