Pinanatili kong mulat ang mga mata ko kahit na humikikab. Dahan-dahan kong inilapag si Ara sa kaniyang higaan nang tumahan ito sa kaniyang pag-iyak.
Sa wakas, makakaidlip na rin ako.
Months had passed and I'm finally a mother. Ara is a five-month-old, sad to say but gladly to see, that my daughter was looks like her father. Yeah, si Fred ang kamukha, at hindi na ako magtataka.
Nahiga na lamang ako sa kama at mabuti na lang ay nakapaglinis na ako ng bahay, kaaalis lang ni Fred papunta sa pabrika nilang patapos na at kukunin na lang ang huling sweldo nila. Sa ilang buwan na nagdaan ay masasabi kong naging maayos kami at sa awa ng Diyos ay nakakapag-ipon pa rin kami para sa bata. Wala na muna kaming usapan na sundan si Ara na naiintindihan niya.
Naayos na namin ang dokumento ni Ara at ang binyag na ang mismong engineer ni Fred ang nag-asikaso. Naging simple lang kami no'ng araw na iyon at ni hindi nakarating iyon sa pamilya ko sa mansyon, may dahilan naman para ipaalam ko sa kanila pero nakalimutan ko na kung ano ang numero na puwede kong tawagan. Matagal ko na silang napatawad at nakakaramdam din ako ng konsensya dahil sa mga sinabi ko sa kanila.
Pero hindi ko pinagsisihan ang pagsama kay Fred at gumawa ng sariling pamilya. Kahit kailan, wala akong naging dahilan para iwan siya.
Naalimpungatan na lang ako na malapit nang magdilim, nakaawang ang pinto at agad kong sinilip si Ara sa higaan nito na gawa sa kawayan na may malambot na kumot. Wala siya roon. Agad akong napatayo at saka nagmadaling lumabas ng kwarto. Natigilan na lang ako dahil sa isang lalaking sinasabayan na naman ang kanta sa radyo habang buhat-buhat si Ara, na nananahimik lang.
"Hey," tawag ko kaya ito napaharap sa akin.
Ngumiti ito saka ako hinalikan sa noo. "Ang haba ng tulog mo, kanina pa akong tanghali dumating, gising na si Ara, pero tahimik... I love you." Akma na sana akong hahalik sa kaniya nang lumayo ito para halikan ang anak namin. Napanguso na lang ako dahil tama nga ang hinala ko.
Dahil umiiyak si Ara kapag binababa niya ay nilaro-laro na lang niya ito habang ako ay nag-asikaso ng pagkain namin. Maraming isda na balak kong isabaw. Binigyan ko na rin sila Nanang para naman matikman nila iyon na bihira lang nila maluto. Matapos naming makakain ay agad ding nakatulog si Ara, dahil bata pa siya, normal lang daw na halos kalahating araw tulog ang bata.
Sa kalagitnaan ng aking pagwawalis ay agad kong naramdaman ang pagyakap ni Fred sa akin dahilan para maramdaman ko ang ibaba nito na tumama sa aking pag-upo.
"Hey! Nagwawalis ako, huwag malikot," saway ko pero hindi siya tumigil na kilitiin ako.
"Matutulog ka agad?" tanong nito sa akin habang sinasara ang pinto.
"It's still eight o'clock, sobrang aga pa. Natulog din ako kanina, e, mauna ka na siguro," ngiting sagot ko saka siya hinalikan sa labi.
Tumalikod na ako sa kaniya pero mahigpit niyang hinawakan ang bewang ko. "Fred!" saway ko pero isinandal niya agad ako sa pader.
Nang-aakit na tumingin ito sa akin saka ako sinungkaban ng halik. Hindi na ako nakapalag dahil sa pangingiliti niya sa aking braso. Halos lahat ng madaanan niya sa akong katawan ay kaniyang hinahalikan dahilan para mahigpit na sumamdal ako sa pader, ang mga kamay kong nakalapat sa dingding at hindi ko maiwasang mapaliyad. Unti-unti kong naramdaman ang pag-alis ng saplot ko lalo na't pababa nang pababa ang kaniyang halik.
"Go there," bulong ko bago ko maramdaman ang mainit niyang labi na nasa gitna ng aking hita.
He seperated my legs as he gently rubbed it. He slowly licked my cave as I started to create a sound. He's so good for this! Kagat-labing ibinaba ko ang aking tingin. I saw a goddamn man tasting my cave as his favorite. Ang mga daliri nitong sumasabay sa kaniyang dila na hindi ko maintindihan kung paano niya iyon napagsasabay. I almost fell when he stopped as I felt my juices.
Walang salitang may kinuha itong ano sa drawer na ikinangiti ko. Tinulungan ko itong alisin ang kaniyang mga damit. And I saw his hardness salute with me, and the with thing that he inserted. Is that a condom? Paano siya nagkaroon niyan?
He gently kissed me as he massage my mounds and his other hand is on my ass. Shit!
Agad niya akong binuhat sa mesa at sinimulang gawin ang plano niya. He moves very fast while liking my mounds. I just sat here on table while my head spinned around. Halos mapuno ang pang-ibaba ko at agad na inalis iyon. Habol-habol ang hininga namin at saka natawang tumingin sa kaniya.
"Hundred percent improvement, my dear husband," pang-aasar ko na ikinatawa niya.
Inalalayan ako nitong bumaba at sabay na naligo. At dahil hindi pa rin kami tinataman ng antok, nanatili lang kami sa kama habang pinagmamasdan ang bata na mahimbing pa rin na natutulog. Mula nang pinanganak si Ara, mas lalong naging maalaga si Fred sa akin. Ni hindi niya ako hinahayaang kumilos noon dahil sa sobrang sakit ng katawan ko. Ni hindi ko akalaing nakakayanan ko siyang ilabas samantalang napakalusog niyang bata.
"Bukas, dito na ako sa bahay buong araw, tapos na ang trabaho namin at hindi ko alam kung saan puwedeng magtrabaho, baka sumama na lang ako kay Conrado sa pagiikot ng mga turista dito, since Summer na," sabi nito sa akin.
Alam kong darating kami sa ganitong punto. Ang mapupunta sa ibaba at ang mas malala pa ay baka hindi na makabangon pa. But I trust him, myself either. Parehas kaming nakapag-aral, nakapagtrabaho nang maayos at hindi inisip noon na mangyayari ito. Being honest to myself, ayokong dumating sa puntong masanay na ganito na lang ang buhay namin, because why not? Sino namang ayaw na umunlad?
Walang masama sa pagiging kuntento sa pagiging mahirap. Pero kung alam ko naman sa sarili ko na may magagawa ako para mas umangat, who not? Why not to take a risk?
Napahinga na lang ako nang malalim saka umayos ng upo, tinitigan ko ang mga mata nitong sobrang daming iniisip at mas pinipili na lang na ibulong sa hangin. Para saan pa't naging asawa niya ako kung hindi ko siya tutulungan? He's a good husband and I could clearly see that he's a protective father with our Arabella.
"Back then, you are the Engineer, and ever since, I am a bussines woman. We're both graduated in a demands degree here in our country. But then, you lost your license, I chose you. We live here, and Arabella came... W-Why don't we just start again? Ahm, be an Engineer, and I, a bussines woman," mahabang salaysay ko na sana ay nakuha niya ang punto ko.
Napa-angat ito ng upo at hininaan ang radyo. Kumunot ito sa akin na malinaw kong nakikita na hindi niya nakuha ang ibig kong sabihin.
"Your point is?" tanong nito saka ko ito hinalikan sa noo.
I bit my lips as I closed my eyes. "Let's make a business here, Fred," bulong ko na dahan-dahan niyang ikinangiti at saka nailing na umayos ng upo.
"Business? Dito mismo? I-I mean— could you explain again? Your ideas, what kind of bussines, and how are we go—"
"Don't you trust me?" seryosong tanong ko.
"I trust you, Ren. I just wanted to hear your explanation, I mean, mahirap ang gumawa ng negosyo," seryosong saad niya na alam ko naman talaga.
I signed and held his hand. "Business like simple restaurant, I mean, food bussines. You already said that there's a lot of tourists here every summer, then, ang lugar lang din nag nagsisilbing daan para makapunta sila sa Alley Falls, madalas sila kumain and what even worse is they have to go somewhere just to buy any food, so... Ahm, I think those are enough to making this happen, but of course, I want to hear your side, just be honest." Ngumiti ako sa kaniya at saka saka paulit-ulit na hinalikan ang kaniyang kamay.
His eyes, those eyes looks like the chairman of the company that I need him to agree on my proposal, a lot of questions and loopholes that I might be hear from him.
"Food bussines. Okay, sounds good."
"But?"
I need his but!
"Where's location? Budget? What kind of food? Where do we start? Are we two only will manage that?"
"Sa likod ng bahay since malawak naman siya. For budget, I have money, ang kalahati ang itataya ko since hindi mo naman pinapagamit sa akin ang pera ko noon, so thank you so much! Dahil magagamit na natin ngayon. We can start by next week if we polish this plan. And for your last concern... Of course no! Hindi natin kakayanin na tayong dalawa lang ang gagawa, sinong mag-aalaga kay Ara? That's why, I need their help."
"Their?"
"Yep, their. Iyong mga tao rito, ahm, puwede nating kausapin about sa plano natin, sila Nanang, since magaling silang magluto, iyong iba naman na willing ay puwedeng tumulong sa atin just like that. So what? Game? We have only a two options, Fred. You look some jobs or this business? You choose," ngiting saad ko rito saka ito napailing sa akin at saka ako niyakap.
"What if hindi gumawa? Malugi?"
"At least we tried. Wala namang nagsisimula na malaki agad. Let's just experiment, take a risk, if we fail, then start again, in a something different. I know we can do it, Fred. Sayang ang pinag-aralan no kung hindi ko gagamitin," bulong ko rito at saka umayos na nang higa.
Mukhang nasabi ko na rin naman ang gusto kong sabihin at pinaghandaan ko ito lalo na't wala na siyang trabaho. All I have to do is to make it happen... And make it work!
"Okay, let's try. I love you." Hinalikan nito ang noo ko na halos mawala ang lahat ng pangamba sa utak ko.
Weeks had passed. Alas-tres pa lang ng umaga ay gising na ang mga tao rito sa lugar namin, ang iba ay inilabas na ang kanilang paninda na panay burda habang ang mga kalalakihan ay inaayos na ang mga gamit. Almost two weeks nang magsimula kami. And yes, they don't hesitate to agree and help me in this kind of business.
In just two weeks, all I can say is, not bad. All I was prayed for at least twenty costumer, but God is so good with us! Our costumer were thrice more than I thought. Nakakatuwa lang dahil ang akala naming mga foreigners ang dadagsa ay mali pala. Kagaya lang din namin ang mga pumupunta rito para kumain at may ibang mga foreigners din naman pero mas marami ang local tourist.
As my first plan, dito lang din sa bakuran ang location ng negosyo namin. Just like a simple restaurant in an eco-friendly. We have thirty tables that made at bamboo. Gawa lang din sa kawayan ang panangga namin sa init na tinapalan nila ng mga makakapal na dahon like anahaw. Dahil sa likod lang kami ng bahay ay umabot pa ng limang bahay ang haba ng kabuoan. Just imagine, malawak na rin at pumayag naman ang mga may-ari ng bahay na gamitin ang likod bahay nila. Our decoration is just a simple, hanging birds that made in wodden and every table has a vase that made in wodden and flowers in it. Mabuti na lang at nakipagtulungan kami sa kapitolyo na pumayag naman ngunit kailangan naming magbayad, just like tax, but the good thing is small amount will do. Linguhan din kung bayaran namin ang mga tunutulong sa amin na hindi lalagpas sa limang libo. Sobrang laki na sa kanila ng gano'n kaya mas lalo silang ginaganahang magtrabaho.
Napansin kong malawak ang ngiti ko Conrado sa isang babaeng mestisa na mukhang may lahi. Kampante naman ako kay Conrado dahil tinuruan ko naman siya ng mga basic language and words, determinado talaga siyang makapag-asawa ng taga-ibang bansa. His other country, goodnes!
"Something wrong sir?" tanong ko sa lalaking mukhang taga-europe base sa pakikipag-usap niya sa kaniyang asawa.
"Is there still a table here good for two person?" tanong nito saka ko inilibot ang aking paningin.
Napansin ko agad na tumayo na ang apat na tao sa gitnang bahagi na agad nilinis ni Ate Sally, ang mesa. Itinuro ko agad iyon na kanilang pinuntahan agad.
Agad akong pumunta sa tabi ni Nanang at Tatang na abala sa paglalagay ng mga pagkain sa plato. "Need help po?" tanong ko na ikinagulat nila.
"Ikaw pala, Zeren, ano ka ba, hindi na, kayang-kaya na namin ito ng Tatang mo," ngiting sabi nito.
"Kaya nga ija, alagaan mo na lang si Ara, baka mamaya biglang gumapang palabas ng bahay," sabi ni Tatang na ikinangiti ko.
Apat ang namamahala sa paglalagay ng pagkain at ang ilan ang naghahatid sa bawat mesa. Nagpaalam na ako sa kanila at saka nakita ang isang lalaking may hawak na camera na ngiting-ngiti na kinukuhanan ng litrato ang iba. Hinayaan ko na lamang siya dahil mas makakatulong pa iyon para dumagsa ang iba.
Dumating na ang takdang oras, ala-sais na kaya kailangan na naming magsara, gusto ko ring makapagpahinga ang iba kahit na alas-otso kami nagbubukas. Si Fred ang humahawak ng pera dahil mas mabilis siyang mag-kwenta, sa halagang sampung libo na puhunan namin sa lahat-lahat, nabawi rin namin iyon agad at tinatabi na ang anim na libo para sa bibilhin na mga pagkain at ang natitirang pera ang hinahati ko para sa sweldo ng iba. We earned 15k for almost one day. Barya lang ito sa akin noon pero sobrang laking pera na sa akin ngayon.
"Ikaw naman ang magbantay kay Ara, bukas, ako naman ang magtatrabaho," ngiting sabi ko saka ibinigay sa kaniya si Ara na hinahabol siya.
"Selos?"
"Excuse me?" taas-kilay kong sabi.
"Nakita kita kanina, tingin ka nang tingin sa amin no'ng babaeng kausap ko."
"So?"
"I love you."
"Walang dapat na ikaselos doon."
"Dahil mahal kita."
"Too corny, Fred," seryosong saad ko na tinawanan niya.
"Nagagalit na si mama," bulong ni Fred sa bata na humagikhik pa habang tinuturo ako.
"I'm not."
"Okay. That girl is journalism. She wants us to feature on her magazine. Pumayag agad ako. Nagtanong lang siya ng kung ano-ano, may kasama siyang photographer. She want to help us, Ren. Smile ka na, malulugi tayo niyan," natatawang saad nito saka ako kinurot-kurot sa pisngi.
Ngumiti lang ako sa kaniya at saka tumalikod nang mapansin ang litrato naming magkakapatid at ni tito. I missed them. Kumusta na kaya sila?
Will they be proud of me? Of us?