CHAPTER 40

Chapter 40

Heartbeat

I slowly open my eyes, only to wake up in an unfamiliar ceiling. Medyo hindi pa ayos ang paningin ko at nagbabakasaling mali lang ang nakita ko ngunit ng mas klaro na sa akin ay gulat akong napabangon. Biglang pumantig ang puso ko nang napakalakas ng malaman na wala ako sa sariling kwarto. My eyes quickly wandered into the room I am in.

With the high-class ceiling—the expensive and untouched things were enough for me to recognize that I am in the hotel room.

“What am I doing here?” I asked myself, trying to remember what had happened to end up being here.

Naginhawaan ako ng makita na suot ko pa ang damit na suot ko kanina. I thought something terrible happened to me without me knowing. I am unconscious that time kaya wala akong kalam-alam kung anong ginawa sa akin.

Tila hindi ko pa rin alam kung ano at bakit ako nandito kaya ay pinikit ko ang mga mata ko at inisip ng mabuti kung paano ako napadpad dito.

Nagkita lang naman kaming dalawa ni Ma’am Ysa kanina. Nag-usap at uminom ng kape…

I gasped when I remember what happened earlier. I lost consciousness! The coffee I drank—she put something on my coffee that’s why I am here. Siya ang tanging at huli kong kasama bago ako nahimatay. Kaya siya rin ang may pakana kung bakit ako nandito ngayon.

Damn… I knew it. I knew she has an ulterior motive, and I let her slip away. She drugged my coffee and put me here in a hotel. Hindi ko alam kung anong binabalak niyang gawin pero laking pasasalamat ko at walang may nangyaring masama sa akin.

Biglang tumunog ang cellphone ko na nakapatong sa bedside table ng kama. Tumayo ako at kinuha ito para basahin ang mensahe. Nang buksan ko ito ay halos matapon ko na ang cellphone ko sa gulat nang makita kung anong oras na!

It’s 9:00 pm in the evening! Gabi na! At isang araw akong walang malay! Daling-daling binuksan ko ang cellphone at tiningnan kung tumawag si Reeve sa akin. Ang paalam ko sa kaniya ay kasama ko ang mga kaibigan ko! If he called my friends to ask where am I ay paniguradong mabubuko ako sa ka sinungalingan ko.

Humugot ako ng hininga bago ko binuksan ang cellpone. My hands were totally shaking right now. If he did really asks my friends about my location, I’m sure I’m dead by now.

Nakahinga ako ng maluwag ng nabasa ko ang mensahe niya sa akin. It was just two messages that my heart would probably melt right now if I didn’t lie. But because of my lies, I couldn’t appreciate his message and the guilt crepts inside me.

From love:

Are you enjoying yourself with your friends? I miss you. I miss hearing your voice. I miss clinging into your arms.

From love:

Inform me when you’re done with them. I want to hear your voice. I want to rest beside you, but I know you need to spend quality time with your friends, so just call me when you’re done.

Kagat labi kong binabasa ang text niya sa akin. If I had really spent my time with my friends, I probably went home after receiving this message.

Mas lalo akong na g-guilty kasi wala akong balak sabihin sa kaniya sa mga nangyari ngayon. Lalo na mas kagagawan ito ng ina niya kung bakit ako ngayon nandito sa hotel.

Inayos ko ang sarili at napagpasiyahan na umalis na dito at baka kung may anong plano pang gawin ang ina niya sa akin kapag nagtagal ako dito.

Pagkalabas ko ay siya ring pagkalabas ng tao sa kaharap ng kwarto na tinulogan ko.

“Ry?”

“Henzy?” sabay naming sabi.

Gulat akong napatingin sa kaniya at tila gano’n din siya hindi inaasahan na nandito ako.

“Why are you here?” kunot noo niyang tanong at tuluyan ng sinarado ang pinto.

“Uhmm. I don’t k—” hindi ko pa man tapos ang sasabihin ko ay bigla siyang nagtanong ulit.

“Are you okay? Did something happen to you?” sunod-sunod niyang tanong.

“Okay lang ako. Bababa ka? Sabay na tayo,” sagot ko at agad na inaya siya para hindi na siya magtatanong sa akin ulit.

“You look tired,” puna niya.

Totoo naman na pagod ako kahit na buong araw akong walang malay. Dahil wala ako sa mood makipag-usap sa kaniya ngayon ay nginitian ko na lamang siya. Naramdaman niya sigurong wala akong gana makipag-usap sa kaniya kung kaya’t hindi na siya nag-abala pa sa pagtanong.

We were just silent inside the elevator, and no dared to talk to. Isinandal ko ang ulo ko sa salamin nito at malalim ang iniisip kung bakit ginawa sa akin ni Ma’am Ysa ‘yon.

Why did she put a sleeping pill on my coffee, and why did she bring me to the hotel. Anong binabalak niyang gawin sa akin kanina? Is that how she’s willing to go far just to end my relationship with his son.

Nang makarating na sa unang palapag ay nauna akong lumabas kesa sa kaniya ngunit bago pa ako makalayo ay hinablot niya ang kamay ko kaya napatigil ako.

“You’re tired. I’ll take you home.”

I was about to turn him down cause I can manage, yet he held my hand tightly, leaving me no choice but to follow him.

Hanggang sa parking lot ay tahimik pa rin ako. Iniisip ko rin si Reeve, ang pagsisinungaling na ginawa ko sa kaniya. Iniisip ko na lang na sana hindi niya ako mahuhuli. Kahit na na g-guilty ako sa ginawa ko sa kaniya ngayon.

Ito ang unang pagkakataon na nagsinungaling ako sa kaniya. At hindi ko alam kung hanggang kailn ko itatago ‘to. I was never a good lier and if I did I was also caught always. Kaya sana… sana hindi niya mapansin ang ginawa ko sa kaniya.

“Thank you for the ride, Ry,” I sincerely said, “and sorry if I didn’t entertain you that much, I’m just exhausted.”

“No worries. Just get some proper rest.”

Tipid ko siyang nginitian at lumabas na sa sasakyan niya. Pagkapasok ko sa loob ay agad na pumunta sa banyo para maligo.

I felt drained today. My heart was getting heavier and heavier. The conversation I had with his mom earlier kept re-playing to my head—how she hated me for his son and how she wanted to destroy our relationship.

Why do I have to experience this phase again? Why do I have to get rejected by the family of the one I love? Why do I have to fight for the love I wanted.

Love is given freely for anyone—for everyone, but why do I need to fight for it? Bakit hindi na lang itong ibigay ng kusa sa akin…ibigay ng libre sa akin.

I’m always tired of this—getting hate from them… by not accepting me. Gusto ko lang naman magmahal. Magmahal na tanggap kami—ako.

Ang bigat… ang bigat sa pakiramdam na hindi na naman ako tanggap ng pamilya ng taong mahal ko. Ang bigat kasi kahit anong gawin ko ay alam ko na sirado ang mga isip at puso nila.

I don’t need to change myself for them. All I wanted was for them to accept me as who I am. But, I guess I don’t have any choice but to accept the truth that they will never like me—will never accept me.

Pagkatapos kong maligo ay nanghihina kong tinawagan si Reeve. I need to hear his voice before I sleep tonight. I need his comfort.

“Yes, love?” he said in a husky voice. I heard him yawning a little. Na istorbo ko pa ata ang tulog niya dahil sa tawag ko.

“Did I wake you up?” mahina kong tanong.

“No, you’re not. I was waiting for your call actually. Did you have some fun?” he said on the other line.

Kinagat ko ang labi ko at tumingala. I felt guilty cause I lied to him. I am guilty because he doesn’t deserve to be treated like this. Pero kung sinabi ko naman sa kaniya na magkikita kami ng kaniyang ina ay baka ito na naman ang magiging rason ng away nila.

“Y-yes, I had fun,” another lie I stated there.

“Hmm… sorry if I didn’t reply to any of your messages earlier,” I told him.

“It’s okay. I know you’re having fun with them. They miss you kaya siguro hindi ka nila pinapahawak ng cellphone,” he said.

I chuckled, “Yeah… anyway, how’s your day today?” I suddenly asked how his day went. I don’t want to tell a lie again.

“Aside from sleeping and watching some movies, it’s still the same. It’s still boring because you are not on my side.”

I saw my comb on my vanity table, so I stood up and get the comb. Sinuklay-suklay ko ang aking buhok habang nakikinig sa kaniya. Kung kanina ay ang bigat ng pakiramdama ko ngayon ay napapalitan ng saya dahil narinig ko na ang boses niya.

“Life’s always boring to you, Reeve. Try going out too and play with your friends. Your life doesn’t always revolve around me,” I implied.m

“My life isn’t boring if I am with you. Wanna know why?” I can picture out his face nearing to me and raising his brows.

“Why?” pabalang kong tanong.

“Because my life is you,” he continued.

“Tse! Gabing-gabi na na gawa mo pa mag salita ng gan’yan ha,” I blurted and rolled my eyeball even when he doesn’t see me.

Ewan ko ba para akong tanga nagpapakita ng expression kahit na hindi naman niya ako nakikita.

“What? I just said what my heart speaks. I am not lying. Ikaw ata ang hindi gustong maniwala sa sinasabi ko eh.”

“Oo na ako na ang buhay mo. Ikaw din naman eh… you’re my life too, so please… please stay with me until the end. Hindi ko ata kakayanin na wala ka, Reeve,” bigla ko na lang nasabi sa kaniya.

My mouth has its own mind kaya nagawa kong magsalita ng ganiyan sa kaniya kahit na totoo naman.

“You don’t have to beg at me to stay cause no matter what happens, I will stay, my queen,” he softly uttered.

“I love you,” I uttered.

“I love you too, my queen. You go to sleep now anong oras na,” pagpapatulog niya.

“I am not sleepy yet.”

“Then I’ll sing so you can sleep,” suhestiyon niya.

Then he started strumming his guitar as he began to sing. His soothing voice drips on my soul. I closed my eyes and felt his voice as he sings.

That simple call we had this night, I am comforted.

The following days I was busy organizing things for the upcoming university week. Dalawang linggo na lang ang natitira na preparasyon para sa aming mga officer at magsisimula na ang pinakahihintay ng mga estudyante dito sa St. Raphael.

Lahat ng mga gaganapin activities ay paniguradong masaya dahil sa bagong head organization namin.

“Henzy, ikaw diba ang nakatoka kay sa leader ng banda sa SU?” Honey our gorgeous secretary asked me.

“Yes, I am. Na contact ko na si Ry and he said they are free on the finale week kaya sa last day talaga sila mag pe-perform,” I informed them.

“Good. I am going to list it here so the schedule of the activities would be final na,” saad niya.

“Okay.”

“Ang swerte mo talaga Henzy no. Napapaligiran ka ng mga gwapo,” biglang saad ng treasurer namin.

Natawa ako sa sinabi niya at napailing, “Lakas ng karisma ko eh,” biro ko sa kaniya.

“Ay te totoo naman. Hindi ka ata inform na ikaw ang isa sa pinakamagandang babae sa nursing dept natin. You always attract boys whenever you go. Kung wala ka sigurong boyfriend baka marami ng nakapila sa linyahan.”

“Sorry sila at loyal ako sa boyfriend ko,” sabi ko sa kaniya na natatawa.

“Okay guys. I think the final schedule of the activities are settled now just disseminate the information in your respective department. I think lahat naman ng officer sa kada department ay nandito so guys kayo na ang bahala! We’ll see again before the day of the U-week,” the head stated.

Pagkatapos ng madaliang meeting ay nag si kaniya-kaniya na kaming umalis. May quiz pa ako mamaya sa isa mga major subject ko at ‘yon ay ang Nursing Research 2 as expected laboratory quiz na naman ito mamaya.

Pumunta agad ako sa library namin at agad na binuksan ang laptop at notes ko. It’s a good thing that I really understand my major subs kaya hindi ako nahihirapan minsan.

Pagkatapos kong mag review ng mabilisan ay umalis na ako para sa quiz. And while I was waiting for my next class mind suddenly wondered about Reeve’s birthday. On November 22, he’s turning 22 this year, and I wanted to surprise him on his birthday.

I need the cooperation of his friends about this one. First time ko siyang so-sorpresahin ng ganito kaya sana ay magustuhan niya. This would be my first time celebrating his birthday.

I want it to be memorable for him as much as possible.

My quiz ended successfully, and I think I aced it naman kahit na nahirapan ako sa ibang parte and right after I finished my quiz ay nakipagkita ako sa mga kaibigan and told them about my plan for my boyfriend’s party.

“So, what’s your plan?” Althea asked.

“Just a simple surprise party for him. Naisip ko na kumuha ng isang hotel room at doon siya iso-sorpresa. Tayo-tayo lang din naman at ang mga kaibigan niya. I asked you about this cause I want you to help me arrange and decorate the room, please,” I begged for them.

“Bakit hindi mo na lang e celebrate sa bar, Henzy? At least makakapag-enjoy din ang lahat do’n,” Althea suggested.

“Hindi ka ba ma e-enjoy kahit sa hotel room lang gaganapin? For I know gusto mo lang maghanap ng mga gwapo sa bar eh,” Zenneth mocked Althea.

“Hoy! Loyal ako kay Marc, ‘no ‘wag kang ano… suggestion ko lang naman na sa bar na lang gaganapin ang plano niya sa mahal ng jowa,” angal agad ni Althea.

“Asus… baka may problema ka na naman sa jowa mo at gusto mo lang mag bar para saglit na makalimutan siya,” sabat pa ni Zenneth.

“Baliw! Porket may problema bar agad pupuntahan ko?” she rolled her eyes.

“Hindi ba?” sabay-sabay naming sabi.

“Hoy! Hoy! Grabe kayo sa akin ha!” she dismissively stated.

Napuno ng tawanan ang pwesto namin ngayon dahil hindi maka-angal ang kaibigan.

Althea’s suggestion was good, actually, but I wanted it to be private. ‘Yong kami-kami lang at wala ng iba. At isa pa, wala rin naman kasing hilig si Reeve sa pag ba-bar. Kung mag ba-bar man ay palaging nasa gilid lang naka-upo at pinagmamasdan kami.

I once experienced this with him. Sinama ko siya no’ng nag-aya ang isa mga officer ng department namin ang ending, ako lang nag-enjoy no’n at siya ay nasa gilid lang prenteng pinagmamasdan ako.

“Pwede din naman, but I wanted this party to be private ‘yong tayo-tayo lang talaga at isa pa Reeve’s not into bar kasi,” I informed them.

“Sabagay at kung malalasing man tayo ay hindi na natin kailangang umuwi we can just sleepover,” Hannah added.

“I agree with Hannah. Kapag sa bar gaganapin may isa o dalawang tao ang hindi pwedeng uminom dahil kailangang bantayan ang mga lasing at worst ihahatid pa sa kani-kanilang bahay hindi gaya sa hotel room na pwede mag walwalan hanggang kailan gusto,” Zenneth agreed.

“Hoy! Puro walwal nasa isip niyo. For sure kung sa bar gaganapin ang even na ‘to ako pa rin ang kawawa kasi alam kong lahat kayo mga lasing na!” sabat ni Renaissa na siyang kinatawa namin dahil totoo naman.

“Salamat pa rin Renaissa dahil nariyan ka para alagaan kami sa tuwing nalalasing na kami,” malambing nitong wika sa kaniya at niyakap pa.

“So fixed na… we’ll book a room for, and you’ll help me. Don’t worry hindi lang tayo ang gagawa I will also contact his friends,” I informed them.

“Does that mean, Xypheir is around?” tukso ni Hannah habang nakatingin kay Althea.

Pinanlakihan siya ng mata ni Renaissa at umambang susuntukin niya ito.

“’Wag ako, Hannah. Nanahimik ako dito.”

“I think Xypheir won’t be there. Bumalik na ata siya ng New York after our short outing last month. Don’t worry Renaissa, you can freely do whatever you want there without feeling awkward,” I assured my friend.

Inismiran lamang ako nito at pinagpatuloy ang pagbabasa ng libro. Excited na ako para planong ito. I hope I can make him happy even it was just a simple surprise.

He also deserves the best at hindi lang ako.

Nagdaan ang ilang araw at papalapit nang papalapit ang kaarawan niya. I never brought up the topic of his upcoming birthday. I had no idea if he even remembers his birthday or not.

Noong sinabihan ko ang mga kaibigan niya sa planong ito ay na-i mention ni Andrew na minsan ng nakalimutan ni Reeve ng birthday niya. Dahil sa pagiging busy nito no’n sa pag-aaral at pag-aalaga ng kapatid ay nawala sa isipan niya kung hindi pa raw siya binati ng mga kaibigan niya at sinabihan kung ano ang plano niya.

Kaya ang sorpresang gagawin ko ay reminder din sa kaniya at baka nakalimutan na naman niya ulit.

Posible pa lang makalimutan ang sariling kaarawan? Ito nga ang pinaka inaabangan ko sa lahat ng araw. My birthday, because on that day people around you can make you feel special. It’s your day, and it is supposed to be celebrated and not be forgotten.

Kaya kung nakalimutan man ni Reeve ang kaarawan niya ngayon ako naman ang magpapa-alala sa kaniya nito.

Reeve’s comfort color is black and blue. Kaya ang bumili ako ng color black na ballon ng tag-iisang letter ng happy birthday at ng number 22. And meron din hanging ballons na kulay black and white.

I wanted it to be minimal, so my plan was to consume all the balloons and the whole room and put a polaroid frame full of our picture together. And in the bed, I wanted to put a mini scented candle forming ‘I love you’.

Pagkatapos kong bumili sa SM mall ay tinawagan ko agad ang mga kaibigan ko. Katabi lang naman ng SM ang Greenleaf hotel kaya walking distance lang. His friends were the ones who book the hotel room and ang pinili nila ay ‘yong pinakatuktok na kwarto para kapag maisipang lumabas at magpahangin deretso na kami sa rooftop.

“Nand’yan na kayo?” tanong ko kay Renaissa.

“Oo ikaw na lang hinihintay para ma simulant,” she said.

“I’m coming.” And ended the call.

Today is his birthday already dahil sa gabi pa naman ang sorpresa ay ngayong araw namin pagpasiyahan na i-disenyo ang kwarto. Dahil hindi makadalo si Xypheir para bukas ay siya ang nag volunteer na bayaran ang kwarto at good for three days pa.

Reeve was planning to meet me this day pero dahil may iba akong plano ay tinanggihan ko siya. I pretended to be cold when I turn him down for the sake of this plan.

Nagtaka siya na siya kanina sa inasta ko at pigil hininga akong nanalagin na sana hindi niya ako puntahan sa apartment ko dahil malalaman niya kung anong pina-plano ko ngayon. At mabuti na lang ay naisipan kong tawagan ang mga kaibigan niya at sinabihan na bantayan si Reeve buong araw at hintayin ang signal ko sa kanila.

Sunod-sunod naman na text ang natanggap ko galing sa kaniya at wala akong balak replayan iyon.

Sorry na agad Reeve dahil kailangan ko ‘tong gawin.

Nang makarating na ako sa tamang palapag ay naabutan ko ang mga kaibigan ko na prenteng nakahiga sa kama at nag pi-picture taking pa. Si Renaissa naman ay agad na dinaluhan ako para kunin ang bitbit ko.

“Panay tawag ni Reeve sa amin kanina tinatanong kung ayos ka lang. Hindi mo raw kasi siya sinasagot,” bungad agad niya sa akin.

“Anong sinabi mo?”

“Nagpapahinga ka lang at ayaw mo munang mag pa bisita kahit kanino. May plano pa siya atang puntahan ka sa bahay mo.”

“Sinabihan ko na ang mga kaibigan niya na bantan siya buong araw. Tara gawa na tayo,” pang-aaya ko sa kaniya.

Lahat kami ay busy sa pag-aayos. Si Renaissa at Althea ang nagpapalobo ng mga balloon at ako naman ay pini-print ko ang mga pictures naming dalawa. Pagkatapos ko sa trabaho ko ay agad kong tinulungan si Renaissa at Althea sa balloon. Dinikit ko ang mga balloon sa wall at sinugurado na pantay at ayos lahat.

“Zen, can you pass me the other picture,” utos ko kay Zenneth.

Hirap na kasi akong bumaba sa hagdanan para kunin pa ang ibang picture namin kaya inutusan ko na lang ang kaibigan. Medyo mataas ang ceiling kaya kailangan ko pang gumamit ng hagdan para idikit ang hanging polaroid picture naming dalawa.

“Is this your first date together no?” she asked when she looked at the picture before handing it to me.

“Yup, ‘yong sa Eden’s flower,” I answered her.

“Iba ang effort mo ngayon ha,” she stated.

“I want the best for him,” all I can say to her.

“Iba talaga basta nagmamahal. What’s the feeling of being in love?”

It was the last picture I need to pin, and we’re all set. Bumaba ako sa hagdan na hiniram namin sa hotel bago siya sinagot.

“The feeling? It’s magical. When you’re in love, you always feel the sparks. Gano’n ang nararamdaman ko kay Reeve eh. The spark was automatically there every time I am with him. At ang spark na ‘yon ay hindi nawawala,” I sincerely answered her.

Funny how I define love before as pain, and now it changes just because of a single man who made me feel that love isn’t pain.

Siguro ito ang epekto kapag alam mong pinapahalagaan ka ng taong mahal mo. When he made you feel love and special every day. I used to define love as pain because of what I have witnessed and experienced in my surroundings, but now it changes.

Love is magical as love always sparks.

“Well, I can really say that it sparks for you. I can really see genuine happiness in you. Stay in love, lovebirds,” she said, smiling.

Gabi nang tapos kami sa lahat-lahat. One hour before eight o’clock, I texted Andrew to prepare. Dahil may dala akong damit ay dito na ako nagbihis samantalang ang mga kaibigan ko ay uuwi pa para mag-ayos.

Tumingala ako at tiningnan kung ayos na talaga ang lahat. The room now was all covered with balloons and our picture together. Beside the bed were the big cake and some foods. Sa kabilang parte naman ay mga alak.

Nang ma satisfied ay nag-ayos na ako sa sarili ko. I wore a black tube top and ripped denim shorts. I put a nude make-up look on my face and highlight some features of my face.

Excited ako sa mangyayari ngayon kaya mas binonggahan ko na ang pag-aayos. After an almost hour of preparing ay nandito na rin ang mga kaibigan ko suot ang magagandang party dress nila.

I checked my phone and texted Andrew to informed him everything we’re all set. Tristan and their other friends coming from New York are also here to celebrate his birthday. The only friend he has that isn’t here was Xypheir.

My phone vibrated, and Andrew texted, they’re here already. Huminga ako ng malalim at sinabihan ang lahat na nandito na sila.

Everyone finds their spot where they are comfortable in as we welcome Reeve. Ang mga mata ko ay mulat na mulat sa pintoan at hinihintay na mag doorbell sila.

Nasa gitna ako hawak ang malaking cake at sa dalawang gilid ko naman si Tristan at Althea na may hawak na party popper na siyang sasalubong kay Reeve sa pagpasok niya.

Nang marinig ang pag doorbell ay agad na umayos ang lahat at tumayo para salubungin si Reeve. Tumango ako kay Zenneth senyales na buksan na ang pinto.

At sa pagbukas ng pinto ay agad na pinaputok ng dalawa kong kasama ang party popper. Everyone was cheering, saying happy birthday to him, yet he ignored all of those as his eyes landed on mine.

Kinabahan man at medyo nanginginig ang kamay na may hawak na cake ay may ngiti sa labi pa rin akong lumapit sa kaniya. His attention was all on me. A formed of a curve smile showed on his face as I slowly walked to him, singing a happy birthday song.

“Happy birthday to you. Happy birthday, love,” my last song to him and made him blow the candle.

“You planned this?” he whispered to me.

“Yes,” I nodded, biting my lips.

“Kaya pala hindi mo pinapansin mga text at tawag ko sa’yo ha. Don’t you know I almost went crazy because you’re all ignoring it,” may bahid na tampo sa boses niya.

“I’m sorry, I had to… “

We stare at each other eyes, feeling the moment, not minding the people around us.

“Hoy! Party na! Mamaya na kayo mag lambingn d’yan gutom na mga bisita niyo,” reklamo ng isa sa mga kasama namin sa loob. Kinuha naman ni Renaissa ang cake na bitbit ko at ibinalik sa table.

Susunod na sana ako kay Renaissa pinahinto ako ni Reeve.

“Thank you. Thank you for your efforts. I am so happy about this little surprise of yours. Thank you for being my girlfriend thank you for coming into my life. God knows how much I love you and how much I wanted you to be my future.”

He suddenly pressed his lips into mine. It was a quick kiss on my lips before his lips landed on my forehead.

Kinuha ko ang kanang kamay niya at sinuot ang regalo ko. It was just a silver heartbeat bracelet. Ito agad ang unang pumasok sa isip ko na pwedeng e regalo sa kaniya. He gave me a stethoscope necklace with a heart engraved at the center of when we were a child, and now I am going to give him a heartbeat bracelet.

“You gave me the stethoscope with a heart necklace when I was a child now I am going to give you this heartbeat bracelet. This heartbeat at the center symbolizes my love for you. As long as I am living, the love I have for you won’t end,” I stated and locked it.

“So every time you look at your hand, you will always remember my endless love for you. Happy birthday, love.”

For that night, I made him happy before everything turn into chaos.