Ramdam ni Karina kung gaano kagusto ni Winston na lumaban silang dalawa. Lalo pa't nariyan naman ang Mommy ni Winston nasi Misis Olivia para tumulong sa kanila. Pero nawawalan na lang talaga siya ng pag-asa. She has nothing. At isa lang siyang hamak na na taga squater, gumagapang sa hirap, nagkukumahog makatakas sa mapait na buhay.
"Well, well, well. . ." Bungad ni Tiffany sa kanya habang nasa sala siya at kinakain ang ibinigay na snacks ni Manang Sela.
"T-Tiffany," she uttered.
"Tingnan mo nga naman ang mutsasa nandito, nakahilata sa sala, kumakain pa na akala mo may ari ng bahay." Panimula niya.
Mukhang naghahanap na naman ito ng gulo. Hindi talaga nabubuo ang araw n'ya kapag hindi niya nau-buwiset si Karina. HIndi siya makuuntento hangga't nikita niya pa rin ito sa bahay, living the life she doesn't belong to. That's what she's thinking. She is a selfish bratinela. What she wants, she make sure to get it it what ever ways she can. Kating-kati na talaga siya na mapalayas si Karina nang magbuhay reyna na siya sa bahay ni Winston. Patay na patay na talaga siya dito at hindi niya hahayaang mapunta ito sa isang tulad ni Karina.
"Tiff, ayaw ko nang gulo." Umiwas na lang si Karina. She stood up and was about to go.
Hinablot ni Tiffany ang bowl na may lamang snacks saka ibinuhos ito sa kanyang ulo. Napapikit ng mariin si Karina sa ginawa niyang iyon. Nagtitimpi pa rin siya at patuloy siyang magtitimpi. Hindi bale naman dahil sooner, aalis na siya. Wala nang Tiffany na gugulo sa kanya.
"Ayaw mo nang gulo pero nandito ka pa riin? For your information, Karina, ikaw ang gumagawa ng gulo dito! Naaalibadbaran na kami sa 'yo sa totoo lang! Feeling namin, laging may threat sa bahay dahil nandito ka. Nangangamoy, nakakasulasok! Hindi por que binihisan ka ni Tita Olivia, feeling mo fitted ka na sa bahay na ito? Hah! Dream on, girl!"
Tanggap niya lahat ng masasakit na salitang binibitawan ni Tiffany. What more can she do? Iniisip na lang niya na isa itong pagsubok sa buhay niya na kailangan niyang malagpasan. Kahit na sa totoo lang, gusto na niyang punitin ang bibig ni Tiffany.
Karina was about to leave, not until Tiffany said the words she can not bear to hear. . .
"Siguro, nagmana ka sa nanay mo, ano? Siguro, pokpok ang nanay mo, kasi, look at you, dear. Nilalandi mo si Winston. Kung ano ang itinanim, iyon daw ang aanihin, ika nga sa kasabihan. Saka, sa bar ka nagtrabbaho dati, 'di ba? Ops! Sorry to ask this, ha? Pero, ilan na bang lalaki ang nagsawa sa katawan mo?" sarkastiko nitong sabi.
Naiyukom ni Karina ang palad niya. Okay nang siya na lang ang sabihan ng masasama. Okay nang siya na lang ang insultuhin dahil ibang usapan na kapag nanay ang pinaag-uusapan.
"Nananahimik na ang nanay ko, Tiffany. TIngin mo ba, palalampasin ko ang mga masasamang sinabi mo sa kanya?" may panggigigil na sinabi nito.
"Wow naman, Karina! Dapat na ba akong matakot?" nakangiti pa nitong sagot nang nakakainsulto. Kukunin na rin sana niya ang isang baso ng tubig sa center table nang makarinig ng pamilyar na boses.
Walang kamalay-malay silang dalawa na kanina pa ito nakikinig sa usapan nilang dalawa.
"I am so disappointed, Tiffany." si Misis Olivia ang nagsalit.
Indi na nito kayang palampaasin na makinig na lang at titigan si Tiffany sa lahat nang sinasabi niya at ginagawang masama kay Karina kaya pumagitna na siya.
Nangatog ang buong sistema ni Tiffany nang makitang galt na galit si Misis Olivia. Tiklop talaga siya pagdating dito.
"T-Tita, si Karina ang nauna!! T-Tinulak niya 'ko!!" Pambibintang pa nito.
"Really, Tiffany? Nakita at narinig ko ang lahat! Mismong dalawang tenga at mata ko ang nakasaksi sa bastos mong pag-uugali! Mas masahol ka pa sa mga salitang binitawan mo kay Karina!"
"B-But, Tita!! Totoo naman iyon, ah??" nanginginig na sagot niya.
"HIndi ko alam kung anong klaseng pagpapalaki ang ginawa ng mga magulang mo sa 'yo, Tiffany. Look at you, you are well dress, you live in a mansion, you have everything in life, but you can't afford to buy manners for yourself? Seriously? I suggest you to build some kind of character development, dear."
Nanlambot ag mga tuhod ni Tiffany. She felt so much embarassmment. Hiyang-hiya siya lalo at pinalilibutan na sila ng mga maids and body guards na nakiki-usyosa sa usapan.
"W-What are you staring at?!!" nahihiyang bulyaw ni Tiffany sa mga nakapalibot sakanila.
"Bakit? Nahihiya ka? Nahihiya ka sa ginawa mo, Tiffany? Ikaw naman ang nagpahiya sa sarili mo!"
Tiffany was teary-eyed. Galit na galit ito n tinalikuran silang lahat.
"Oh, where are you going, spoiled brat? Magsusumbong sa Daddy? Nakakaawa ka."
Nagtitimpi pa lang no'n si Misis Olivia. Higit pa roon katindi ang masasabi niya kung hindi niya lang piniigilan ang sarili. Mabait siyang tao sa mga tao ring may mabuting kalooban. Pero kapag may ginawa kang hindi niya nagustohan, hindi niya ito mapapalampas.
Bumaling siya kay Karina na umiiyak na nang mga oras na ito. "Karina, are you okay?" Hinawakan niya ito sa magkabila niyang braso.
Tanging mga impit na hikbi ang naisagot ni Karina sa kanya.
"Manang Sela? Pwedeng pakitulungan si Karina na magpalit ng damit? Pakibilisan. Salamat!"
Inakay siya ni Manang Sela sa kuwarto nito.
Ibinagsak ni Misis Olivia ang kanyang katawan sa sofa. Hilot hilot ang kanyang ulo. "Hindi ko ito mapapalampas. Sa isang tulad lang ni Stiffany ikakasal ng unico hijo ko? Goodness!"
She dialed his husbands number at agad naman itong sumagot.
"Hello, Hon?" he said to her.
"Do everything to cancel Winston and Tiffany's wedding!!" sighal nito sa kanya.
"Hon naman! Sinabi ko na sa 'yo, hindi na puwede! Planado na ang lahat!"
"Hindi mo ba alma kung gaano ka-hipokrita ang babaeng 'yon?! I witnessed it with my own eyes, Aragon!!"
"But it was already deal, Hon. Hindi ko na ito pwedeng bawiin!""
"Okay, then. Kung wala kang magagawa talga, mula ngayon, wala ka nang asawa. I am filing an annulment."
"What?! No!!"
Pinatayan na lang siya ng tawag ni Misis Olivia dahil mukhang mas magulo pa ito kausap. Patong-patong na yata ang stress niya sa bahay na ito. But she will do everything to save her beloved son from being tied with a witch!
Gabi na nang makauwi si Winston. As usual, pagod ito sa trabaho. Pero gayun pa man, una niya agad na pinuntahan ay ang isa sa mga babaeng pinagkukunan niya ng kanyang lakas. Si Karina.
He went straight to Karina's room with a smile on his face. Excited siyang makita si Karina after a long tiring day. Wala siyang alam tungkol sa ano mang ganap ang nangyari kanina.
"Karina," he uttered nang sumilip siya sa kuwarto nito.
He saw her, lying in bed.
"W-Winston," sagot ni Karina. Agad na iniwas niya ang kanyang tingin nang hindi nito makita ang pamumugto ng kanyang dalawang mga mata.
Pero hindi na-convinced si Winston na sumilip lang, instead, he went closer to her at umupo sa kama nio.
"How have you been, baby?" Paglalambing nito na mas lalong nakapagpa-luha lang kay Karina. Agad niyang napansin at narinig ang impit nitong paghikbi. "Hey, wait. Are you crying? Face me."
"W-Wala, Winston. Sige na, bumaba ka na. Mag-dinner ka na doon."
"No! Tell me the truth! Anong nangyar sa 'yo?!"
Doon na tuluyang bumigay si Karina. Bumigay na ng tuluyan ang mga luha niya na kanina pa niya pilit pinipigilan. Napakayap siya kay Winston at napahagulgol sa balikat nito.
"W-Winston, h-hindi t-talaga taayo bagay, huhu. H-Hindi totoong may p-puwang ako d-dito. A-Ayaw k-ko na," aniya habang umiiyak.
Hinagod ni Winston ang likod niya."What made you think that again? I love you! Sapat na iyon, Karina! Sapat na para maging bagay tayo. Kaya, please. Stop crying because seeing you cry breaks my heart."
"Tell me, sinong umaway sa 'yo?" anito habang mariing tumititig sa mga mata ni Kariina na puno ng luha.
Umiwas si Karina ng tingin. "Huwag kanang magtanong, Winston. Bumaba ka na para makapag-hapunan."
"Si Tiffany ba?! Ha?!"
Ramdam niya ang galit sa mga mata at tinig nito. Para siyang lalamon ng tao sa tono ng pananalita niya.
"So, tama nga ako. Si Tiffany nga."
Tumayo si WInston.
"A-Anong gagawin mo?" kinakabahan at nag-aalalang tanong ni Karina.
"I will teach her a lesson!" he said while gritting his teeth.
Umiling iling ang dalaga saka hinawakan ang nakayukom nitong palad. "Please, huwag na. Tama na. Tamana ang mga sinabi ng mommy mo sa kanya."
"Mom defended you?" Umamo ang boses nito.
Tumango si Karina. "Oo. She saved me, Winston. Like how you always save me." Ngumiti siya ng pilit sa binata.
Hinigit na lang siya bigla ni Winston saka siniil siya ng halik. His eyes burned with desire. Mainit ang bawat halik na ginawa nito. Nalulunod si Karina sa bawat paglalim ng halik na 'yon.
"Ummmmm, Winston." Ungol ni Karina.
Winston pinned her on the wall at mas lalo pa itong nag-wild. Naglakbay sa bawat bagi ng katawan ni Karina ang magaaspang nitong mga kamay
"I guess it is okay if you will be my dinner tonight," he whispered in Karina's ears which made her shiver.