CHAPTER 41

Chapter 41

Change

That night, I made him happy. He made me happy. I trust his words, not until everything turns into chaos.

Not until weeks after his birthday he disappears. He didn’t contact me… not even his friends. He didn’t attend any of his classes, he misses a lot of quizzes, and I can’t even do anything aside from worrying about him!

He left no traces at all!

We were okay… we were happy, and we promised to fight together no matter what happens, but how could I fight if he’s not here beside me. How could I fight if my only strength was slowly fading?

Ang isang bagay na kinakapitan ko ngayon ay ang mga pangakong ibinigay niya sa akin. The promises he had… the promises I always believed he will fulfill. Those precious promises he had has always been engraved in my heart. I trust him and will continue to trust him as long as he will come back to me.

I believed his words, and I will always believe he is a man of words. Hinding-hindi niya babaliin ang mga pangakong binitiwan niya sa akin. Hindi ganoon si Reeve. Hindi ganoon ang taong mahal ko.

Hindi niya ako iiwan ng basta-basta lang. He loves me, and he will always will. I will always believe him, even if my hope was slowly losing.

“Henzy, you should take a rest. Ilang araw ka ng walang tulog,” a worried voice of Renaissa made me stare at her.

Inilingan ko siya at patuloy na tinatawagan si Reeve kahit na walang sumasagot nito. I also called Andrew to ask if may balita na siya kay Reeve ngunit nabigo na naman ako ng parehong sagot lang din naman ang nakuha ko sa kaniya.

“Henzy, sleep now may pasok pa tayo bukas. ‘Wag mong abusuhin ang sarili mo. Paano mo mahihintay si Reeve kung hanggang ngayon ay wala kang pahinga!” panenermon niya sa akin at kinuha ang cellphone na hawak ko, “ano? Gusto mong maabutan ka niya sa hospital nakaratay?” dagdag niya pa.

I glared at her at inagaw ulit ngunit itinaas niya ito at inalayo sa akin. Nang hindi niya inabot sa akin ay tumayo ako pumunta sa pintoan.

I need to find him now… Hindi ako mapakali dito ng walang ginagawa!

“No, I need to find him now!” mariin kong sabi at umambang lalabas ng pinto para umalis at hanapin si Reeve kahit na walang kasiguraduhan kung saan man siya ngayon.

Hinarangan ni Renaissa ang pintoan at masamang tiningnan ko.

“Ano gagawin mo? Hahanapin mo siya ngayon ha? Anong oras na Henzy! Gabi na at mas lalong delikado sa daan! Gusto mo bang may mangyaring masama sa’yo ha?!” singhal niya.

“Hindi ako makakatulog ng maayos kung hanggang ngayon ay wala akong balita sa kaniya! I don’t even know where he is! Hindi man lang siya nagpasabi na aalis siya. He didn’t contact anyone, not even his trusted friends!” tumaas na rin ang tono ng pagsasalita ko.

Dalawang linggo pagkatapos ng kaarawan niya ay bigla siyang naglaho parang bula. Wala siyang sinabi na aalis siya. Wala siyang sinabi niya may gano’ng balak siya.

Akala ko lang no’n ay bumalik siya sa New York para sa kapatid niya. I contacted him that day, and starting that day, he didn’t reply to any of my calls and messages.

Masaya pa kami eh. We spend our time together. He cooks food for me. We study, cuddle, and slept together. He never gets tired of showing how much he loves and cared for me. Tapos ganito lang pala ma uuwi sa lahat?

Iiwan niya rin pala ako ng walang paalam. Iiwan niya rin pala ako sa ere. I thought he wouldn’t hurt me… he promised not to leave me pero bakit humantong sa ganito?

“You need to rest Henzy… bukas mo na ulit aalalahin ‘yan at malay mo bukas nandito na siya… hindi lang ikaw ang nag-aalala Henzy lahat kami nag-aalala rin sa kalagayan mo.” She held my hand at pinaupo sa mahabang sofa.

“You didn’t have a proper sleep for how many days now. Hindi ka rin kumakain ng maayos. Henzy sa tingin mo magiging masaya si Reeve kapag nakita ka niyang ganito?”

Natulala ako sa kawalan ng maisip na baka iniwan na nga niya talaga ako. Na baka nagsawa na siya sa akin… na baka… baka hindi na niya ako mahal at ayaw niya lang akong masaktan kaya ganito na lang ang ginawa niya.

“What if… what if he did really leave me, Renaissa. What if ayaw na niya na talaga at ayaw niya lang sabihin sa akin,” nanghihina kong saad kay Renaissa habang nakakatutok sa kawalan.

Iniisip ko pa lang ay mas lalong bumibigat ang dibdib ko. Parang dinaganan ng pinakamabigat na bagay ang puso ko sa iniisip. That everything that happened to us—every happiness we shared together will just turn into ashes.

Pero sa tuwing naalala ko ang mga pangako niya… mga pangako niyang pinanghahawakan ko ngayon ay kahit kaunti nabubuhayan ako ng loob.

“Don’t overthink… overthinking right now won’t help you, and besides, Reeve won’t leave you like this. He loves very much to leave you hanging, and he won’t ever fall out of love with you. I can say it, Henzy, because the way he looks at you is really something,” she told me at tinabihan ako sa sofa, “and besides, he promise right? He promise not leave you hanging. I’m sure he will come back to you and explain everything. Just take a rest for now and leave everything to his friends,” she added.

Right his promise... His promises and I know he fulfills them. He won’t leave me. I know him, and he isn’t that kind of person. Alam kong babalik siya… babalik siya sa akin at tutuparin niya ang mga pangako niya.

Tumango ako kahit wala sa sarili. Inaya ako ni Renaissa na pumunta sa kwarto para magpahinga na. I looked at Renaissa when she arranges my bed. I am thankful that she’s here… she came here to take care of me. Kung wala siya rito ay baka hindi ko na alam ang gagawin ko. Walang magpapakalma sa akin at bigla-bigla na lang aalis para hanapin siya kahit na alam kong ‘di ko naman siya makikita.

Kung wala siya dito ay baka kung ano ng nangyari sa akin sa labas. Hindi ko alam kung paano ako nakatulog ng mahimbing ng gabing ‘yon na ang tanging laman lang ng isip ko ay si Reeve. Na sana pagkagising ko ay nasa tabi ko na si Reeve.

And the only last thing I heard before I drown into sleep is when Renaissa stated, “Just trust him, Henzy… just trust him.”

Ilang araw linggo na rin ang nakalipas ay wala pa rin kahit anino niya ang nagpakita sa akin. His friends tried finding him in our city, yet again they gained nothing. Kung aalis man siya ay hindi ito ang lugar na pwede niyag pagtaguan.

He left me… and again, I felt I was not born to be happy. I was born to be miserable in my entire life.

Kahit na ganoon ang nangyari sa amin ay pinipilit ko pa rin ang sarili ko na pumasok sa paaralan. Trying to listen and grasp the lesson when the truth is I always space out.

“Vasquez! Leave the classroom if you don’t wanna listen to my discussion!” our prof once shouted at me when I couldn’t answer her simple question. It was a graded recitation, and for the first time, I got zero.

Kagat labi akong umupo habang ang mga ka-klase ko ay may awang tiningnan ako sa mga mata nila at ang iba naman ay hindi makapaniwala na wala akong naisagot.

“Henzy, fixed yourself! Matatanggal ka sa dean’s list kung patuloy mong gagawin ‘to!” Zenneth warned me.

“Henzy, mag i-isang buwan ka ng ganyan. You also lose focus on your studies,” pag-aalala naman ni Althea.

“Wala akong gana sa lahat,” ang tanging nasabi ko sa kanila.

Napatalon kami lahat sa gulat ng hinampas ni Renaissa ang mesa. Ang pagkain ay halos tumilapon dahil sa hampas niya.

“Asan ang pangarap mo muna bago ang lahat, Henzy? You can’t just ignore all of that just because of a man! Henzy! You have your dreams to fulfill before Reeve came into your life! You have no right to say na nawalan ka ng gana sa lahat dahil lang hindi mahagilap si Reeve!” sigaw niya.

“Don’t lose your dreams in the process just because of a man. It wasn’t worth it,” she said before she walked out.

After Renaissa said those words ay natauhan ako. Natauhan ako dahil unti-unti na akong nawawala. Unti-unti ko ng pinapabayaan ang pag-aaral ko.

I strive hard again kahit na mahirap ay pinipilit kong binabalik ang sarili ko. Pinipilit ko na bumalik sa dati ‘yong mga panahon na wala pa siya sa buhay ko. I tried… I tried so much not to disappoint myself and the people around me.

“Wala pa ring balita sa kaniya?” tanong ko kay Andrew.

I was hoping to hear good news coming from his mouth. I was hoping he will said na bumalik na sila. I was hoping so bad na babalik siya sa akin.

“I’m sorry, Henzy… wala pa rin. Xypheir also said wala siya sa New York. Wala kaming alam kung nasaan siya ngayon,” ang lumabas sa bibig ng kaibigan niya.

Nabigo na naman ako. Pagkatapos makipagkita ni Andrew si akin ay umuwi na ako. I tried so hard not to cry in the street. Kahit na gustong-gusto ko ng maiyak. Gustong-gusto ko ng ilabas lahat ng nararamdaman ko.

Three months had already passed, and no news from him. Nawawalan na rin ako ng pag-asa na babalik siya sa akin. I lost hope—I lost hope in his promises.

“Congrats Henzy and Zenneth! Pasok ulit kayo sa DL!” agad na bungad ni Althea sa amin at niyakap kaming dalawa ng makita niya ang pangalan namin sa bulletin board.

“Thank you! Kinakabahan ako kasi akala ko matatanggal na ako. My parent’s won’t be disappointed if I can’t maintain my grades,” Zenneh told us.

Ako naman ay tipid lang na nginitian si Althea at walang ganang kinuhanan ng picture ang bulletin board kung saan naroon ang pangalan ko para e send sa aking ina. For the first time, I am not happy of this achievement. Siguro kasi ay ang taong inaasahan ko na nandito para e celebrate ang isang achievement na ‘to ay wala sa tabi ko.

“Henzy, stop thinking about him and enjoy your achievement. We must celebrate it!” Hannah trying to lift my mood up.

“Pass muna kayo na lang.”

“No! We should celebrate it! We always do this and it’s time to unwind before the final exam comes!” pagpupumulit ni Hannah pero wala talaga akong gana makipagsiyahan ngayon.

Pagod ako sa lahat… I’m sure my grades right now are pasang awa. I am not even satisfied with the scores I got lately on my quizzes and midterm exam. Mataas pero hindi gaano ka taas tulad no’ng dati.

“Ms. Vasquez, can I talk to you?” natigil ang pag-uusap namin ng biglang kinausap ako ng professor namin.

It’s my chance to slip away from my friends kaya sumama ako sa prof namin sa kaniyang opisina.

“Ano po kailangan niyo, Ma’am?”

“It’s about Mr. Sandoval. Don’t you have any news from him?” tanong niya.

“Wala po, Ma’am. Until now we couldn’t contact him,” I politely uttered.

“For the past month, even he wasn’t attending my classes ay pumapasa siya ng mga requirements ko. Pero ngayon ay hindi na. He misses many quizzes and activities, and if he continues being like this, he couldn’t go to the fourth year. He will repeat this semester.”

“So, if you have any news from him, can you relay this message to him? Reeve is an outstanding student in our dept. He’s irregular, yet he manages to cope up with our classes it just ngayon hindi ko na alam kung ano ang ilalagay ko sa grado niya,” she told me.

“Yes Ma’am. I will relay this to him once I see him again,” I told her kahit na walang kasiguraduhan.

“Thank you, Ms. Vasquez.”

Wala sa sarili akong naglakad pauwi sa apartment ko. Hindi na ako nagpaalam sa mga kaibigan kasi sigurado akong pipilitin nila ako sa binabalak nila kanina. Tatlong buwan na siyang nawala at walang paramdam sa akin. Sa tatlong buwan na ‘yon nakaya niya akong tiisin? Na kaya niyang hindi ako tawagan… na kaya niyang hindi ako makita.

Bakit gano’n? Bakit nakaya niya ‘yon sa loob ng tatlong buwan. Nasaan na ang mga pangako niya? Akala ko tutuparin niya pa ‘yon sa akin. Pero bakit parang malabo ng mangyari ‘yon. Malabo ng mangyari ang mga pangako niya.

Tears started to form in my eyes as the lump on my throat was getting heavier. Ilang buwan akong nagtiis. Ilang buwan kong tiniis na ‘wag umiyak at magpakatatag kasi inakala kong babalikan niya ako. Inakala kong panaginip lang ang lahat.

Pero ngayon, masyado ng mabigat ang puso ko. Hindi ko na kaya… hindi ko na kayang magpanggap na ayos lang ako. Hindi ko na kayang magpanggap na babalikan niya pa ako. Pagod na akong magpanggap at hilingin na sana maitupad niya pa ang mga pangako niya sa akin.

I am tired of everything… I am tired of waiting.. maybe, at all, I wasn’t deemed to be happy in this lifetime. Maybe, I was deemed to be miserable.

Tumingala ako at nakita na makulimlim ang langit at kahit anong oras ay pwedeng bumagsak ang ulan. Talagang gustong makisabay ng panahon sa nararamdaman ko ha. Halos hindi ko na makita ang daan dahil sa mga luhang walang tigil sa pagdaloy at dinagdagan pa ng malakas na ulan.

Everyone around me was panicking and started finding a place where everyone is protected from the rain while me… I didn’t mind it.

I was walking in the middle of the street as the rain was pouring so hard with my tears on my face visible only to me. Bahagya akong natawa na sana kahit sa ganitong paraan ay magpakita siya sa akin at abutan ako ng payong.

Pero sino ang niloloko ko—sarili ko lang naman. He will never come to offer me an umbrella. He will never come back.

Tangina… ghosted na naman ba ako?

Napaangat ako ng tingin ng may taong na mabangga akong tao papasok sa apartment ko. Biglang lumakas ang tibok ng puso ko ng maisip na si Reeve ang nabangga ko at nakatayo sa harap ko. Inaangat ko ang tingin ko at lihim na nanalangin na sana tama ang hinala ko.

Na sana siya ‘tong kaharap ko at wala ng iba.

“Neve,” that familiar voice made me look up above.

“Reeve!” Walang pagdadalawang isip na niyakap siya ng napakahigpit walang pakialam kung basing-basa ako ng ulan. Mas lalo kong hinigpitan ang yakap sa kaniya na parang ayaw ko siyang mawala ulit.

May payong siyang hawak na bigla niyang nabitawan dahil sa bigla kong pagyakap sa kaniya.

“OMG…Reeve where have you been all this time? Anong ginagawa mo? Bakit bigla mo na lang akong iniwan ng walang paalam? Hindi mo na ba ako mahal, ha?” sunod-sunod kong tanong at biglang humagulhol sa harap niya.

At kasabay ng hagulhol ko ay siyang paglakas ng ulan. Pareho na kaming basing-basa sa ulan ngunit wala lang ‘yon sa aming dalawa. Walang ‘yon sa akin.

Ang taong hinihintay ko na bumalik. Ang taong gusto kong makita. Ang taong akala ko ay sinukuan na ako ay nandito sa harap ko ngayon. He’s back… he came back. All of my hope that was slowly losing came back…

“Neve…” mahina niyang saad.

Yakap-yakap siya ay iginiya niya ako papasok sa loob ng apartment. Hindi ko siya magawang bitawan kasi baka sa oras na bumitaw ako ay tuluyan na siyang mawala sa akin.

“Neve… we both need to take a bath kung hindi ay magkakasakit tayong dalawa,” saad niya ngunit nagmatigas ako at mas lalo lang siyang niyakap ng mahigpit.

“No… I can’t let you go you might leave me again,” I said softly.

“Nasa harapan mo na ako. Hindi ako aalis, Neve,” he told me.

Ngunit mas lalo akong nagmatigas… He heaved a sigh and lifted me up, and ended up bringing me to the bathroom. Pinaupo niya ako sa bathtub at unti-unting hinubad ang damit ko.

Wala akong pakialam kung makita niya man akong hubo’t hubad sa harap niya. Ang gusto ko lang ay makita siya ng dalawang mga mata ko. Pinaliguan niya ako at para akong bata na hindi gustong mawalay sa nanay kasi hanggang ngayon ay nakayakap pa rin ako sa kaniya.

Pagkatapos niya akong paliguan ay siya na rin ang nagbihis sa akin. Ngayon na ako nakaramdam ng pagod at antok. Habang binibihisan niya ako ay tinanong ko siya.

“Where have you been, Reeve? Bakit bigla ka na lang naglaho?” I asked, my eyes half-closed. He blows dry my hair kaya mas lalo lang akong inaantok sa ginawa niya.

Ngunit wala ako narinig na isang salita sa kaniya at pinatay na ang blow dry. He kissed the top of my head before lifting me again and put me in my bed.

As soon as my back finds comfort on my bed ay mas lalo lang akong inantok.

“I love you, Neve please always do remember that… and please don’t hate me after this… this is all for you,” I heard him stated before I closed my eyes.

I thought everything was going well. I thought everything went back to normal. Ngunit akala ko lang pala ‘yon. Sa pagbalik niya ay mas naging malala ang lahat. He’s not like this. This isn’t the normal Reeve I used to know. Hinding-hindi niya pinapabayaan ang pag-aaral niya.

“Reeve! Let’s talk!” sigaw ko ng tulouy-tuloy ang lakad niya at hindi ako pinansin na paparating sa kaniya.

Ever since he came back he also went back on the first time I used to know him. Cold and ruthless. I can’t feel him… I can’t feel my boyfriend anymore.

Napatingin ang iilan sa mga estudyante sa amin dahil sa biglang pagsigaw ko, yet Reeve didn’t even turn his back at me and continue walking like I didn’t exist.

Hinabol ko siya at hinawakan ang kamay niya at pinaharap sa akin. He looked at me with those cold eyes far from the man I love.

“What happened to you, Reeve? Why aren’t you attending any of your classes?” mahinahon kong tanong.

Oo bumalik siya pero hindi ko alam kung ano ang plano niya. One of our professor earlier mentioned this to me. He didn’t attend to any of his classes take quizzes kahit na nandito siya sa paaralan.

“Wala,” malamig niyang tugon at winakli ang kamay ko. Nagulat ako sa ginawa niya sa akin. He never did that to me.

“Why aren’t you attending your classes? You miss many classes and quizzes, Reeve! If you are going to continue being like this, you will fail this semester!”

“I was busy,” prenteng sagot niya.

Tanginang sagot. Biglang kumulo ang dugo ko sa loob at nang-iinit na tiningnan siya. Nang akmang tatalikuran niya ako ay malakas ko siyang pinaharap sa akin.

“Busy? Busy saan Reeve? Are you busy that much to the point that you’re neglecting your priorities?!”

“Not now, Reeve. I’m tired.”

“No! We aren’t ending this conversation not unless you tell me your problem! I am your girlfriend and you must tell me kung ano man ang problema mo sa akin! Para saan pa ba at naging girlfriend mo ako ha?”

“Alam mo ba kung gaano ako nag-aalala no’ng bigla kang nawala ha? Alam mo ba na malapit na kitang sukuan kasi akala ko sinukuan mo na rin ako! Kaya lang lahat ng ‘yon ay umurong dahil bumalik ka! Dahil binalikan mo ako dahil mahal mo ako! Kaya kung may problema ka sabihin mo sa akin! Hindi ‘yong sinasarili mo ‘yan!” Naghahabol na ako ng hininga pagkatapos kong sabihin ng tuloy-tuloy sa kaniya ‘yon.

He groaned and looked at me with the same look he gave earlier. Hindi ko mahanap sa mga mata niya ang pagmamahal. No feelings at all. Ibang-iba no’n… ibang-iba sa Reeve na nakilala ko.

“Do I need to tell you everything about you, Henzy Neve? I have my own privacy and not all the time I was going to tell it to you. At isa pa hindi lang sa’yo umiikot ang mundo ko,” he ruthlessly voiced out.

Parang sampal sa akin ang narinig mula sa bibig niya. Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko dahil sa sinabi niya. Biglang kumirot ang puso ko ng makuha ang mga pinagsasabi niya sa akin.

Right, I’m just his girlfriend, and I have no right to interfere in his life.

Naiiyak ako ngayon ngunit pinipigilan ko at matapang pa rin siyang tiningan deretso sa kaniyang mga mata.

“Why are you doing this? I was just worried about you. Why are you suddenly being like this? Reeve, you will fail this sem if you keep on acting like that.”

“Then I’ll repeat. It just grades it doesn’t matter,” walang pakialam niyang sabi at iniwas ang tingin sa akin.

Napakunot ang noo ko at hindi makapaniwala sa sinabi niya.

“Doesn't matter? Do you hear yourself, Reeve?! Ano bang nangyayari sa'yo ha? Bakit ba ayaw mong sabihin sa akin ang problema mo kahit na meron naman?! Bakit mo ba sinasarili 'yan ha?! Ano lang pala ako sa buhay mo, Reeve? Disenyo? Ano pa at naging girlfriend mo ako?!”

His jaw clenches and rubbed his hair frustratingly. He looked at me with his annoying eyes as he sneered at me, “Iyon nga eh! Girlfriend lang kita at wala kang karapatan makialam sa buhay ko!”

Biglang dumapo ang kamay ko sa pisngi niya dahil sa mga salitang nanggaling mismo sa kaniya. There, Henzy… he said it to you directly… Wala pala akong karapatan sa buhay niya at disenyo lang pala ako.

A single tear fell on my eyes.

“At lumabas din… ‘yon pala ang tingin mo sa akin ha? Girlfriend lang ako? Lang? Wala pala akong karapatan sa buhay mo? Then fine! Bahala ka na sa buhay mo! Hindi na kita guguluhin!” I shouted, “it hurts… it hurts seeing you like this. You have change a lot, Reeve. Really changed.”

He changed a lot…really change. He’s not Reeve. He’s not the man that I loved.