Weeks ago nang pag-usapan namin ni Fred ang tungkol sa sinabi ni tito noon. Wala man sa akin ang lahat ng ibinigay niya ay hindi niya iyon literal na makukuha dahil ako ang nakapirma sa mga papeles. Tinititigan lang ako ni Fred na abala sa panggagatong ng mga kahoy para sa pagluluto. Medyo napaaga ang uwi niya kaya tinulungan na niya ako sa gawaing bahay. Tumalikod ako rito at saka kinagat ang mga daliri habang mariin na pinapakinggan ang nagsasalita sa kabilang linya.
"Already transferred Ma'am. We could send the details—"
"No it's okay. I just wanted to transfer it. Thank you." Binaba ko na ang telepono saka tinanggal ang sim doon. Tanging battery na lang ang naiwan at wala pa akong charger. Wala na rin naman akong balak na gamitin ang selpon na ito.
Ngumiti lang ako kay Fred saka muling pinagpatuloy ang paghihiwa ng mga gulay, ilang linggo na rin kami at hindi naman mahirap na makibagay, madalas na gulay ang pagkain dito dahil bukod sa nasa bukid kami ay mahal ang presyo ng mga karne kapag ganitong buwan. Unti-unti ko ring napag-aaralan ang mga kilos nila at totoo ngang alas-otso pa lang ng gabi ay tulog na sila, alas-tres naman ang pinaka-maagang gising ng ilan. Nasanay akong gumising ng ala-syete at alas-nuebe, pero mula nang magtrabaho si Fred, nasanay akong magising ng ala-singko. Binabawi ko na lang ang tulog tuwing hapon at paggising ay naroon na si Fred.
Nang matapos naming kumain at naghugas ng plato at kinuha ko na ang mga sampayan ko. Agad ko iyon itinupi dahil medyo marami dahil sa pantrabaho ni Fred, lalo na't puro semento.
"Ren." Inabot nito sa akin ang isang sobre, takang tiningnan ko ito na nag-aalis na rin ng mga hanger sa mga damit.
"What's this?"
"Sweldo," sagot agad nito saka ko nakita ang limang libo.
Ngumiti lang ako rito saka iyon inilagay sa gilid. Hindi naman na ako maghahangad ng kahit na ano dahil pinili ko 'to, nakakaltasan siya ng limangdaan sa tuwing hindi pumapasok para tulungan ako. Napapadalas kasi ang pagsakit ng katawan ko lalo na ang aking dibdib. Ayoko namang yayain siya sa hospital dahil sa kabilang bayan pa iyon at ayokong maistorbo ang trabaho niya.
"Mababait ba sila roon sa pabrika?" tanong ko na hindi siya tinitingnan.
"Oo naman, inaabuso lang ng Forman, karamihan kasi roon, walang pinag-aralan, kaya kahit papaano, tinuturuan ko yong iba. Mabait naman iyong engineer, si Forman lang ang problema, akala niya siguro hindi ako nakapag-aral," natatawang kuwento nito na inilingan ko.
"Good. Akala ko kasi kinakawawa ka nila, " bulong ko saka ito ngumiwi at kinuha ang isang damit.
"Ikaw? Hindi ka raw lumalabas tuwing tanghali sabi ni nanang," sabi nito na titig na titig sa akin.
"Natutulog ako kapag tanghali, mabilis akong antukin ngayon, hindi ko alam kung bakit," sumbong ko na ikinatawa niya.
Ayokong magbigay ng kahulugan dahil hindi pa ako dinadatnan, no'ng nakaraang linggo pa dapat ako magkakaroon, napansin ko rin ang ilang sintomas sa pagbubuntis dahil nakasama ko rin si Nikasha noon nang ipagbuntis niya si Gale. Ayoko munang sabihin sa kaniya dahil hindi pa ako sigurado.
Natapos ang pag-aayos namin kaya nagpasiya kaming magpahinga na, wala naman siyang pasok bukas kaya baka tulungan niya sina Tatang Alo, sa bukid sa pagtatanim, kahit papaano ay may nakukuha rin siya roon ngunit hindi nga lang kalakihan.
"Ren?" bulong nito sa aking tenga habang gumagapang ang kamay sa aking hita.
Kusa akong kumunot ngunit napangiti rin dahil alam ko na agad ang gusto niya. Because of his work, he always exhausted, we have no time for each other except when we're in dinner, then I let him to sleep because of his work for tomorrow... just like the routine. Ayokong tumanggi dahil gusto ko rin, he never forced me to do this kapag ayaw ko. Hindi mo maiwasang mapapikit sa ginagawa niya, he covering my mouth while his other hand thrust me so good! Sobrang kuntento na ako sa daliri niya not until his member going into my cave just like a fvck! I don't know where he learned those unbelievable positions.
"Oh god!" I moaned while his moving very fast.
Mas lalong dumidiin ang paghawak ko sa kaniyang balikat habang abala ito sa paghalik sa aking leeg, he moves slowly while licking my boobs. I kept my gaze with him while I'm hearing his moans. Shit! His voice!
"Can I?" tanong ko nang mapansadal ito sa dingding habang hinahabol ang paghinga.
Tumingin lang ito sa akin at wala akong nakuhang kahit na anong sagot. I suddenly grabbed his length and massage it smoothly. His eyes literally widen and I look at him seductively.
"W-What are you do— oh! Ren!" paos na mahinang sigaw nito saka ito napapikit at napasandal ang ulo sa dingding.
I kept moving my hand back and forth on his salute member, while I finally held the white things, I immediately sat on his.
"Let's do it, Ricky," I moaned and began to move while his hand held my waist to support.
Nauna akong nagising kay Fred na nakadapa at ang kamay ay nasa aking dibdib, natatawang inalis ko iyon at saka pumunta ng banyo. I suddenly smiled for unknown reasons... o baka dahil pa rin ito kagabi, goodness! I can't believe na magagawa ako iyon. Well, thanks to Veron.
Hindi ko na muna siya ginising dahil alam kong pagod na pagod ito. Bumungad agad si Nanang sa akin na nagwawalis na agad ko ring binati, bumili na rin ako sa kanila ng tuyo dahil sila lang ang nagtitinda non, halos barya lang ang presyo kaya nakapagtataka kung kumikita pa ba sila, nasanay akong ang mga binibili ko ay nasa halagang libo, pero hindi ako gaya ni Veron na kung ano-ano ang binibili.
I was about to wake him up but I noticed something on his pants. Nasa gilid lang ang pants nito kaya agad ko iyon kinuha at may maliit na kahon akong nakapa. Kukunin ko na sana ito nang biglang agawin iyon ni Fred mula sa aking likuran.
"Good morning," bati nito at kinulong ako sa kaniyang bisig.
"Nag-iiwan ka ng basura sa pants mo? Baka mamaya langgamin yon," pagtutukoy ko sa nasa bulsa na nginitian niya.
Agad na nanlaki ang mga mata ko dahil wala itong saplot pang-ibaba, sa pagkakaalam ko siya ang nahuling natulog sa amin matapos iyon. Sinara ko agad ang bintana dahil baka may dumaan sa likod ng bahay at makita siya.
"Fix yourself!"
"Ikaw ang may gawa nito," natatawang saad niya habang hinihila ko ito papunta sa banyo.
"Maligo ka na! god! Lalamig na ang niluto ko roon, ten minutes Fred, go on!" sigaw ko dahil sa mapang-asar na tingin nito saka ko sinara ang pinto.
Natapos ang pag-kain namin nang matiwasay at puro pagtititigan, wala siyang ibang ginawa kundi ang asarin ako dahil sa ginawa ko kagabi. That was my first time to do that crazy thing. He was the one who always gave me sensation, so why not? He deserves it.
Nagdesisyon kaming pumunta ng bayan para sa ilang mga bibilhin, nagpasuyo na rin si Nanang sa amin na kailangan niya gano'n din ang iba. Nalaman ko rin na kapag may pupunta sa bayan para mamili ay nagpapasabay na rin ang iba dahil bukod sa may kalayuan, wala rin silang pamasahe. Minsan na akong nagtanong sa kanila kung anong klaseng gobyerno ang meron sila, pero sa kanila na mismo nagsabi na kahit ang gobyerno ay tinitipid ang pondong ibinibigay ng mas mataas na opisyal. Sobrang hirap ng bayan na ito pero hindi ko itatangging sobrang ganda lalo na't maraming mga Talon na matatagpuan sa mismong bundok, kaya pala may ilang mga turista na napapadaan sa amin dahil gaya ng sinabi ni Fred, nasa dulo raw ang mga pinupuntahan ng mga turista.
"Dumarami na yong mga turistang pumupunta rito, ah? Tamang-tama, puwede nila akong maging tour guide," masayang anas ni Conrado nang makarating kami sa bayan.
Maraming mga tao, at kung ano-ano ang tinitingnan sa mga tindahan. May mga ilang mga mestisa at mukhang foreigners ang ilan.
"What kind of nationalism you always encounter here as a tour guide? Are they nice with you?" tanong ko habang tinititigan ang mga taong magagara ang kasuotan.
Isang mahinang tawa ang narinig ko mula kay Fred kaya ako napalingon, kitang-kita ko ang pagkamot sa ulo ni Conrado at kunot-noong nakatingin sa amin.
"Ano raw Fred?" bulong nito.
"What kind of nationalism you always encounter here daw, as a tour guide? Are they nice ba sa iyo?" Pag-uulit ni Fred na ikinatawa ko nang mahina.
Napailing na lang si Conrado sa amin at saka umiling. "Alam ninyong no other country ako," sagot nito na halos ikinahaglpak ng tawa ni Fred na kinurot ko agad.
"Just forget it— I mean, kumikita ka rin ba sa pag-to-tour guide mo?" tanong ko na nginitian niya.
"Oo naman ate, mahirap lang silang kausap kasi nagsasalita sila no'ng pang-other country. Hindi na lang ako nagsasalita tapos ihahatid ko sila roon sa talon tapos babayaran na nila ako, ang galing diba?" paliwanag nito na ikinangiti ko.
Isa rin sa mga kailangan para mabuhay lalo na sa mahihirap na lugar katulad nito, ay ang pagiging madiskarte. I always admired them for being a hardworking and creativity. Nagsimula na kaming bumili ng mga kailangan, hindi ko maiwasang mapailing lalo na sa mga kababaihang iniaabot ang sukli at umaabot pa sa palad ni Fred ang mga kamay. Ngumingiti na lang si Fred at saka hahalik sa aking noo.
"Asawa niya, ate." Turo sa akin ni Conrado kaya napatingin sa akin ang nagtitinda.
Natawa na lang ako dahil ilang beses niyang sinabi iyon sa mga babaeng nagtitinda. Nagpatuloy kami hanggang sa mabili na ang mga kailangan, bibili sana ito ng napkin ko pero pinigilan ko siya, alam kong nagtataka siya dahil sa mga tingin niya at kung wala lang si Conrado sa aming tabi, baka kanina niya pa ako tinanong.
Nakangiting sumalubong sa amin ang mga tao sa aming lugar, hindi ko maiwasang mapangiti lalo na't panay sila pasasalamat, hapon na rin at may ilan din na nag-iinuman sa bandang dulo na tinawag si Fred pero si Conrado ang lumapit. Mahina si Fred pagdating sa alak kaya hindi siya umiinom, kaya pala noon, madalas ang pagtanggi niya sa alak na inaalok ni Lucas dahil alam niyang hindi niya kaya iyon. Umiinom lang siya kung kailangan.
"Hindi kaya bumagsak tayo rito?" tanong ko dahil sa duyan na ginawa niya na nakatali sa ilalim ng puno rito sa likod ng bahay, nakaharap kami sa hilera ng mga puno at tagos ang bukid doon.
"Hindi a, matibay 'yan," sagot nito saka ako pinaupo.
Umayos ako ng upo nang isiksik ni Fred ang ulo nito sa aking leeg habang mahina kaming dumuduyan. Sinasamantala na namin ang katamtamang lamig ng hangin dahil mamaya ay mas doble pa ang lamig.
"Thank you, Ren," panimula nito habang pinipindot ang aking daliri.
"What for?" nagtatakang tanong ko.
"Sa lahat."
"W-Why? Hmm, welcome?"
Parehas kaming natawa dahil doon at dahan-dahan siyang nag-angat ng ulo saka hinalikan nang paulit-ulit ang aking noo. Malalim ang paghinga nito saka siya mas lalong dumikit sa akin at ang isang kamay nito ay pumalibot sa aking bewang.
"Let's prove that they are wrong. Kahit anong trabaho papasukin ko maibigay ko lang ang pangangailangan mo. Hindi ako mangangakong laging masarap ang ulam mo, na magandang damit ang maibibili ko sa 'yo, pero pangako Ren, dito lang ako. Sasamahan kita, at kapag ayaw mo na, napagod ka na, buong-buo kitang ihahatid sa pinaggalingan mo."
Hindi ko alam kung bakit kusang lumandas ang mga luha ko sa sinabi niyang iyon, nag-aagaw na ang dilim sa liwanag, mamamaaalam na naman ang liwanag na minsang nakakita kung gaano kami kasaya sa sandaling panahon.
Naramdaman ko ang pag-alis nito at ang dahan-dahan pagluhod nito sa mismong harapan ko, literal na huminto ang lahat dahil sa kaniyang ginawa at pati ang pagduyan ko ay nahinto rin. Kunot-noong tumitig ako sa kaniyang ginagawa at ang bagay na nasa kaniyang palad.
"W-What are you doing?" tanong ko at humugot ito ng malalim na paghinga.
"You were the one I didn't expect to come into my life, Ren. Sobrang taas mo, noon pa man ginagawa ko ang lahat para makaiwas sa 'yo, but I know, it's not enough. You were the rain that always landed with me. And I am always ready to catch you. I always love you. Hindi sapat ang singsing na ito para sabihing mahal kita, ipaparamdam ko Ren, hayaan mo lang na mahalin kita... Would you mind to accept my proposal in this project, Madame?" nakangiting saad nito dahilan para matawa ako at punasan ang luha na nagkalat sa aking pisngi.
Kitang-kita ko ang pagragasa ng luha ni Fred sa kaniyang mga mata. Unang beses na nakita ko siyabg umiyak dahil sa tuwa. Tumikhim ito at saka tumitig sa aking mga mata.
"Will you be my wife and the mother of my children?" Isang tanong na pangarap ko lang noong marinig.
It is a day that he makes come true my One Day.
Ayoko nang sayangin ang panahon dahil habang dumidilim, mas malinaw kong nakikita na hindi ako nagkamali. Pinakamagandang desisyon na gagawin ko.
I nodded at him as I gave my hand to hold him. Gusto kong matawa dahil sa panginginig ng kaniyang kamay at kumunot pa sa akin.
"I need your answer Ms. Ficarro," saad nito saka ako tumango ng ilang beses.
"Yes, Mr. Suarez. I already signed your proposal," mala-negosyanteng saad ko at tuluyan ko nang naramdaman ang malamig na bagay na kumikinang pa.
Dahan-dahan itong tumayo at gano'n din ako, saka niya lamang ako niyakap ng mahigpit at paulit-ulit na hinalikan sa aking noo.
"Thank you," bulong niya kasabay nang mga tinig na unti-unting bumalot sa buong lugar.
Kusang nanlaki ang mga mata ko dahil sa grupo ng mga kalalakihan na banayad na kumakanta, may mga hawak silang kung anong bagay na lumulikha ng tunog at nasa unahan si Conrado, boses niya ang nangingibabaw at pakindat-kindat sa amin ni Fred. Doon ko lang naramdaman ang paghapit sa akin ni Fred palapit sa kaniya at ang pagkuha niya sa aking kamay para ilapat sa balikat nito. Banayad akong sinayaw habang ako... naguguluhan sa mga nangyayari.
"That's do we call, harana," panimula niya sa gitna nang pagsasayaw namin.
"Harana?"
"Ayan ang uri ng panliligaw sa mga probinsya noon, at gusto kong maranasan mo yon, hindi kita naligawan, kaya gusto kong maranasan mo ito," sagot nito saka inilapat ang noo sa aking noo.
Napapikit na lang ako dahil sa mga nangyayari. Tuluyan nang binalot ng dilim ang liwanag dahilan para magbukas ang mga ilaw sa paligid, ang tunog ng mga kuliglig at ang boses ng mga kumakantang kalalakihan sa lugar na ito.
Fred always do the impossible things.
"Ikaw na nga, aking sinta, ang dulo ng aking simula. Nawa'y iyong marinig ang aking munting panalangin, sa muling pagsikat ay ikaw lang ang hangad, pakinggan ang pangakong aking bibitawan. Hindi ka na mag-iisa, lalakad nang sabay sa parang, ang ulap ang siyang saksi sa lahat, ang puso kong ito ang magsasabi sa iyo...
Ikaw na nga, aking sinta, ang panibago kong simula, sana'y iyong tanggapin ang aking simpleng hiling, na hawakan ka't ibigin ka hanggang huli, sa muling pag-ulan, ako ang iyong bahaghari..."
It is not just a song.
It is a sign.
A sign that the man who's asked me to be his life, is a good evidence to looking forward.
He makes me better. Sasamahan ko siya hanggang sa makita ng mga taong mababa ang tingin sa amin, na mali sila.
My heart was finally right.