#BTSEp44
"Ate, nasa labas na naman po si Kuya Liv." Czearine told me with a wincing face. Nagkakamot pa siya sa kanyang batok habang lumalapit sa akin. I am sitting on the sofa, Chance is sleeping on my lap.
"Bakit ba ang kulit ng lalaking 'yan?" Iritadong anas ko. Nakakunot ang noo, nagbuntong hininga ako nang malalim.
It's been three weeks now, patuloy akong dinadalaw ni Liv. Araw-araw. Walang araw ang pinalampas niya. Pero hindi ko siya pinapapasok. Araw-araw siyang naghihintay sa labas namin ng ilang oras para sa wala lang. Kasi hindi ko talaga siya papapasukin. Manigas siya diyan.
Kung ako iyong Asia sa nakaraang dalawang taon, I will gladly accept him. I will literally throw myself at him and we will make more babies.
But things are just different right now.
Nasaktan na niya ako. I should owe it to myself not to let him hurt me once more. I've had enough. Tama na iyong ilang beses akong nagpakatanga sa kanya. Hanggang doon na lang iyon.
Ang nangyari noong gabing iyon ay isang produkto lang ng tequila na nainom ko. That's just it . . .
"Never again." Liv's embrace is warm. It suprisingly became my safe place. Para bang naligaw sa isang masamang panaginip, ang yapos niya ang tila bang nakapagpagising sa akin.
"I love you, baby." I felt his lips on my forehead. And then his embrace became tighter. "This time, I'll be better. I will not going to let you go."
At one moment, what he mumbled made my tears to automatically fall down to my cheeks. Hindi ko itatangging nagdala iyon ng kilig sa akin. Hinding-hindi ko itatangging naging masaya akong marinig iyon.
Pero . . .
The moment I was about to equal the tight of his embrace, all of the painful memories he brought me suddenly flooded my mind.
The cry from that night where he rejected me and Chance; all of the sleepless nights I've experienced due to the depression he inflicted on me; the morning sickness that I will never get used to; and the dreadful day where I brought Chance to the world alone-- he should've been there all the time.
But he chose the easiest path. He chose to let me go. He chose to hurt me. And these contexts are enough for me not to let him enter my life again.
Kusa akong bumitaw sa yakap niya. Itinulak ko siya bago ginawaran ng sampal sa pisngi. Iyon ang dahilan kung bakit bumaling sa ibang direksyon ang mukha niya. Nang muli niyang idako ang tingin sa akin ay bakas ng labis na lungkot ang kanyang mga mata. Then before I knew it, tears are falling down his sad eyes.
"You can never fool me again. Never in this lifetime." Dinuro ko siya.
Huminga ako nang malalim bago ako tumalikod sa kanya. Sinubukan niyang hawakan ang kamay ko pero marahas ko lang iyong tinabig.
Humakbang na ako nang may kirot sa puso.
Ang hakbang ko papalayo sa kanya ay para bang hakbang ko papalapit sa sakit. Sa bawat paglayo ko sa kanya, ganoon rin iyong sakit na dumadagdag sa dibdib ko. Ang hapdi noong kirot. Nakakapanghina ng tuhod.
"Ate, ayaw mo talagang bigyan ng kahit chance manlang na makita ni Kuya Liv si Chance? I mean, kahit makita man lang niya nang isang beses ang anak niyo?" Czearine asked me as she smile at Chance who is peacefully sleeping right now. "Tulog naman si Chance, oh. Hindi niya makikita ang daddy niya."
May point nga naman si Czearine. May point talaga siya kasi kahit pagbaliktarin ko man ang mundo, anak pa rin namin ito ni Liv. Karapatan niya pa rin ang makita siya. Karapatan niya pa rin ang makilala si Chance.
But that was the moment I started to ask myself.
Ready na ba ako?
Matatag na ba talaga ako?
Hindi na ba ako marupok?
Duda ako.
I can't. I just can't let Liv to enter our well planned life. Itatago ko si Chance sa lahat ng tao. We are going to create a world where chaos can never enter our sweet facade. But, will this be okay to my daughter? Kapag lumaki siya, okay lang ba sa kanya ang ganitong set-up? Ang walang ama? Ang may pekeng identity?
I hate this. This matter should not be about me. It should be about Chance. It should be about her happiness.
And so . . .
"Okay," I suddenly mumbled in between my deep sigh. Napipilitan ako noong sinabi kong, "papasukin mo na si Liv. Pero sabihin mong hindi siya pwedeng magtagal dito." I roll my eyes.
Doon ay energetic na napatayo si Czearine. She was in bliss as she walks hastily towards the door. She left it open kaya't narinig ko ang malakas na pagbukas ng gate namin.
Minu-minuto akong himihinga nang malalim. Gusto kong pakalmahin ang sarili pero inuunahan talaga ako ng galit. Pero dahil mahal ko ang anak ko. Dahil mas uunahin ko ang happiness niya kaysa sa galit ko, pinilit kong maging kalmado noong makita ko na si Liv mula sa pintuan.
His face lit up the moment he saw me holding Chance. His wide smile seems to be permanent as he walks closer to me. Pero parang magnet na magkasalungat, sa paglapit niya ay ganoon rin ang gusto kong paglayo sa kanya. Gusto kong ilayo sa kanya ang anak ko dahil hindi niya deserved ang makita ito.
I glare at him when he nonchalantly sat beside me. It took me a lot of effort not to yell at him when he started to caress Chance's head. Doon ay napalamukos ng mga mata ang anak ko. Pero hindi siya nagising.
"Can I carry her?" Liv told me, his eyes are cemented at Chance.
I am still glaring at him. Hindi ako sumagot. Kasi bigla akong nairita sa mukha niya. There is something on his face that I really hate. I can't pinpoint it pero naiirita talaga ako. Dahil ba ito sa balbas niya?
"Please?" I blinked when his eyes met mine. I tore my gaze away. Still glaring, I just nod and carefully put Chance on his sturdy arms.
Iritado pa rin ako noong pinanood ko siyang ngitian si Chance. Like a loving father, it really looks like he is in deep bliss for having to see his child for the first time. Inimagine ko tuloy na ganyan siguro ang mukha niya the moment na naipanganak ko si Chance.
Pero bakit iritang-irita pa rin talaga ako sa mukha niya?
"You know what? Naiirita ako sa mukha mo." I suddenly mumbled. Sa sinabi ko ay narinig ko ang pagtawa ni Czearine na nakaupo sa tabi ko. Hindi ko inalis ang tingin sa mukha ni Liv.
"Why? Wala akong ginagawa dito, ah." He said while smiling, he is glancing at me. Seems not ready to tear his gaze away from our daughter.
"Next time na pumunta ka dito, mag-ahit ka naman ng balbas. Ano ka, Ermitanyo?" I roll my eyes and then cross my arms on a bitchy manner.
I heard him chuckle. "Noted, Ma'am."
Tumaltak pa ako. "H'wag mong hahalikan sa mukha si Chance. Baka magka-rushes 'yan dahil sa balbas mo."
That was the point where he averted his gaze at me. Pinakitaan niya ako ng makamundong ngisi. "Edi iyong nanay na lang niya ang hahalikan ko."
Doon, narinig ko ang mahina at impit na pagtili ni Czearine. Liv is still smiling at me when I told him, "Utot mo." Malala ang pag-irap na ginawa ko. Pagtawa naman ang tanging narinig ko sa kanya noong tumayo ako. Dumako na lang ako sa kabilang couch at doon siya pinanood.
Naiirita pa rin talaga ako sa mukha niya!
***
Ilang linggo na rin ang nakalipas. Little by little, hinayaan kong makilala ni Liv si Chance. But with one condition, I told him not to bring her in public places. That earned me a hopeful nod from him.
Kahit na ayoko ng ideya, pinilit kong 'wag sumalungat kasi alam ko kahit hindi niya ito deserve, deserve pa rin ni Chance ang magkaroon ng ama. As a mother, the first thing that I should do is to put away all of the pain on my heart just for her happiness.
"Late ka na naman." Ang bungad sa akin ng siraulong si Thorn. Ngayon ay nakangisi siya nang nakakaloko. This is a thing with him, gustong-gusto niyang inaasar ako kapag nalelate ako.
"Masama lang ang pakiramdam ko." I told him as I yawn. Which is true. Napapadalas na kasi ang pagduwal ko tuwing umaga. Siguro, I should schedule a check-up with our family doctor after the shoot.
Tumango lang si Thorn at saka niya ibinaling ang tingin doon sa nilalaro niya sa cell phone. Isip bata talaga ang lalaking 'to.
Nagtungo na lang ako sa sariling tent. Doon nagaabang iyong bagong hired na personal assistant ko. Si Czearine kasi ay hinayaan kong mag-alaga na lang kay Chance along with the nanny I hired.
Wala akong naging problema sa bago kong PA. Katulad kasi siya ni Czearine. Sobrang maalaga. Iniisip ko nga na pag-aralin rin siya. Ang kwento niya kasi sa akin ay hindi niya kayang makapasok sa College dahil sa kahirapan.
"Good morning po, Ma'am Grace." Magalang na pagbati ang binungad sa akin ni Felizia. Para pa ngang natataranta pa siyang tumayo nang makita ako.
"I told you, Ate Asia na lang." Umiling-iling ako habang natatawa. Halatang baguhan pa siya. Feel ko, deep inside ay nag-fa-fangirl siya dahil sa akin.
"Ay, hehe. Opo." Awkward siyang nakangiti habang tumatawa. Cute.
"Oh, siya. Nasaan na ang outfit ko for today's shoot? Uniform lang naman yata, right?"
Tumango si Felizia. "Opo, Ma'am-- ay este Ate Asia!" Natataranta siyang pumunta sa foldable cabinet. Doon ay natataranta pa rin siyang hinanap iyong susuotin ko para sa araw na ito.
Pinili ko na lang na maupo sa make-up table ko. Pero the moment na uupo na sana ako ay siya namang pag-pasok ni Thorn sa tent ko. Hingal na hingal, he is showing me his cell phone as he told me, "Asia, you need to see this." His tone . . . his tone is giving me the chills. It's as if he is about to deliver a bad news.
Nagmamadali akong lumapit sa kanya. Agad kong kinuha ang kanyang cell phone niya. At ang bumungad sa akin ay isang showbiz article. Kusang nanghina ang tuhod ko nang makita ang picture doon.
There was Liv.
He is walking inside my house. With a paper bag on his hand and with our daughter on his arms. Blurred ang mukha niya. I am sure that it's Chance. She is wearing the limited edition of dress that I bought from an international designer.
"Totoo ba 'to, Asia? May anak na kayo?" Mariin ang tono ni Thorn. Halatang hindi siya makapaniwala.
Wala akong maisagot. Dahil patuloy akong nataranta nang mabaling naman ang tingin doon sa title ng article.
LivAce Daughter: How did Liv Zoberano and Grace Samonte succeeded to hide her?