The next day, maagang nagising si Karina para asikasuhin ang enrolment niya. Vocational course lang ang pag-e-enrol-an niya. She's planning to take up a cosmetology course para naman matuto siyang mag-ayos ng sarili. Anyway, may financial assitance na ibibigay sa kanila monthly plus additional allowance kapag naging Dean's lister sila. At iyon ang target na makamit ni Karina habang nag-aaral siya dito. Ang paaralan na mismo ang nagpapaaral sa kanila. Which simply means, makakatipid siya sa expenses. Gano'n ang oportunidad na ibinibigay nila sa mga katulad niya at malaking tulong talaga ito lalo na sa kanya.
"Good morning, Ms. de Joseph!" Bungad ni Mr. Tao sa kanya pagpasok niya sa Dean's office.
"Good morning, Mr. Tao. Ito po ang documents na kailangan niyo for my enlistment dito," ani Karina sabay abot ng brown envelop kay Mr. Tao.
Tumango-tango lang ito saka tinanggap ang envelop. "You can now roam around the university Ms. de Joseph. Formal classes will start next month, so may oras ka pa para magliwaliw. Kung day off ko, I'll tap you then para masamahan kita mamasyal sa city. How do you find that?"
Nagliwanag ang mga mata ni Karina sa sinabi ni Mr. Tao. Ang bait nito. Hindi siya makapaniwala na may mga tao pang ganito sa mundo.
"Based on your smile, you seem to like the idea. Ano, gusto mo ba 'yon?" he asked.
"Opo! Yes, Mr. Tao! Gusto ko 'yon!" masiglang sagot niya.
Mr. Tao pat her head na parang bata. Nagulo ng bahagya ang buhok ni Karina. "Okay, I'll see you around."
Nakahinga ng maluwag si Karina habang nakangiti. Being new to this country isn't a bad thing after all. Para siyang bata na kumikinang ang mga mata habang pinagmamasdan ang naggagandahang mga buildings ng university. Nagtataasan ang mga gusali. Pero, what she admires most ay sobrang linis ng paligid.
Sa loob ng university, hindi lang naman mga buildings ang makikita mo. Marami ring mga puno na nagbibigay ng shade. Presko ang hangin at halatang sinusunod ng trim ang mga dahon at sanga ng mga puno sa loob ng unibersidad. The green scenery compliments the buildings.
Karina decided to sat down for a while under the shade of a palm tree. Malinis ang hangin dito, hindi pa masyadong mainit. She took a while to relax. Isinandal niya ang kanyang likod sa bench saka pumikit to feel the cool breeze.
"That's my place." An unfamiliar voice said.
Napamulat si Karina. "S-Sorry!" aniya at akmang tatayo na sana pero nagsalita ulit ito.
"Biro lang, you can lay there. Ako nga pala si Dorothy. Ikaw?"
Nagulat si Karina dahil hindi naman pala ito Taiwanese. In fact, pinay pa pala.
"Hala! Pinay ka! Phew! Nakahinga ako ng maluwag."
Dorothy chuckled a little. "Yeah. Ikaw ang bago hindi ba? I saw you yesterday. Magkalapit lang ang rooms natin sa dormitory. Nice meeting you. . ."
"Karina. I am Karina." Sabay lahad niya ng kanyang kamay para makipagpalamo.
"Nice name, ha? So, Karina. Ano ang kursong kukunin mo?" she asked.
"Cosmetology, Dorothy. Iyon ang gusto ko."
"Wow! You are interested about make-ups and all, then? May pinapagandahan ka ba?" She sounded suspicious.
"Nako, wala ah! Gusto ko lang talaga ng change sa buhay ko. Gusto kong i-elevate ang social status ko, at sana, ito na ang chance ko para hindi naman ako habang buhay na maghirap."
"Parehas pala tayo."
"T-Talaga??" gulat na tanong ni Karina.
"Yes. The reason why I grabbed this opportunity, ay para gumanda ang buhay ko."
"That's a good motivation though. Friends na tayo, ha?" ani Karina habang nakangiti.
"Sure thing, friend! At dahil friends na tayo, I am going to share a secret to you. Pero dahil secret nga, atin atin lang, ha?" ani Dorothy.
"Oo naman! Ano ba 'yon?"
"Crush ko si Mr. Tao! Sshhh, quiet ka lang!"
Namilog ang mga mata ni Karina. Bigla siyang napangisi. "Talaga?! Hala! Ang guwapo pa naman ni Mr. Tao. Lalabas kami sa day off niya, sama ka?"
Napa-pout si Dorothy. "Wait! Is there something going on between the two of you?! Hmmp!"
Tumawa ng mahina si Karina dahil sa naging reaksyon ni Dorothy. "Baliw! Hindi, ah! E, kasi itong si Mr. Tao, kaibigan niya ang land lady namin na na nagbigay sa akin ng scholarship dito. At ayun, si Mr. Tao mismo ang nag-assist sa akin."
"Grabe ka! Ang daya! Ang swerte mo naman!" Napa-cross arms si Dorothy.
"Ayun, sabi ni Mr. Tao, mamasyal daw muna ako. Tapos sabi niya, kapag nag-day off daw siya, siya na lang ang magpapasyal sa akin. Nakakahiya nga, e."
"Waaaahhh! Mr. Tao! Huhuh."
"Yes, Ms. Dorothy. Are you calling me?"
Napakurap-kurap si Dorothy. Nanlaki ang mga mata niya nang marinig ang maskuladong boses ni Mr. Tao. Hindi siya naka-react agad. Malakas ang naging kabog ng kanyang dibdib.
"M-Mr. T-T-Tao," nauutal niyang sagot.
"Yes, Ms. Dorothy? Do you need anything? I think I should hear anything?"
Napatakip ng bibig si Karina. Naku, paktay tayo diyan Dorothy.
"Wala! Wala, Mr. Tao! Sorry!"
"Is that so? Okay." Bumaling si Mr. Tao kay Karina.
"Ms. de Joseph," anito habang nakaharap kay Karina.
Nangatog naman ang tuhod ng dalaga. "Po, Sir?"
"Sumunod ka sa 'kin."
Napaawang ang mga labi ni Karina at napatingin kay Dorothy. Ngumuso naman ito sa sumunod na lang si Karina.
"S-Saan po, Mr. Tao?" tanong niya habang nakasunod sa likoran nito.
"Just follow me, Ms. de Joseph. You will know sooner when we reach the gate."
Napakagat-labi na lang si Karina at no choice kundi ang sumunod sa kanya. Hindi niya maipaliwanag pero naaramdam siya ng kaba. Malakas ang bawat pagtibok ng kanyang puso.
Malayo-layo pa naman ang gate. Pinagpapawisan na yata ang singit niya habang si Mr. Tao, relax lang habang naglalakad. Wala lang sa kanya kahit na medyo mainit. He doesn't loook agitated.
"We are here," ani Mr. Tao saka sila tumigil sa tapat ng gate. May isang lalaki na nakatalikod sa kanila.
Likod pa lang ng lalaking 'yon ang nakita ni Karina pero halos sumabog att lumabas na ang puso niya sa kaba. She's afraid that the guy might face her. she's afraid to see that face that she longed for ilan linggo na rin ang nakakalipas.
At nang tuluyan na ngang humarap ang lalaki, wala na siyang nagawa. Kusa na lang pumaatak ang luha niya.
"Karina."
His voice sounded husky. His eys looks like he is really longing to say Karina's name again.
"Maiwan ko muna kayo." Iyon na lang ang nasabi ni Mr. Tao saka umalis na at bumalik sa trabaho.
Hindi malaman ni Karina kung ano ang ire-react niya ngayon na kaharap niya muli si Winston. Talagang sumunod ito sa kanya.
How can he come all the way in here? Hindi ko naman sa kanya sinabi? Tanong ni Karina sa kanyang sarili.
"Bakit ka nandito?" walang emosyon na tanong ng dalaga. Umiwas siya ng tingin. Ayaw niyang tingnan si Winston ng mata sa mata dahil nanghihina ang mga tuhod niya at nanlalambot Baka bumigay siya ulit kapag nangyari iyon.
"Don't you want to see me? Look, Karina. Please, just hear me out," desperadong sagot ni Winon.
"Ano na naman, Winston? Sorry na naman? Wala ka na namang kasalanan? Don't tell me that you came all the way here para lang mag-sorry sa 'kin?" Pagsusungit ni Karina.
"Yes!" mabilis na sagot ni Winston.
Napanganga na lang si Karina sa pagiiging direct to the point nito sa mga sagot sa kanya.
"I followed you here para mag-sorry. So what? Hindi iyon kabawasan sa pera ko, Karina. You are worth spending my money for."
Napa-smirk si Karina. "Talaga lang, tsk."
"Please, mag-usap tayo. I checked in a nearest hotel here. Sumama ka sa 'kin. Mag-usap tayo, please."
Halos mabingi si Karina sa mga sinabi nito. "Hah! Sa hotel? Mag-uusap? Hindi ako naniniwalang usap lang, Winston. Kilala kita."
Napakamot ng ulo si Winston. Aligaga na siya para mapa-oo si Karina na sumama sa kanya at makipag-usap. Mukhang mahirap talaga itong mapa-amo.
"T-Then, at a nearest cafe, or a coffee shop. We can even go into a fancy restaurant talk. Please, kahit saan basta hindi dito."
Bumuga ng hangin si Samaria. "Hmmf. P-Pag-iisipan ko,"mataray na sagot niya saka tinalikuran na si Winston.
"Send me a message on messenger!" sigaw ni Winston nang nagamartsa na paalis si Karina.
Nag-thumbs up lang ang dalaga at nagpatuloy pa rin sa paglalakad.
Nababaliw na ba siya? Sumunod talaga siya dito para lang mag-sorry? Does he think I will accept that as an apology? Neknek niya! HIndi niya ako mapapa-amo nang gano'n gano'n lang, ano. Sinaktan niya ako, ngayon, siya naman ang masaktan. Ani Karina sa isipan.
Sa totoo lang, wala naman siyang balak na makipag-usap pa ulit kay Winston. Paaasahin niya lang ito at paghihitayin sa wala. Sa sakit nang ginawa niya kay Karina, iniisip ng dalaga na maliit na bagay lang naman kaag ginawa niya 'yon dahil kung tutuusin, mas masahol pa ang kasalanang ginawa ni Winston sa kanya.
Gumastos pa talaga ng pera si Winson. Kung sa bagay, mapera naman sila. Sisiw lang sa kanila ang pumunta sa iba't ibang mga bansa.
Bumalik si Kaarina sa bench na inupuan niya kanina. Nandoon pa rin si Dorothy, nakaupo. Kumaway siya dito mula sa malayo.
"Karina!" sigaw ni Dorothy.
Napabuntong hininga siya nang ibinagsak ang sarili sa bench kung saan nakaupo rin si Dorothy.
"Uy, anong nangyari?" Pag-uusisa nito.
"W-Wala, wala naman. P-Pwede magtanong?" sagot ni Karina.
"Sure. What is it?"
"Alam mo ba ang password ng wifi nila dito? Ang alam ko, students lang ang may access no'n at faculty, e. Free naman 'yonn, hindi ba?'
Buti na lang at nakilala niya si Dorothy. Hindi na masama dahil may bago na siyang kaibigan. Isa pa., hindi pa siya nakakapag-update sa mg kaibigan mula dumatig siya ng Taiwan. Baka nag-alala na ang mga 'yon.
"Oo naman! Akin na phone mo, ita-type ko para sa 'yo."
Hindi na nag-atubili si Karina at ibinigay agad ang cell phone niya kkay Dorothy. In just a couple of seconds, connected na siya.
"Here."
"Yeyy! Thanks, Dorothy!"
Pagka-connect pa lang, halos sumabog ang notifications niya dahil sa bumabahang messages from Evo and Eliza. Pero isang message lang do'n ang nakapagatigil sa kanya.
Message mula kay Tiffany.
She hesitated to read it at first pero may nag-uudyok talaga sa kanya na i-open iyon.