CHAPTER 60

Chapter 60

Back

“Are you sure you want to do this?” paninigurado ng aking ama.

“I am sure, Pa. I also badly want to talk to her,” I assured my father.

His eyes shifted to the person beside me, who’s silently sitting. Kanina pa siya hindi kumikibo ng pinatawag kami ng aking ama. He must have been shocked now that I know the truth about my mother’s death.

“Are you okay, Dr. Sandoval?” my father asked.

Umangat siya nang tingin sa ama ko at tipid itong nginitian.

“I’m okay, Dr. Sandoval. Sorry, I spaced out,” pagdadahilan niya.

“Kamusta na ang ama mo?”

“Anong nangyari sa daddy mo?” I butt in.

“He’s doing fine, I think. His doctor was always reporting to me,” he answered my father, completely ignoring my question.

At ng dahil sa sagot niya sa aking ama ay mas lalo lang akong na kyursos sa mga kaniyang ama kaya nagtanong ulit ako.

“What happened? Is your father sick?” I asked worriedly.

He took a glance from me and smiled, “He’s mentally ill. Depression. After everything that happened to my family.”

Natigilan ako sandali. Hindi alam kung ano ang susunod na sasabihin pagkatapos kong marinig iyon sa kaniya. I asked the wrong question. Dapat pala ay hindi ko na lang siya tinanong.

“I’m sorry, I asked you about it,” pagpapaumanhin ko.

“It’s okay, Neve. You don’t have to apologize.” Pinakitaan niya ako ng sinserong ngiti.

“Ako nga dapat ang humihingi ng pasensyo sa’yo at sa kay Dr. Vasquez because of my mother, Tita was not here now,” he bowed his head.

“It’s not your fault, Reeve. It’s your mother’s fault. Hindi dapat ikaw ang humihingi ng tawad sa amin dahil pati ikaw ay biktima lang din,” I frankly said it to him.

“My daughter’s right, Sandoval. It’s not your fault, so stop apologizing for the things you didn’t commit. Stop owning your mother’s fault,” seryosong sabi ng aking ama at nakahalukipkip sa kaniyang swivel chair.

They hid the truth from me. Alam nilang lahat kung sino ang nasa likod ng pagkamatay ng aking ina pero mas pinili nilang itago sa akin. Kung hindi ko pa narinig ang usapan ni papa at ng tunay kong ama noong kakabalik ko lang dito ay hindi ko pa malalaman.

At iyon din ang hindi nila alam…na alam ko na ang totoo. And to be honest, when I heard the truth, I couldn’t get mad at her for doing it. Kasi kahit pa na kamuhian ko siya ay hinding-hindi na mababalik ng galit ko ang buhay ng ina ko.

Ang tanging nararamdaman ko na lang para sa kaniya ay awa. Awa dahil kahit kailan hindi niya man lang iniisip ang kapakanan ng pamilya niya. Mas iniisip niya pa ang sarili kesa sa taong nakapalibot sa kaniya.

Her selfishness brings her down. She lost everything from her.

“You really sure you want to do this?” Reeve finally talked. Ang kaniyang mga mata ay nabahiran ng lungkot. He even seems not happy with my decision.

Tumango ako ng desidido. Bahala na kung ano ang mangyayari sa akin at kung anong masasamang mga salita ang matatanggap ko sa kaniya ang importante ay makausap ko siya.

“Then, I am going with you,” he said with finality.

Nginitian ko siya at hinawakan ang kamay niya. Wala akong pakialam kung nanonood ang ama ko sa amin. I’m sure it must have been hard for him. Bearing all the burden by himself.

Dealing with his sister’s death, his mother got jailed, and his father got depressed. It must have been hard for him as their son. At kahit na ganoon ang ginawa sa kaniya ng pamilya niya ay hindi niya pa rin ito tinalikuran. Hindi niya pa rin nagawang kahumian ang pamilyang nagpalaki sa kaniya.

At ngayon ay pinag-uusapan namin ang gusto kong pagpunta sa kulungan para bisitahin ang kaniyang ina. Hindi niya na ako kailangan samahan kung masakit pa rin makita sa kaniya na ang kaniyang ina ay nasa kulungan.

Alam ko… kahit na ganoon ang ginawa ng ina niya sa kaniya ay pagmamahal pa rin siya natira para dito. After all, it’s his mother. Ang nagluwal at nagpalaki sa kaniya.

“You don’t have to accompany me there. It must be hard for seeing your mother there,” I said, slowly and surely trying to convince him

Agad niya akong inilingan at tiningna ng deretso sa mga mata. He’s holding my hand tightly now, and it was telling me that he’s fine—that he’s going to be okay.

“I am fine, Neve. Gusto kitang samahan at baka ano pa ang magawa ng ina ko sa’yo,” he said with conviction.

“Hindi niya naman ako masasaktan doon. Nasa kulungan siya at maraming nagbabantay sa kaniya,” utas ko.

Ipinaibabaw ko ang kanang kamay ko sa nakahawak niyang kamay sa akin. I gave him a reassuring smile that I am going to be okay there. Hinding-hindi ko hahayaan ang sarili ko na masaktan ng kaniyang ina.

“I’m really fine, Reeve. Kailangan kong harapin ang ina mo ng mag-isa. At kapag nandoon ka ay alam kong hindi niya magagawang sabihin ang lahat ng gusto niyang sasabihin sa akin,” sabi ko ulit. Hoping that I can convince him.

I need to face this alone. I am going to face his mother without being feared by her. I need to face whatever she will say to me. It might be harsh or painful, it doesn’t matter as long as I can talk with her and say what I have to say.

To be really happy without worrying anymore, I need to finish the unfinished business at this present time. I will face the present with braveness and meet the future without getting stuck in the past.

I am not going to be a coward anymore. Running away from pain won’t help me. It might get worse. Instead, I am going to embrace it all and accept everything.

Everybody needs to move forward and leave the past with settlements.

“Kung hindi ka talaga mapanatag Sandoval ay magpapadala ako ng mga body guards sa kaniya. Let her talk to your mother. They both need it,” singit ng aking ama.

“My father’s right, Reeve. I assure you I will be okay, and besides, you can’t leave your work because of that. Lucky me at off duty ko bukas kaya bukas ko siya pupuntahan,” pagsasang-ayon ko sa aking ama.

Aangal pa sana siya ng pabiro ko siyang tinaasan ng kilay. Kaya sa huli ay tinikom niya na lang ang kaniyang bibig. Reeve got called and he needs to leave the office samantalang ako ay nanatili pa sa loob ng opisina ng aking ama upang pag-usapan ang mga katanungan ko.

“Why did she do it? Gaano ba katindi ang galit niya sa ina ko para gawin niya ‘to sa kaniya? My mother is innocent,” tanong ko kay papa.

“She wanted revenge…”

“Revenge?” naguguluhan kong tanong sa kaniya.

“Her twin brother died, and she blames your mother for that,” sagot ni papa, “she still couldn’t move on from what happened to her twin brother, and her anger to your mother never subsided, not even at once,” pagpapatuloy niya..

Napasinghap ako. Napakuyom ako sa kamao ko ng malaman ang rason niya. Ang babaw… napakababaw ng kaniyang rason. Nang dahil sa hindi niyang mawalang galit ay nagawa niya ‘yon sa inosenteng tao.

Ngayon na nakuha na niya ang gusto niya masaya na ba siya? Nagsasaya na ba siya sa kulungan dahil nawala na ang kinamumuhian niyang tao? She get what she wanted, yet she lost everything.

Masyado siyang nalunod sa kaniyang galit at nakalimutan niyang may pamilyang naghihintay sa kaniya. Gaano ba katindi ang kasalanan na ginawa ng aking ina para umabot sa ganito ang galit niya?

It was never my mother’s fault… my mother was a victim too… My mother suffered too. Hindi lang naman siya ang nawalan… ang ina ko rin.

Bumalik lahat sa isipan ko ang pinagdadaanan namin noon. Ang pinagdaanan niya sa tunay kong ama. Kung paano niya tiniis ang sakit para sa akin, kung paano ko naririnig ang mga pagsusumano niya noon.

Ngunit hindi ko inakala na mas mabigat pala siyang pinagdadaanan noon. It crumples my heart to think about her life before. To witness the death of her friend in front of her. To how he was molested by fucking bastards.

I couldn’t imagine how her life before. I couldn’t imagine how she survived all of those.

Tapos ganito lang mauuwi sa lahat? Nang dahil sa hindi pang ma tapos-tapos na galit ay mawawala ang buhay niya ng walang saysay?

“Your mother…came to see her and beg in front of her. Na wag kang gagalawin at hayaan kang maging masaya sa relasyon ni Kyzyr,” he revealed.

Tuluyan ng tumakas ang mga luha ko sa narinig ko mula sa aking ama.

“W-when did she did that?” I stuttered.

Tumayo siya at pumunta malapit sa bintana. Bumuntong hininga siya bago niya ako tuluyang sinagot.

“The day when she wanted to surprise you—your birthday. Bago siya pupunta sa’yo ay pinuntahan niya muna si Ysa. At pagkatapos noon ay doon na siya na aksidente.”

“Your mother knew what happened to your relationship. Alam niya dahil dati niyang matalik na kaibigan si Ysa at alam na alam niya ang takbo ng isip nito… “

“Bago siya namatay ay alam niyang nasasaktan ka. Your mother knew everything that’s why she did her best to beg her not to bother your relationship and be happy with the both of you,” dagdag na wika niya.

Hindi ako nagsalita. Nanatili lang akong nakatingin sa kawalan at patuloy na umaagos ang luha ko. She knew…she knew it all along. That she even beg just for me to be happy.

Kung hindi niya ba ‘yon ginawa ay nandito pa ba siya ngayon? Makikita niya ba ako bilang isang ganap na doctor? Bakit sa lahat ng pwedeng kunin sa amin ay ang ina ko pa?

“Your mother died because of a car accident, but it was intentional. And behind of all that was Reeve’s mother. I’m sorry we had to hide it to you,” Papa said

“Bakit pa?” nanghihina kong saad.

“Gusto naming itago sa’yo para hindi ka na masaktan pa. We witness how devastated you are that time, and telling everything to you might get you worse.”

“At nang bumalik ka na dito ay balak ko ng sabihin sa’yo ang totoo. But even before I could talk to you, you already know the truth.”

“Thank you for telling me,” ang huli kong sinabi bago ako nagpatuloy sa araw na iyon.

Kahit hindi pa rin makapaniwala sa mga nalaman ko ay natagumpayan ko pa rin ng maayos ang trabaho ko bilang doctor.

Hindi ako galit dahil tinago nila ang katotohanan sa akin. I understand their reason for not wanting to tell me. They saw the worst of me when I lost my mother.

Kaya alam kong matatakot sila kapag uungakatin na naman nila ang nakaraan at sasabihin sa akin.

They did it to protect me. People lie because it is what they believed could protect their loved ones from pain. They sometimes thought that lies are much better than telling the truth, knowing it would console someone.

And I am not like them. I don’t want to live a life that is full of lies. Hearing the truth is way better than living with a lie.

No matter how painful that truth is because I always believed that the truths are the ones that could set everyone free from pain.

At bago pa ako umalis para pumunta sa kulungan ay pumunta si Reeve sa bahay. Pababa na ako ng naabutan ko siyang nag-aalmusal kasama si Papa at Yesha.

He’s wearing his formal attire —white polo and a black tie and slacks. His hair was in a neat position. He’s sipping on his coffee and laughs when Yesha said something funny.

Hindi ata nila napansin na nakababa na ako at napasarap ang kanilang kwentuhan. Si Ate Nena pa ang pumuna ng presensya ko.

“Henzy mag-almusal ka na bago umalis,” si Ate Nena.

Doon na lang silang tuluyan napatingin sa direksyon ko. Binati ako ni Yesha at ni Papa samantalang si Reeve ay pinasadahan muna ako nang tingin kaya napatingin din ako sa sarili ko.

I just wore a simple white puff sleeve dress with a cross-section on my neckline. I partnered it with stilettos and a small bag. My short hair wasn’t in a neat bun today. I just let it flow on my shoulders.

Nang binalik ko ang tingin kay Reeve ay hindi pa rin siya matigil sa pagsusuri sa akin. Kaya tumikhim na ako at lumapit sa kanila. Doon na lang din natauhan si Reeve at iniwas ang tingin sa akin na namumula ang mukha.

I smirked inside.

“Good morning,” I greeted them. I sat beside Reeve and got the bread and lettuce. Pinahidan ko ng cream cheese ang tinapay at nilagay ang lettuce dito at sa tuwing ginagawa ko iyon ay nararamdaman ko pa rin ang paninitig ng katabi ko sa akin.

Nang tapos ko nang ayusin ang pagkain ko ay binalingan ko siya nang tingin at tinaasan ng kilay.

“Is there something wrong in my face,” I jokingly said.

“Kuya’s in awe with your pretty face ate,” singit ni Yesha na pati siya ay napapansin din ang paninitig nito sa akin.

My father just laughed at what my sister muttered.

“You’re gorgeous,” he complimented me.

“Thank you,” I said and showed him my sweetest line and ate my food.

Tumikhim si Papa sa aming dalawa at nagtanong. “Are you two back together again?”

Nilunok ko muna ang pagkain at sasagutin na si Papa ng si Reeve na ang sumagot nito.

“Not yet, Sir. I am pursuing her until she will say yes to me again,” he politely answered my father.

“Ang pabebe mo naman ate. Pero deep inside ay alam kong kinikilig ka na r’yan,” my sister joked.

“Yesha!”

“Sagutin mo na kasi. Sige ka baka maiinip kakahintay si Kuya at maghanap ng iba,” she teased again.

Pinanlakihan ko siya ng mata sa kaniyang sinabi at natawa lang siya dito. I looked also at Reeve na natatawa na rin sa mga pinagsasabi ng kapatid ko.

“Edi maghanap siya ng iba kung napapagod na siya kakahintay sa akin,” I said half-heartedly.

Reeve chuckled, “That won’t happen, Neve, you know that.”

I rolled my eyes, but deep inside, I wanted to scream. I know it already, yet my feelings inside won’t calm down every time he’s so vocal about waiting for me.

He’s always giving me assurance.

My father was just looking at us while sipping on his coffee. Si Yesha ay tapos nang kumain kaya umalis na siya dito sa hapag at nagtungo sa paaralan. Kaming tatlo na lang ang naiwan ngayon dito sa hapag.

The atmosphere became serious.

“Why are you here, by the way, Reeve? Di ba may duty ka ngayon?” takang tanong ko.

“Ihahatid kita,” simpleng sagot niya sa akin.

“He asked for my permission to see you off. Ayaw paawat kaya pinayagan ko na siya,” singit naman ni Papa.

“Mas mapapanatag ako kapag ako ang maghahatid sa’yo doon.”

“Relax. Walang mangyayaring masama sa akin doon, okay?” I told them and looked at his eyes. Pero alam kong hindi talaga siya mapapanatag kapag ganito, “and besides, may bodyguard na naman na susunod sa akin doon para siguraduhin na hindi ako mapapahamak,” dagdag ko pa.

Hindi naman talaga ako mapapahamak dahil una sa lahat nasa kulungan siya at maraming bantay doon. Pangalawa kakausapin ko lang naman siya. At alam kong wala siyang tiwala sa kaniyang ina pero sisiguraduhin ko naman na wala siyang gagawing masama sa akin.

“It’s better to be safe than sorry, Neve. Please… I will drive you there, and after that, I will leave you there,” he pleaded.

Hindi na ako umangal pa at pumayag na lang sa gusto niyang gawin. Kung iyon ang ikakapanatag ng loob niya ay pumayag na ako. Pagkatapos namin kumain ay umalis na kami.

Alam kong malayo ang kulungan sa city kaya mahabang byahe ito. I am also getting worried for him. Dahil pagkatapos niya akong ihatid ay babalik na naman siya. Baka kung anong mangyari na naman sa kaniya sa daan na ngayon ay malayo na naman ang tatahakin.

“Reeve, make sure that you won’t get in an accident again while driving home later,” madiin kong bilin sa kaniya.

Ang huling pagmamaneho niya ng mahaba ay iyong pinilit niya akong ihatid sa bahay galing sa hospital at bumalik ng inaantok kaya nabangga niya ang sasakyan niya.

Kaya imbis na mapanatag ako sa’yo ay mas kinakabahan pa ako sa pag-uwi niya mamaya.

“I will drive safely, ma’am. Don’t worry about me,” he took a quick glance at me while driving.

Pinanlakihan ko siya ng mata sa ginawa niya sa akin. “Focus on the road… Don’t focus on me.”

He let out a smooth laughed, “I can’t help it. You’re too gorgeous to resist.”

I took a glance at him. Ang kaniyang kanang kamay ay nasa steering wheel at ang kaliwang kamay niya ay nasa bintana. He was leaning his head on his left hand while driving.

At hindi rin matanggal-tanggal ang mga ngiti sa kaniyang labi.

“I doubt that you’re driving me there because you’re worried about me. Baka gusto mo lang akong ihatid dahil gusto mo lang makita ang pagmumukha ko,” I smirked while saying those words.

Ang kaniyang ngisi ay mas lalong lumapad dahil sa sinabi ko.

“You got me ha. Though it’s part of my reason. I want to see your face before I will work.”

Tinaasan ko siya ng kilay, “Really ha? Di ka pa ba kuntento sa mga magagandang nurses na halos magkandarapa sa’yo?”

Naalala ko naman iyong araw kung saan panay tili sila sa tuwing nakikita or napapadaan si Reeve sa nurses station.

“You jealous?” balik niyang tanong.

“Ako ang unang nagtanong kaya ‘wag mo akong sagutin ng patanong,” still my brows was raising at him.

“You’re cute when you’re jealous ha. Nagsusungit..”

“I am not!” angal ko agad.

“You are,” pamimilit niya pa.

“I am not!”

“The more you deny it, the more it shows,” he teased with a smile on his face.

“Shut up… just focus on driving,” I avoided my gaze and looked outside.

Nakalabas na kami sa city at malapit na rin kami sa pupuntahan namin. At kahit hindi ko siya tiningnan ay ramdam ko pa rin ang mga ngisi niya.

“Hindi ikaw sila kaya hinding-hindi ako makukuntento. Seeing you every day makes my day complete,” bigla niyang sambit.

Biglang uminit ang pisngi ko. Kinagat ko ang labi ko nagpipigil na tumili sa loob ng sasakyan. Hindi ko magawang tingnan siya kasi panigurado akong pula-pula ang mukha ko ngayon.

“Look at me, love,” he said.

“The view outside is beautiful,” wala sa sarili kong sabi para lang may ma rason sa kaniya. There’s no way in hell I will face him with a face like this.

“You’re much beautiful than the view, love. So look at me,” pangugumunbinsi niya ulit.

Kahit pa na namumula ang ako ay unti-unti ko siyang hinarap. Sa pagharap ko ay siya ring ang pagtingin niya sa akin. Naging malapad ang kaniyang ngisi ng makita na niya ng tuluyan ang mukha ko.

“You’re blushing,” puna niya.

“Mainit lang,” pagdadahilan ko pa kahit na huling-huli na niya ako.

“I don’t know that the aircon inside here isn’t working for you. Should I get it changed?” nakataas ang isa niyang kilay at malokong nginitian ako.

Nang-aasar pa ang loko.

“Shut up, Reeve…”

“You’re blushing it means you still have feelings for me,” walang preno niyang sabi kahit na nakatingin na siya sa daan ngayon.

“Sino bang nagsabi wala akong nararamdaman sa’yo?” I whispered.

Biglaan niyang inihinto ang sasakyan at malapit na rin akong masubsub sa ginawa niya. Galit ko siyang tiningnan sa ginawa niya pero ang loko ay nakatunganga lang.

“Reeve!” I shouted.

“What did you say?” Hindi niya pinansin ang pag sigaw ko.

Hinarap niya ako. His eyes glistened full of hope. Totally ignoring what he did just now.

Alam ko kung ano ang tinutukoy niya sa tanong ko. Binulong ko lang naman iyon sa sarili ko pero narinig niya pala.

“Wala. Just drive malapit na tayo,” pag-iiba ko ng usapan.

“No, Neve. You said something just now.”

“You just misheard it,” I denied.

“I’m pretty sure that I am not deaf. I heard it… I really heard it.”

“Narinig mo naman pala pero bakit tinatanong mo pa ulit ako?”

“I want to hear it again. Can you repeat it?”

“I will tell you again once I am done talking to your mother,” I said with finality.

He’s not dense to notice it at all. I know he knows what I am really feeling. Hindi niya lang sinasabi sa akin at mas piliing itago sa kaniyang sarili. Ever since he started pursuing me, I have never been vocal about what I feel towards him.

Hinayaan ko lang siya sa mga ginagawa niya sa akin kahit na hindi ko siya binibigyan ng sagot. Kahit na para sa kaniya ay walang kasiguraduhan ang lahat ng mga ginagawa niya sa akin ay hindi pa rin niya ako tinitigilan.

Kaya siguro ang marinig ang mga salita na iyon mula sa akin ay nakakgulat para sa kaniya. Ilang taon niya akong hinintay. At namuhay din ako ng ilang taon na may galit sa kaniya.

Ang marinig galing sa akin na may nararamdaman pa ako para sa kaniya ay kaginhawaan para sa kaniya.

Hindi naman nawala. Napalitan lang ng galit at poot ang puso ko. The anger I felt before subsided and turn into this kind of feeling of again.

Ganito talaga siguro kapag hindi nawala ang pagmamahal mo sa isang tao. Your mind was telling you to choose it, yet your heart will always contradict.

When you love, your heart was the one who’s responsible for it. Kaya kahit gaano mo pang gustong kalimutan ang taong iyon kung ayaw ng puso mo ay wala kang magagawa kun’di ang magpatinaod dito.

And now… I know what my heart desires. I know who it shouts and will shout ‘till the end. And I am going to admit it. I am going to commit again. I will take the risk again.

Kung palagi lang akong matatakot sa mga bagay-bagay ay hindi ako mag g-grow bilang tao. Kung takot akong masaktan ay wala akong pinagkaiba sa pagiging duwag.

Feeling pain will always be part of people’s life. Committing mistakes will always be part of our growth.

And now that I am here in front of the person I wanted to talk to, I somehow hope she will realize her mistakes. That she will realize her wrongdoings in the past because apologizing sincerely and admitting your mistakes will never be too late.

“Are you here to scold me about being the worst person you’ve ever seen?” masungit nitong bungad sa akin pagkatapos siyang ihatid ng pulis.

Nakasuot siya ng damit na kagaya sa mga preso dito at nakaposas din siya. Ang kaniyang buhok ay gulong-gulo malayo sa kung ano ang buhay niya noon.

“Or are you here to insult me that my own son betrayed me? Na siya ang dahilan kung bakit nandito ako sa kulungan?” dagdag niya pa sa masungit nitong boses.

I didn’t speak; I let her say what she wanted to talk about me. But it was never Reeve’s fault why she’s in jail right now.

“Hindi ko alam kung ano ang ginawa ni Reeve sa’yo kaya nandito ka ngayon, but please bear in mind that it was never and will never be your son’s fault why you here right now,” I said coldly.

“Kung may kailangan sisihin dito ay ikaw yon. Ikaw ang rason kung bakit ka natumpa sa sitwasyon na ‘to. Kung bakit ka ngayon nagtitiis sa kulungan,” pagpapatuloy ko.

“At pumunta ako dito hindi para insultuhin ka. Kun’di ay itanong sa’yo kung bakit nagawa mo ang bagay na iyon? Ano ang kasalanan ng ina ko para gawin mo sa kaniya iyon?” pinangkitan ko siya ng mata.

She laughed without a hint of humor in it, “You came here to personally asked me about that? So you still didn’t know the answer?”

“I won’t come here if I didn’t know the answer. I came here to ask why…”

“You’re just like your mother ha. So witty.”

“Bakit mo ginawa iyon?” tanong ko ulit…

“I wanted to avenge my brother. Kasi kung hindi dahil sa kaniya ay hindi mamatay ang kapatid ko,” kinuyom niya ang kaniyang kamao at madiin akong sinagot.

“You’re so pointless, and the worst,” kalmado ko pa ring sabi.

“It was never my mother’s fault why your twin brother died. They are both victim…”

“It’s her fault! It’s your mother’s fault! Kung hindi sana umalis ng lasing noon ay hinding-hindi mangyayari sa kapatid ko ang lahat ng iyon! Hinding-hindi sana siya mababaril kung hindi dahil sa ina mo!”

Naagaw niya ang attensyon ng ibang mga tao dito dahil sa biglaan niyang pagsabog.

“You’re anger towards my mother were all nonsense. Hindi mo lang matanggap ang katotohan na ganoon ang nangyari sa kapatid mo kaya isinisi mo lahat sa inosente at biktima ko ring ina.” Kahit na sinigawan niya ako ay nanatili pa rin akong kalmado.

“Ngayon na nakuha mo na ang gusto mo masaya ka na ba? Naging masaya ka ba?”

Nanaliksik ang kaniyang mga mata sa akin. “You’re blinded with your revenge that you lost your family. You lost your son, daughter, and your husband because of your anger towards someone na nanahimik na.”

And when I mentioned her family, her eyes watered.

“For goodness sake po. Ilang taon na ang nakalipas pero nabubuhay ka pa rin sa nakaraan. At dahil sa galit mo na iyan ay marami kang dinamay na tao. Pati ang sarili mong anak ay dinamay mo rin,” I told him honestly.

“You let your son suffer. You didn’t care about him, and all you could think was how to satisfy yourself. Pati ang inosenteng si Ry ay dinamay mo rin para siraan kami ng anak. And guess what? You didn’t win.”

“Because of your selfishness, you lost everything you have. Revenge didn’t do good. Instead, it backfires on you. I hope everything you have experience in this prison will somehow give you a lesson and touched your heart.”

“Don’t worry, hindi ko ugali ang magtanim ng galit ng ganoon katagal kagaya sa’yo. I just came here to also formally tell you that I will be going back with your son whether you like it or not.”

“K-kyzyr…” maluluha niyang sambit sa pangalan ng anak niya.

“Don’t worry. I will take care of your son. I will love him with all my heart, and I will never leave him again. I just want to tell you that before I leave,” that was my last words to him before I totally left.

Hindi ko alam kung matatawag iyong closure sa aming dalawa basta ang alam ko ay sinabi ko na ang mga dapat kong sasabihin sa kaniya. Kasi kong magtatanim lang ako ng galit sa kaniya ay iikot na naman ulit ang istorya.

Nakakapagod na. Nakakapagod mamuhay ng nagtatanim ka ng galit ka sa iba. At ayaw ko na iyon mangyari ulit. Ayaw ko ng maulit ang mga naranasan ko noon. Nagtanim ako ng sama ng loob sa tunay kong ama pero sa huli ay nagawa ko pa rin naman siyang patawarin.

It was merely stating that I should live my life the way I wanted to be. Living a life full of anger and lies won’t do good to me.

I should let myself free and be happy because it is what I deserved.

Ang sabi ni Papa ay ipapasundo niya ako sa driver namin pero laking gulat ko na lang ang bumungad sa harapan ko ay ang sasakyan ni Reeve. Nakapamulsa siyang naksandal sa hood ng sasakyan niya. Nang namataan niya ako ay inayos niya ang pagkakatayo niya.

“Akala ko bumalik ka na sa hospital? Bakit nandito ka pa?” I smirked when I remember something.

“Hinintay kita,” simpleng sabi niya.

“Really? Or baka hinintay mo ako dahil atat na atat ka ng sabihin ko ulit ang sinabi ko sa’yo kanina?” I teased.

Pinamulhan siya ng mukha sabay iwas sa akin sa nang tingin.

Hindi ko na napigilang ngumiti at lumapit sa kaniya. Kinapa ko ang kaniyang mukha at pinaharap sa akin na ngayon ay mas lalong namula dahil sa ginawa ko.

He’s adorable.

“You’re blushing,” binalik ko ang sinabi ko sa kaniya kanina.

“You’re making me blush,” mahina nitong sabi at iniwas na naman ang tingin sa akin.

“Reeve look at me,” sabi ko. And the moment he looked at me, I immediately land my lips on his.

Natigilan siya ginawa ko pero hindi ko iyon pinansin at tuluyang ginalaw ang bibig ko sa kaniyang bibig hanggang sa binuksan niya mismo ang kaniyang bibig. I sucked his lips and let my tounge plays inside of his mouth while closing my eyes, feeling the moment.

He closes his eyes also and puts his hands on my waist, making me close to him. We both sucked it up and played our tongue inside our mouth.

Nang mawalan na kami ng hininga ay huminto kami parehong hinihingal. Ipinatong niya ang kaniyang noo sa akin at namumugay akong tiningnan.

I gave him a quick peck on his lips and said the word he wanted me to say, “My feelings for you didn’t fade, Reeve. It’s you and will always be you.”

“You’re making me crazy, woman.”

“Then be crazy for me,” sabi ko at kinagat ang labi.

“Damn it!” he cursed and claimed my mouth again.

“We’re back again, baby, and I promise I won’t ever let you go again,” he said after kissing me.

“I will also never let you go, Reeve. I promise.”

And this day, I am back again with the man I always love. I will always be back in his arms.