“SAHARA…” Dahan-dahang lumapit kay Sahara ang lalaki’ng iyon mula sa dilim.
“S-sino ka?” mahina niyang tanong. Pilit niyang inaninag ang mukha nito pero wala siyang makita dahil na rin sa sobrang liwanag na nagmumula sa likuran nito.
Naupo ito sa harap niya at itinaas ang kanyang mukha para matingnan siyang mabuti. “Who are you expecting, honey? Si Ace?” matigas nitong tanong. Kasabay ng paghigpit nito sa pagkakahawak sa kanyang panga ay ang pagbukas ng ilaw. Muli siyang napapikit at nang muling dumilat ay nagulat siya kung sino ang nasa kanyang harapan.
“R-Ricky, let me explain…I’m sorry…”
“I don’t need your explanation, Sahara,” matigas na sabi ni Ricky. “I already know everything.”
Pilit pumalag ni Sahara sa pagkakakapit nito sa leeg niya pero sadya itong malakas. “R-Ricky…please…hindi ko s-sinasadya…I’m sorry!”
“Hindi sinasadya? Bullshit, Sahara! Hindi mo sinasadya na tawagan si Ace, na makipag-usap sa kanya at magplano na tumakas kasama siya? Bullshit!”
“Pakawalan mo na ‘ko, please?”
Marahas siya nitong itinayo na hawak pa rin ang kanyang leeg. Halos maputulan na siya ng hininga at ramdam na niya ang panginginig at pamamanhid ng buo niyang katawan dahil sa pinaghalu-halong nerbiyos, takot at pagod.
“R-Ricky, nasasaktan ako!”
“Ah, nasasaktan ka? Pero nang tatakas ka at handang iwan ako, hindi mo naisip na masasaktan ako?”
Walang tugon mula kay Sahara, sa halip ay pumikit na lamang siya. It was her fault and she knew it. Everything was her fault. Nang muli siyang dumilat ay nakita niya ang panlilisik ng mga mata ni Ricky, maging ang naglalabasang ugat sa noo nito at leeg.
“I gave everything to you, Sahara. I cared about you, pagkatapos, ganito pa? Ito pa ang igaganti mo?”
“O-oo nga, Ricky…ibinigay mo sa akin ang lahat pero ano ang kapalit? Ang kalayaan ko!” Hindi na niya napigilan ang sarili. “Pakiramdam ko, para akong preso, Ricky…at ayoko ng ganitong buhay!”
“At ano ang gusto mong buhay, ha? Ang kasama ang Ace na ‘yon?” Maharas siyang hinatak nito para maiupo sa malambot na kama at halos tumalbog siya sa sobrang lakas niyon. “Sinasabi ko na nga ba…that photoshoot in Antipolo…you were with him, weren’t you? You were with him the whole damn night! At ano ang ginagawa ninyong dalawa do’n, Sahara? Tell me!”
Humagulgol lang si Sahara dahil alam niyang hindi na niya kailangang sagutin iyon. Muli siyang hinawakan sa leeg ni Ricky, mas mahigpit pa kaysa sa kanina at nakadagdag pa sa sakit na nararamdaman ang nakagapos pa rin niyang mga kamay.
“You are worse than I thought!” mahina nitong sabi sa tapat ng kanyang mukha. Napalunok si Sahara at napapikit nang mariin. “Noon, ayoko pang maniwala sa mga naririnig ko, pero ngayon, napatunayan ko na…” Pero hindi na naituloy ni Ricky ang sasabihin. Padabog siya nitong binitiwan at tumalikod. “Shit Sahara, I loved you, I trusted you…”
“I-I’m s-sorry…”
Matagal na katahimikan pa bago ito muling nakapagsalita. “Minahal mo ba ako talaga o pera ko lang ang minahal mo?”
Pinilit ni Sahara na maupo kahit masakit at mahirap. “R-Ricky…minahal kita, sa maniwala ka o sa hindi…”
“So why did you cheat on me? And of all people, bakit si Ace pa?” halos pasigaw nitong tanong sabay harap sa kanya.
Umiling-iling si Sahara. “N-noon pa kami magkakilala ni Ace, ‘y-yun ang totoo!”
Nanlilisik ang mga mata ni Ricky at pakiramdam ni Sahara ay maari siya nitong saktan. “Ang totoo, niloko mo ako, Sahara…ginamit mo ako!”
Huminga ng malalim si Sahara at marahang pinahiran ng nakatali’ng kamay ang luha sa pisngi. “B-bakit, hindi ba ginamit mo rin naman ako? Naggagamitan lang naman talaga tayo, hindi ba? Ginagamit ko ang pera mo, ang koneksiyon mo…at ginagamit mo ang katawan ko sa tuwing kailangan mo.” Tiningnan niya itong mabuti na para bang hindi ramdam ang sakit ng katawan.
Nakakuha iyon ng matalim na tingin mula kay Ricky. Nilapitan siya nito at hinablot ang magkabila niyang braso. Halos mapasigaw siya sa sobrang diin niyon. Mabilis siya nitong inihiga at dahil na rin sa halos wala nang natitirang lakas sa kanyang katawan, nagawa siya nitong ihiga nang walang kahirap-hirap. At dahil nakatali pa rin ang mga kamay, madali rin nitong naitaas ang mga iyon.
“Gano’n ba ang tingin mo? Na naggagamitan lang tayo? Bullshit! Minahal kita, Sahara. I was even willing to leave my wife for you.”
“P-pero hindi mo ginawa at alam kong hindi mo ‘yon kayang gawin!”
“Kaya ito ang ganti mo sa akin? Ang lokohin ako at ipagpalit sa iba? Ang pumatol sa iba habang wala ako? Ang sumama sa ibang lalaki?”
“P-pakawalan mo na ako, Ricky, please…hayaan mo na akong umalis.”
Ngumiti si Ricky pero alam ni Sahara na walang anumang tuwa itong nararamdaman. “Para ano, ha? Para tuluyang sumama kay Ace and let you live happily ever after? No way.”
Agad rin siya nitong binitawan na para bang bigla itong napaso sa kanya. Naupo ito sa gilid ng kama at sinapo ang ulo ng dalawang kamay na tila iniisip kung ano ang susunod nitong aksiyong gagawin. Sahara anticipated the worst. Na pipilitin siya ni Ricky na gawin ang ayaw niya, o pagsamantalahan siya nito – pero hindi iyon nangyari.
He stood up and looked at her. Dinukot nito ang cellphone sa panloob na bulsa ng suot nitong blazer at itinapon iyon sa harap niya, kasama ng isang maliit na piraso ng papel. “Call that bastard. Now!”
Nanlaki ang mga mata ni Sahara at umiling.
“Gusto kong marinig na sinasabi mo sa kanya ang lahat ng nakasulat d’yan.” Pinindot nito ang numero ni Ace at pilit ipinahawak sa kanya ang telepono. “Gagawin mo ang gusto ko o ipalilipat ko ang nanay mo sa Mental Institution?”
Alam na alam ni Ricky na kung mayroon man siyang kahinaan, iyon ay ang kanyang ina at wala nang iba. Pumikit siya at mahigpit na hinawakan ang telepono. Nang idikit nito iyon sa kanyang tainga ay nagri-ring na ito. Ilang sandali pa ay may narinig na siyang tinig sa kabilang linya. It was Ace. Nang tingnan niya si Ricky ay matalim pa rin ang mga mata nitong nakatitig sa kanya. Sigurado siyang gagawin nito ang banta, at wala na siyang pagpipilian kundi ang sundin ang gusto nitong mangyari.
“A-Ace…” Balak na sana niyang sabihin rito ang totoo’ng dahilan kung bakit hindi siya nakarating sa usapan nila. Pero hindi pa man ay nahalata na ni Ricky ang plano niya at kinapitan nito nang mahigpit ang kaliwa niyang braso. Sa sobrang lakas ng kabog ng dibdib niya ay kinailangan niyang habulin ang sariling hininga. “How could you be so gullible? Forget about me...will you? Have a life.”
Bago pa man marinig ni Sahara ang sagot sa kabilang linya ay agad na inagaw ni Ricky ang telepono, pinindot iyon at inihagis sa hindi kalayuan. Muli itong naupo sa kanyang tabi at pilit na iniharap ang mukha niya sa mukha nito.
Pumikit na lamang si Sahara at hinintay ang malaking kamay nito sa kanyang pisngi, o ang matigas nitong kamao sa kanyang sikmura pero sa halip ay naramdaman niyang kinakalagan nito ang pagkakatali ng kanyang kamay.
“I’m sorry kung kinailangan kong gawin ito,” mahinahon nitong sabi. “It is your fault, and you know it, Sahara. And please, don’t make me do this again, you hear me?”
Ang kaninang galit sa mga mata nito ay napalitan na ng kakaibang kislap, bagay na alam na alam niya ang ibig sabihin. Matapos nitong matanggal ang tape sa kanyang kamay ay inayos naman nito ang ilang hibla ng buhok na tumatakip sa kanyang mukha at dahan-dahang pinahiran ang kanyang luha at dugo mula sa pumutok niyang labi.
Ilang sandali pa ay hindi na mga daliri ni Ricky ang naramdaman niya sa kanyang bibig. Marahan na siya nitong hinalikan kasabay ng pagtanggal nito sa kanyang pang-itaas. Gusto niyang tumanggi, gusto niya itong pigilan ngunit ubos na ubos na ang kanyang lakas kaya wala na siyang nagawa kundi ang lumuha na lamang.
Sinubukan ni Sahara na tugunan ang bawat halik nito, ang bawat haplos sa kanyang katawan pero hindi iyon naging madali lalo pa’t wala nang kasiguruhan ang kahahantungan niya pagkatapos ng mga nangyari.
Mabilis na natanggal ni Ricky ang kanyang damit, kasunod ang kanyang panloob. At dahil na rin sa dami ng iniisip ay hindi na namalayan ni Sahara na nahubad na rin nito ang sariling damit. Tuluyan na siya nitong inihiga sa malambot na kama at mabilis na naglakbay ang mga halik nito mula sa kanyang labi pababa sa leeg, hanggang sa kanyang dibdib.
Noon, bawat dampi ng labi ni Ricky sa kahit saang parte ng kanyang katawan ay nagpapainit sa buo niyang katauhan pero ngayon, wala siyang anumang maramdaman. Para siyang tuod na tinatanggap lamang ang bawat halik nito at bawat haplos. Mula sa dibdib ni Sahara ay muling umakyat ang mga labi ni Ricky sa kanyang bibig. Mariin siya nitong hinalikan, nagpupumilit ipasok ang dila nito sa loob niyon.
“God damn it, Sahara. Kiss me back,” paungol nitong sabi sa pagitan ng mga halik. “Give me you tongue.”
And so she did. She opened her mouth against her will and drew her tongue to his in a light licking motion. Sahara has done it a thousand times or more and she knew that it instantly gave Ricky the pleasure he wanted as she instantly felt him suck her tongue and explore the insides of her mouth.
“Do you want me now?” he whispered, now guiding his manhood into her.
Tumangu-tango lamang siya nang hindi dumidilat dahil sa totoo lang ay ayaw niyang makita ang mukha nito.
“Tell me, Sahara.”
She could feel him massaging her wetness with his shaft. “I…want you, Ricky,” bulong niya habang tumutulo ang luha. Kahit anong pilit na pagpipigil ang gawin niya sa sarili ay hindi maikakaila na gusto ng katawan niya ang nangyayari. Kusang lumalabas ang halinhing sa kanyang bibig at kusa ring gumigiling ang kanyang balakang sa tuwing minamasahe ni Ricky ang kanyang pagkababae.
“Louder, Sahara,” bulong nito sa kanyang tainga.
“I want you, Ricky!” ulit niya, mas malakas.
And with one forceful thrust, Ricky was inside her. He moved fast as if he wanted to punish her. Ah, yes, he’s punishing her alright. Dahil hindi na nito alintana kung nagugustuhan ba niya ang ginagawa nito at patuloy lamang ito sa paggalaw sa ibabaw niya hanggang sa maramdaman na lamang niya ang mainit na sensasyon sa kanyang puson, tanda na nakaraos na ito.
“You’re mine, Sahara…only mine…at hindi ako makapapayag na maangkin ka pa ng iba.”