"What are you doing here?"
Hindi ko pa rin maiwasang magulat habang inaayos ni Kleana Madrid ang pagtatali ng braso ko sa likod ng upuan sa isang kwarto ng Villa ng Vise Presidente. Nakakatawang ako yata ang naiipit ngayon dahil sa pagsasabwatan nila. I kept questioning myself kung bakit palaging sumusulpot sa tabi ko ang isang ito. Some thought in my mind tells she was a good sister not until she provoke me and became with my real enemy.
"Kailangan pa bang sabihin yan? Nice big sis for your surprise. Hindi ko inaasahan na magugulat ako sa biglaang pagiging magkakampi niyong dalawa."
Hindi napigilan ng Vise Presidente na humalakhak dahil sa sinabi ko. Masyado pang maaga kaya naman kailangan niya talagang ubusin ang pagtawa niya dahil maaaring huli na ito. Makawala lamang ako ay asahan niyang sa hukay ang hantungan niya.
Tinitigan ko pa ang magaling kong half sister upang basahin ang reaksyon niya ngunit seryoso lamang siyang lumayo sa akin at nag unat pa.
Magsasalita pa sana akong muli ng bigla na lamang pumalakpak at tumawa di kalayuan sa pinto ng napakalaking kwartong ito.
Naglalakad si Doctor Wilson papalapit sa amin. Hindi ko naman tinanggal ang pagkakatitig ko sa kaniya habang natutuwa sa tanawing nakikita niya.
"Dad, whatsupp? I don't even know na nahuli mo na ang malaking tupa."
Dad? Really?
This time I laugh hard like there is no tomorrow. Now, I know this man's role. They don't have the same feature until I found out now that he is a son of a bitch.
"Now, I get it!... I'm sorry. I can't stop laughing."
Ramdam ko ang pagkakatitig nilang tatlo habang patuloy ako sa pagtawa. Sa ilang taon na paghahanap ko ng hustisya, may anak pala ang isang ito. I already research about them but my source doesn't found any some of this old freak.
Natigilan lang ko sa pagtawa ng bigla niyang pinaputok ang hawak niyang baril sa likod ko. Ginawa niya iyong rason upang bumalik ako sa katinuan dahil sa nakakabaliw na kaganapang ito.
"One thing... Why did you help me to let the two go away? Bakit hindi niyo inisip na gawin silang rason para mas galitin ako? Is it because you are afraid?..."
I looked at the freak Vice President and, have eye contact with my half-sister.
"Or are you playing as a good daughter?... How about this is became unplanned? Tell me, what is it?"
Parang namamangha pa akong tinitigan ni Doctor Wilson bago naglakad papalapit sa kapatid ko. Gusto ko pa sanang sabihin na kumakampi siya sa dalawa dahil sa lalaking ito. He has a good look and I am happy because they don't have a same feature with this old man.
"Are you done? Can we start now?"
Di kalaunan ay may dumating na mga tauhan niya at isa isang pumalubot pa sa amin.
"You can stay here for days hanggang unti unti mo ng sabihin na patayin na lang kita. You are taught like a stone, even if we use your brother or your lover, we can't break you into pieces. Well, we can free find them too if we want and see what will happen?"
Napahinga ako ng malalim habang iniisip pa lang na may kaya silang gawin habang ako ay nakakulong sa lugar na ito.
"Try me. Try it so I can break your bone into pieces," seryoso ngunit nag aapoy na matang sambit ko.
Sa katunayan ay kayang kaya kong makawala dito ng walang tulong ng iba. Huwag lang talagang totohanin nila ang masamang balak nila dahil hindi ako magdadalawang isip na patayin sila.
Saglit pa silang nagtagal ng tinignan nila mabuti ang pagtatali sa dalawang kamay ko ng dalawang kadena sa isang sulok ng kwarto. Matapos nilang makuntento ay nakangiti pa silang lumabas ng pinto at iniwan ako doon kasama ng mga alipores niya. Hindi pa naaalis ang masama kong tingin sa kanila ng bigla kong maramdaman ang sapak ng isa sa kanila. Sinubukan kong tumayo ngunit may isa muling sumuntok sa tagiliran ko. Hindi sila nagsasalita at patuloy lamang sa pagbugbog sa akin hanggang sa maramdaman ko na ang dugo sa labi ko at sakit ng buong katawan ko. Sinubukan kong manlaban ngunit nakakaabala ang rehas sa mga braso't paa ko. Lalong kumukulo ang dugo ko dahil hindi ko man lang magawang makatama kahit isa sa kanila. Ilang sandali pa ng hindi ko na kinayapang tumayo dahil sa sakit ng mga kamaong tumatama sa buong katawan ko. Ang aking akala ay matatapos na ang pagpapahirap nila ngunit hindi man lang sila huminto kahit na isang minuto hanggang sa unti unting dumidilim ang paningin ko.
Pagod na ang buong katawan ko ngunit buhay na buhay pa rin sa isip at alaala ko ang galit na nasa loob ko.
This is the reason why I need to let them go and leave me alone. Mas hindi kakayanin ng isipan ko kung may mangyayaring masama sa kanila habang kasa kasama ako.
Unti unti ng sumasara ang mga mata ko ngunit saglit na natitigilang napatingin sa singsing na nakakabit sa daliri ko.
Madilim at tanging liwanag ng buwan mula sa bintana ang tanging nagbibigay ng liwanag sa kwartong ito ngunit nang makita ang singsing ay hindi ko napigilang mangiti dahil sa alaalang hindi ko malilimutan sa buong buhay ko.
"Will you marry me?"
Tinig iyon mula sa isang magkasintahan sa katabing lamesa ng restaurant na madalas naming kinakainan ni Roge. Hindi ko tuloy maiwasang pakatitigan silang dalawa dahil na rin sa sentro iyon ng atraksyon.
"Yes!"
Dumulog ang ibang mga waiter at ibang kumakain sa resto upang pumalakpak at magkatuwaan dahil sa biglaang palabas.
"Don't look at them."
Kulang pa pareho ang tulog naming dalawa ni Roge dahil sa napakahabang duty kaya naman hindi ko tuloy siya napigilang taasan ng kilay dahil sa nakakagulat napagbibigay ng reaksyon niya.
"What?"
"I said not look at them."
"But, why?"
"Nothing. If I were him, I wouldn't propose in that way. Masyadong makaluma."
"Makaluma? Wow! Came from you? So, tell me, how do you want to propose? Habang nagtatahi sa emergency room?"
"Why would I tell you? I am kot proposing pa."
Tanging pagngiwi na lamang ang ginawa ko dahil sa sinabi niya.
'I don't know why I remember that suddenly. Are you saying, proposing under the moon is a modern one?'
Ilang saglit pa ng tuluyan ng dumilim ang paningin ko.