"Who wants some popcorn?"
We still have time before our flight. Mabigat ang katawan ko dahil na rin siguro ito na ang huling tsansa ko upang baguhin ang sariling desisyon. Naglalakad kame sa mga suveniers area malapit sa resort. Our things are already on the car. Director knew that this is our last day and he eventually hire a driver for us. Alam kong nag iisip din ang dalawang matanda sa mga ginagawa ko. Things will got worst starting tomorrow.
"Hey, you're not listening."
Tahimik lang ako nagmamasid sa paligid habang patuloy lamang sila sa pagtingin tingin ng mga magandabg bilhin. Hinayaan ko lang sila sapagkat alam kong sa isa't isa lang naman namin ibibigay ang mga yan.
"Look at this, babe!"
Tumatawang pinagmamasdan pang sabi ni Roge habang nakahawak sa isang suvenier na isda.
"Kuya! Let's buy that! I'm going to give it to Director because he looks like that!"
Si Rogen ang magaling sa kalokohan at si Calvin naman ang taga patong ng kalokohan. Napailing na lamang ako sa kanilang dalawa hanggang mapadapo sa isang maliit na kabibe. Kwintas iyon na may pendant na kabibe. Hindi mo aakalain na tunay na kabibe ang ginamit sa kwintas dahil sa kumikinang na iba't ibang kulay sa labas nun.
"Oh, ineng, murang mura lang iyan. Naku bagay na bagay sa pagkamestisa mo. Dalawang daan lamang ang isa diyan."
I don't actually like suveniers. Nakikita ko na din sa Manila ang ilan sa mga nandito maliban sa nakakaakit na disenyo ng kwintas na iyon.
Napalingon pa ako sa hindi kalayuan upang tanawin ang ginagawa ng dalawa bago bilhin iyon. Hindi ko alam kung kanino ko ibibigay ang kwintas. Tumingin pa ako sa paligid at bumili ng kung anu-ano bago sila pinuntahan. Hindi ko alam ang mangyayare matapos nito. Kung ito na ang huling pagkakataon upang makasama ko sila ay hindi ko na sasayangin pa ang oportunidad na ito.
"What did you buy?"
Matapos makalapit ay agad silang napatingin sa akin. May dala akong purse kaya hindi din halata na may ibinili ako.
"You didn't buy anything?"
Umiling lamang ako bago namin naisipang kumain sa isang stall.
"Parang ayoko ng umuwi. Can we just stay here?"
"No. You still need to rest. Your vacation is enough."
We eat for a second bago kame naglakad pabalik sa kotse.
Natigilan lang kame sa paglalakad ng biglang nagkagulo ang mga tao.
Mabilis tuloy akong napatabi kay Calvin dahil baka mawala siya.
"What's happening?"
I heard a gunshot and a bomb not far in our area.
Nahugot ko ang sariling hininga ng may biglang humila sa akin na naging dahilan ng pagsunod din nila Calvin at Roge.
"Ate!"
"Come with me."
It was her. Mabilis kong hinila ang kamay niyang nakahawak sa braso ko at seryosong tinitigan siya.
"Don't waste my time! We need to go now!"
"What's going on?!"
Rogen came closer to us. Pareho niya ay naguguluhan din ako.
"You can't trust me but, this time you need to trust me! This is the VP's doing!"
Bumilis ang tibok ng puso ko ng mapagtanto ang itinutukoy niya.
The Vice President hunting me. I know that since the start. Hindi ko alam kung bakit ngayon pa ulit naisipang lumabas at gumawa ng ikapapahamak namin.
Hindi ko binktawan ang kamay ni Calvin hanggang makasakay kame sa pamilyar na sasakyan.
"Ma'am tara na po!"
That is the Director's driver.
"Go on your flight now and, we'll talk there. Safe trip!"
Halos matulala at kabado pa rin ako ng mabilis na humarurot ng takbo ang aming sinasakyan.
"Amber, si Calvin!"
Natauhan lang ako ng makitang nahihirapan huminga ang kapatid ko.
This is not happening. I remembered something similar with a situation like this. If Calvin saw violence, he couldn't breathe normally.
"Calm down. Ate is here, okay? Inhale... Exhale.."
Halos sasabog na ang dibdib ko sa pag aalala bago pa maibigay ni Roge ang emergency inhaler. He knew Calvin well. He used to be his doctor.
I saw a car trying to run over us.
"Huwag po kayong mag alala Ma'am! Kailangan lang natin lampasan ang sasakyan sa unahan! Padala po iyon ni Doc."
Halos magkagirian pa ang dalawang sasakyan bago may sunod sunod na dumating na kotse papunta sa aming direksyon. Mabilis silang sumiksik pa punta sa aming likuran.
Sinubukan ko pang pakalmahin si Calvin habang unti unti kaming napapalayo sa mga sasakyan sa likod. Nakarinig pa ako ng mga putok ng baril bago kame lumiko pa-kaliwa.
"Ayos lang po ba kayo?"
Tanong pa ng driver nang unti unting bumagal ang pagpapatakbo niya.
"We need to go back to Manila as soon as possible."
Calvin, trying to breathe normally, while we are still on the road.
"Hindi po magiging ligtad kung sa airport po tayo pupunta kaya naman ang bilin ni Doc ay dalhin kayo sa kakilala niyang may private jet."
Nanatili pa din akong hindi mapakali at nag aalalang sinagot ang tawag mula kay Director.
"Is everyone safe?!"
"Calvin couldn't breathe normally! We need to fly there now!"
Walang puwang ang pagkalma sa panahon ganito.
"Dadalhin kayo ng driver kay Senior. I'd already told him what to do. We will be going to be here. Rogen is there. We'll talk later."
Magsasalita pa sana ako ng tuluyang mamatay ang tawag. Hindi ko alam ang rason ng huklubang iyon upang atakihin kame ng ganito.
Ilang minuto pa bago kame nakarating sa lugar na sinabi ni Director. Hindi na kame nag atubili pang bumaba at kuhanin ang ilan sa mahahalagang bagay. Si Director na ang bhala magdala pabalik sa Manila ng mga gamit namin. Ang mahalaga ay makarsting agd kame sa hospital. Calvin needs assistance right now.
Naghihintay na sila doon at handa na upang umalis. Huminto pa ako saglit bago tumingin sa kapatid ko.
"We will be going to fly now, okay? Calm down now. Wag ka ng matakot, ate and kuya is here."
Binuhat pa ni Roge ang kapatid ko hanggabg makarating kame sa mismong sasakyan.
"I am captain Senor. I'm going to be your pilot! Hi! It's my pleasure to meet the daughter of Adel! Son, take it easy!"
"He's slowly breathing normally!" Rogen said.
Saglit ko pang kinausap si Calvin ng medyo bumalik na sa normal ang paghinga niya.