I am still overwhelm. Pinapaasa ko na naman ang sarili ko pero ang mas malala ay iyong pinapaasa ko na naman siya. I love him. I can sucrifice myself just for him. He told me it wasn't a proposal but a promise ring. Sinabi niya pa na ito ang panghahawakan niya ngayon. Hindi ko alam kung paano niya nalaman ang sukat ng kamay ko. Naguguluhan na ako sa mga biglaang desisyon ko.
Next day, we ride in a boat. Ngayon ko lang nararamdaman ang tunay na bakasyon. Dahil ba naiilang pa rin ako kay Rogen ng mga araw na iyon o dahil ba sa nagdadalwang isip ako kung ano ba ang dapat malaman niya at hindi? I can feel the fresh air around us. Para bang saglit akong nakalimot sa kahaharapin ko.
I tried to get along with them like we use to do before. Ngayon ko lang naramdaman ang ginhawa sa kalooban ko.
"Barbeque is ready!"
Nagrenta kame ng isang kubo kinagabihan habang patuloy kaming nagsasaya. Well, Calvin still have limitations. Sometimes if I can feel he's going to its limit, I'll asked him to take some rest. Madali siyang mapagod ngunit kahit ganoon ay nakikita ko pa rin ang saya niya na umaabot ang ngiti hanggang mata niya.
"Vegetarian ako kuya," nagkakamot pa sa ulong sabi ni Calvin. Day by day, he's learning.
"Ate, I am curious."
Natigilan ako sa pagkagat sa barbeque at nagtatakang nilingon si Calvin. Hindi maiiwasan sa kaniya ang maraming tanong dahil alam kong marami pa siyang dapat matutunan. He's not allowed to go to school. He tried to do acceleration exam and he did passed. He's smart. Madali siyang matuto pero hindi pa rin maiiwasang marami pa siyang kailangan malaman matapos niyang magpagaling.
"Who's that man on the other day? The attorney? I never saw him before, not until you both talked after the incident in the hospital."
Uminom pa ako ng tubig bago umayos ng upo. Parang lumundag pa ang puso lo ng napatingin kay Roge.
"We knew each other eversince I studied in law school," pagsasabi ko naman ng totoo.
"Really? Why haven't seen him before? Is he your friend? I have never seen you with your friends."
Napabuntong hininga ako at napatingin pa kay Rogen habang ngumunguya at hinihintay ang sasabihin ko. Hindi ko tuloy mapigilan na taasan siya ng kilay.
"You know her. She won't tell you a thing if you didn't ask."
Siya na ang nagsalita para sa akin. Natahimik na siya pero natigilan pa ito bago tumingin na naman sa akin.
"I never saw that in your hand?"
Kunot noo pa akong napatingin din sa tinitignan niya bago tuluyang maunawaan ang sinasabi niya.
"Where did you get that?"
He's talking about the ring. Kumikinang iyon sa kamay ko. I never tried to wear jewelry like rings but, this one is something new on my hand.
"Is it beautiful?"
Hindi ganoon kaliwanag ngunit naramdaman ko ang pag init ng pisngi ko ng magsimula silang mag usap. Sometimes when I looked at my brother I can see a man not a kid talking with Rogen. They look likef best bud to each other. He knew Rogen for a long time too and that was a bad day for Roge. Sa tuwing naaalala ko iyon ay natatawa na lamang ako. Pilyo si Calvin sa pagpapapansin niya kay Roge dati hanggang sa mas mukha pa silang magkapatid kaysa sa akin.
"What's with your face?"
Natigilan ako sa palihim na pagtawa ng lumingon silang pareho sa akin.
"What?"
We spend a cold but happy night together. We only have one day for this vacation.
"You haven't been asleep."
Nandito na naman kame sa veranda. Nakatanaw na naman ako sa bituin habang patuloy na nag iisip.
"And you? Why haven't you slept?"
"I think I am still overwhelmed with a two weeks vacation we had. It looks like we did this for only a day. I told you, ayoko ng bumalik sa Manila."
Lumapit pa siya sa akin bago tuluyang niyakap ako. Ramdam ko ang init ng katawan niya.
"Tomorrow is the last day. Where do you want to go?"
If somebody asks this, they would say, go to the place that will be memorable for the last day of vacation. But for me, I only want to rest and have fun in this hotel room.
Hinawakan ko ang singsing na binigay niya at muling pinagmasdan iyong mabuti.
"Paano mo nalaman ang sukat ng daliri ko?"
I heard him chuckle.
"You don't need to know,"tumatawa pa siya habang nagsasalita.
"My extend pa ba? We can stay here forever."
Iling lamang ang isinagot ko habang patuloy pa rin siyang nakaakap sa akin.
"I am planning to talk to her after we go back. While I'm at the plan. The director will start to arrange for the flight," seryosong sabi ko habang patuloy na pinagmamasdan ang sising sa daliri ko.
"Are you still going on your plan? I'm afraid something might happen."
"If I chose to leave, they will hunt on me like what happened that day. They are determined to kill me right away."
Ako ang kailangan nila dahil alam ko kung anong magpapabagsak sa vise-presidente ng bansa. Masyado siyang maraming binabayaran para lang patumbahin ako. Wala na ang grupong pinapangarap niyang mabuo dahil siya na lang ang natitira sa kanila.
"Hindi ka pwedeng mag isa. This is not good. Natatakot akong may mangyaring masama sa iyo."
Tinanggal ko ang pagkakaakap niya bago humarap sa kaniya.
"That's why I'm going to talk to that woman."
"But you said she's dangerous? How can you be sure if she's not doing something na ikakapahamak mo?"
"I didn't say I'll trust her. Let's not just talk about it. We still have a day to rest."
Buntong hininga ang isinukli niya habang nagtitigan kami.
I can see how prostrated he is because of my decision. He eventually hug me and kiss my cheeks.
"Yeah, I'm not going to talk about that again."