Kabanata 36 Part 2: Grow
Mick's Point of View
Hindi ko inasahan na uulan ngayong gabi. Kanina noong lumabas ako ay napansin kong walang mga bituin sa langit. Pero hindi ko inasahan na bubuhos ang ulan.
I went out of the house at 8:40 and proceeded to the hammock. Mahina pa lang ang ulan.
Mahigpit ang pagkakakuyom ko sa aking kanang kamay dahil dala-dala ko ang isang bagay na gusto kong ibigay kay Goob.
Naupo ako sa duyan habang naghihintay sa kanya. I checked my wristwatch. Alas nuebe na ng gabi at lumalakas na ang ulan. Nagsimula na akong mabasa.
Muli kong tiningnan ang relo ko at napansin na 9:05 na. Alas nuebe ang napagkasunduan naming oras at pumayag naman si Goob kaya umaasa akong dadating siya.
Marahil ay papunta na iyon ngayon rito. Mas lalo lamang lumakas ang ulan. I glanced at my watch for the fifth time and noticed that it was now 9:30. The cold wind blew which made me shiver.
Ngunit hindi noon naibsan ang determinasyon ko na maghintay kay Goob.
Nanginginig na ako dahil sa lamig at pagkabasa ngunit nanatili akong nakaupo sa duyan. I glanced at the house to check if someone was coming but got disappointed when I saw no one.
Unti-unti kong naramdaman ang pagkabigo.
"Just wait, Mick. Baka pinapatulog pa ni Goob si Elliot." sinubukan kong kumbinsihin ang aking sarili.
Ngunit mag-aalas onse na ngunit wala pa rin si Goob. Dalawang oras na akong naghihintay rito at hindi pa rin tumitigil ang ulan.
Nahulog ang perlas na kanina ko pa hawak dahil sa sobrang panginginig. Mabilis ko iyong pinulot. I found this pearl earlier inside the oyster I got.
I tried to artistically attach a thread into it without destroying the pearl and turn it into necklace. Ipinagpag ko iyon dahil dumikit ang mga buhangin.
Tumila na ang ulan ngunit malakas pa rin ang ihip ng hangin. Basang-basa pa rin ako.
My lips are now trembling and my body is shivering. Alas dose na ng hatinggabi ngunit wala pa rin si Goob. Sobrang bigat na ng aking nararamdaman at sobrang sakit na ng aking puso.
Kasabay ng pagtulo ng aking mga luha ay ang muling pagbuhos ng malakas na ulan. My tears mixed with the rain.
One thing I like about rains is that it makes it impossible for other people to know that you're crying.
Tumakbo ako palapit sa dagat na may matataas na alon at itinapon roon ang perlas.
Napaupo ako sa buhangin habang umiiyak at niyayakap ang aking sarili.
---
Buong gabi ay nanatili akong gising sa dalampasigan. Nasanay na ang katawan ko sa lamig. Nakahiga lamang ako habang tulalang pinagmamasdan ang kalangitan.
Tila naubos na ang mga luha sa aking mga mata. Pati sila ay sinukuan na ako.
Hindi ko namalayan na unti-unti ng lumiliwanag. Naririnig ko ang mahinang hampas ng maliliit na alon habang nakahiga sa buhangin.
Napagdesisyunan kong umupo naman at pagmasdan ang payapang karagatan taliwas sa sitwasyon kagabi na sobrang dahas ng mga alon.
Sa malayo ay makikita ang unti-unting pagsikat ng araw.
"Mick." mahina ang pagkakatawag sa akin ng isang boses. Sa rehistro pa lang ay nasisiguro kong si Goob iyon.
Nilingon ko siya. I gave him a weak smile. "Goob. Upo ka." I patted the space beside me.
Ginawa niya iyon at malungkot akong tiningnan. It's still early in the morning. I wonder why he's up so early.
I reached for his hand and intertwined our fingers. For the second time, I glanced at him and gave him another week smile. Inilipat ko naman agad ang aking tingin sa aming mga kamay.
Hinayaan niya lamang ako.
"I'm sorry about last night. Nakatulog ako. Perhaps we can talk now." aniya.
Tumango ako at tumingin sa malayo. Naramdaman ko ang muling pamumuo ng aking mga luha at ang paninikip ng aking dibdib.
I have thought about this for the past week. At hindi ako makapaniwala na gagawin ko na ito ngayon.
"In the past five years, I let myself believe that someday, we will be together again." panimula ko. Hinarap ko siya at ganoon din ang ginawa niya sa akin. I adjusted my position so I can face him better and hold his hand better. Nagpatuloy ako sa pagsasalita.
"For five years, I let myself dream of something impossible. Hinayaan ko ang sarili kong malunod kaya ngayon ay hindi ako sigurado kung makakaahon pa ako." nanginig ang aking boses.
His face grew sad. But I continued to speak. "I always told myself that you only needed time. That someday you will heal. That someday you will be able to forgive me. That is why I forced myself to hold on even if it was hard for me too and even if it seemed impossible that you will come back to me."
Sa puntong iyon ay nabasag na ang aking boses. "Alam kong wala ng saysay pa kung sasabihin ko ito sa'yo ngayon pero sasabihin ko pa rin dahil gusto kong malaman mo. The days when things were rough between us, noong mga pagkakataon na nasasaktan kita, sinasaktan ko rin ang sarili ko pagsapit ng gabi. Dahil sobrang nagagalit ako sa sarili ko dahil sinaktan kita. I whipped myself every night thinking that it would make up for what I did to you."
Tears began to form from his eyes. But he stopped himself from crying.
"And on the times when I would bring someone else home, I never really had sex with them. I only did it because I wanted you to think that I did. Sinadya ko iyon para saktan ka." I cried. "Hanggang ngayon, pinagsisisihan ko pa rin kung bakit ko iyon ginawa sa'yo. Pinagsisisihan ko pa rin kung bakit hindi kita pinaniwalaan. Pinagsisisihan ko pa rin kung bakit kita ginantihan. I never forgave myself for all those things and I don't think I ever will."
Humagulgol na ako sa iyak. Hs reached for my face and tried to wipe my tears away.
"I was abused by my father when I was young. He would beat me to death. Binubugbog niya ako hanggang sa magsawa siya. I would find myself hospitalized for weeks. And he would do it again. He would keep me locked up in a dark place. And my mother only watched my father as he did it. I had no one Goob. Sina Sining ang nasandalan ko noon. Kaya sila ang pinili kong paniwalaan. They gave me light during my darkest time, without knowing that they were leading me to a cave and would later leave me there in the dark too."
"I'm sorry, Mick." hinaplos niya ang aking pisngi. Nagsimula na ring tumulo ang kanyang mga luha.
"I am not saying this to you right now because I want you to pity me. Sinasabi ko lang sa iyo ito ngayon dahil gusto kong sabihin sa'yo na may mga rason ako. Pero hindi ko sinasabi na sapat na dahilan ang mga pinagdaanan ko para gawin ko sa'yo ang lahat ng mga ginawa ko, Goob. Kailanman hindi magiging tama ang mga ginawa ko. My previous trauma will never be an excuse for my unacceptable behaviour."
Nagpatuloy lamang ako sa pagsasalita kahit patuloy rin ang pagdaloy ng aking mga luha.
"I only realized about it recently. Kaya ipinagsiksikan ko ang sarili ko sa'yo despite the trauma I caused you. Pinigilan ko ang sarili ko na magmove-on. I even faked my cancer with the hope that you would pity me. I was so desperate that I tried to be unfair to you again, by lying. I am so sorry if I lied to you again. I promise that it will be the last time. Dahil narealize ko na. I realized that I should not expect for someone to stay if I am not working on my issues and fixing myself properly. I am damaged, Gulf. And perhaps you're right, I am a monster."
Hindi siya nagsalita. Hinayaan niya lamang ako.
"Hindi ko namalayan na wala na palang lugar sa aking puso para matuto dahil mas pinili kong kumapit. Holding on prevented me to grow because there was no more space left in my heart. So if letting go means making space for growth, then that is what I'll choose now, Goob."
Humagulgol na rin siya sa pag-iyak.
"You were the most important thing to me, Goob. But I realized that I should prioritize myself first. Kaya ngayon, uunahin ko na ang aking sarili. Uunahin kong ayusin ang aking sarili. Because if I don't, I will continue to wreak havoc and hurt the people around me. Kayo ni Elliot. Ayaw ko ng makasakit pa ulit. That is why I am letting you go. Pakakawalan na kita. Hindi na kita gagambalain pa."