It has been months since I broke up with Octav and it's been months when we knew that I was pregnant. Marami ang nabago sa sarili ko lalo na sa routine ko araw-araw. I seems to be so tired easily. Nakakatamad din ang gumising nang maaga para sa klase namin ngunit wala naman akong nagawa.
I am still experiencing myorning sickness as a pregnant woman's symtoms, but now, paminsan-minsan na lang iyon. Nakakapagod at may mga oras na naiisip ko pa rin na paano kaya kung pinalaglag ko na lang ang bata?
Paano kung hindi namin 'yon ginawa noong gabing iyon? Were I and Octav was still able to talk right now?
Were I was able to hold his hand again?
I miss his smell and I miss his warm touches. Ngunit wala akong magawa kung hindi ay amoy-amuyin lang ang dami na naiwan niya rito.
Yeah, he left some of his used clothes here when he came back here to surprise me on my very special day. Halos nga hindi ko na iyon palabhan dahil iisa lang iyon at hindi ko pa alam kung anong brang ng pabango ang ginagamit ni Octav. But then, of course,y friends tried their best to contact Octav to asked him what was his cologne's brand by the help of Azi.
"Sav!" tawag sa akin ni Haisely pakalabas ko ng aming classroom kaya pinagkunutan ko siya ng aking noo.
"Why are you here?" I curiously asked.
"I'm just worried, you know? Ayos lang ba ang pakiramdam mo?" tanong niya sa akin kaya tumango ako sa kaniya. "Did you slept early last night? Baka kung anong oras ka na naman natulog ha. Kukutusan ka namin ni Kennedy," pagbabanta niya kaya napangiti na lang ako.
"What I am even supposed to do, Haisely? I can't sleep early last night." sambit ko sa kaniya.
Sa tingin ko ay alas onse na naman ako nakatulog kagabi. It is because I just finished some of my workloads plus I started browsing in internet about our Machine Problem. Kaya paano ako makakatulog nang maaga kung engineering student ako?
"Gaga ka! You're putting your child into danger!" inis niyang tugon sa akin kaya tinaas ko ang dalawa kong kamay.
Simbolo iyon ng pagsuko ko sa mga pangsesermon niya. She was really the mother of our group! Palibhasa ay ganiyan na ganiyan siya sa kaniyang mga kapatid.
"I'm doing great, Haisely. Don't worry too much," I told her and forced a smile.
"Iniinom mo ba ang mga vitamins na binili sa 'yo ng Tita mo?" tanong na naman niya at binalewala ang aking sinabi kaya tumango na lang ako. "Mabuti naman. Nasa canteen na si Kennedy at Ralph kaya bilisan na natin," she said.
However, kahit gaano pa ang pagpapabilis niya sa aking maglakad ay hindi ko iyon magawa dahil nakakapagod. Lalo na at nag-iingat din ako para sa sinasapupunan ko.
"Ang tagal pala maglakad ng buntis, parang ayaw ko na tuloy magbuntis," aniya kaya tiningnan ko siya.
"Napaka reklamador mo, nahawa ka na yata kay Kennedy." I told her and rolled my eyes.
Hindi niya na ako sinagot kaya naglakad na lang kami nang tahimik papuntang canteen. When we got there, there were already a lot of food in out table. Halos manlaki na rin ang mga mata ko dahil sa dami ng gulay at prutas ang nakahain sa aming lamesa.
"Kasama n'yo ba mga boyfriend n'yo?" I asked them because the foods were too much for us!
May adobong petchay na mayroong halo ng karne, adobong manok, mayroon ding ginataang papaya na mayroong manok. There were even apples, grapes and oranges in our table.
"Hindi, bakit?" tanong ni Kennedy kaya tiningnan ko siya. "I mean, wala naman akong boyfriend pero hindi naman pupunta rito si JM, boyfriend naman ni Haisely ay busy sa Lesson Plan niya." she explained that made me rolled my eyes.
"Eh bakit ang daming nakahaing pagkain?" tanong ko sa kanila.
"It's all for you," kaswal na sagot niya sa akin kaya napairap ako sa kawalan.
Kahit kailan talaga ay over reacting sila!
"I am not eating those!" I said to them.
Damn! I am not into those foods! Mas gusto ko pa ang burger at mangga. Oh shocks! Here comes the craving.
"Okay," walang emosyong ani Ralph kaya napatingin ako sa kaniya na nagtataka.
In the otherhand, Haisely and Kennedy looked at him also. Nagtatanong pa ang mga tingin nilang dalawa kay Ralph ngunit ako naman ay napangiti.
"What do you want?" tanong niya sa akin na parang ibibigay niya talaga sa akin ang gusto ko.
I am really blessed for having him. Siya na yata ang taga awat sa aming tatlo lalo na noong naging buntis ako. He was spoiling me with my needs. I mean yeah, they were spoiling me but Ralph was spoiling me more. Iyong tipong gusto sa akin ipakin nila Haisely at Kennedy na gulay ngunit kapag ayaw ko ay siya ang gumagawa ng paraan.
He was always giving me my cravings.
"Burger and carabao mango," I suggested.
Tumayo siya at ginulo ang buhok ko. Now he smiled at me while he was shaking his head.
"Thank you!" I happily said to him.
"Aalis na muna ako para kuhanin ang gusto mo, but you should eat one of the foods served first. Matatagalan pa ako," aniya kaya napasimangot ako.
"Tubig na lang muna ako," sambit ko ngunit sinamaan niya ako ng tingin.
"You're going to eat or you are going to eat?" tanong niya sa akin kaya napairap ako sa kaniya. "You choose," he added and looked straight to my eyes.
Paano naman ako pipili roon sa choices eh pareho lang naman? Ang pinagkaiba lang ay pinaghiwalay niya ang you are sa pangalawang choice. Grr!
"Fine! I am going to eat those!" I exclaimed that made him smiled and pat my head like a dog. "Sige na. Ingat ka," sambit ko bago siya umalis na.
Pero mukhang pagsisihan ko pa rin ang magpaiwan kasama ang dalawang 'to dahil napapailing sila sa akin. "What?" I annoyingly asked them.
"Nagpapaka-spoil ka na naman kay Ralph," aniya pero hindi ako nagsalita.
"Iisipin naming mas tatay pa si Ralph kaysan kay Octav." ani Haisely at napapailing.
"I know," I said. "Fine, hindi na ako magki-cravings," sambit ko sa kanila dahil mukhang dinalaw na ako ng konsensya ko.
Hindi naman ama si Ralph ng dinadala kong bata pero mas naghihirap pa siya kaysa sa akin. Eh wala naman akong magagawa eh. Sa sobra ngang pagka-spoil niya sa akin, minsan sa madaling araw ay china-chat o kaya naman ay tini-text ko siya na parang siya ang asawa ko.
Damn! It was really hard havung a baby alone but guess what? I am blessed for having them, especially Ralph. Pero aaminin ko namang nahihiya na rin ako sa kaniya minsan. Octav should be the one who was suffering and spoiling me of my cravings because of my baby, but he was not here.
Ngayon tuloy ay hindi ko alam kung tama ba ang desisyong ginawa ko na itago sa kaniya ang totoo.
Na itago kay Octav na nagkaroon kami ng anak.
***
"Sigurado ka bang pupunta kang Visayas para roon ipagpatuloy ang pagbubuntis mo?" tanong sa akin ni Haisely kaya tumango ako.
"Paano ka naman namin nyan mabibisita kung doon ka titira pansamantala?" tanong naman ngayon ni Kennedy.
"Doon na muna ako, at saka nandoon naman si Mama para alagaan ako kaya wala kayong dapat ipangamba." I assured them.
Paalis na kasi ako ngayon at pupuntang Visayas para roon muna ipagpatuloy ang buhay ko. I've been a pain in the ass to the people I am with here in Bicol. Isa pa ay may trabaho naman doon si Mama kaya wala silang dapat ipangamba.
"I am going to be good there, so you don't have to worry too much." I told them and smiled.
"Siguraduhin mo lang na aalagaan mo ang sarili mo at ang baby ha? Bibisita kami doon kapag may oras," ani Ralph kaya nanlaki ang mga mata ko sa kaniya.
"Hey! Don't do that! Ang mahal ng flight ticket papunta sa visayas! Just save it for yourselves!" I said in frustration.
"Oo nga! Bibisita kami roon kapag nagkaipon kaming tatlo. At saka hindi naman na ikaw lang ang may karapatang pumunta sa Visayas," pangbebelat sa akin ni Kennedy.
Mukhang excited na naman tuloy siya ngayon! I guess that was not really a good idea because they were going to visit me in Visayas which was too far away from here! Gagastos sila nang marami!
"Tara na, Sav?" tanong ni Tita kaya napatingin ako sa gawi niya.
She smiled at me, so I nodded. She was going with me to Visayas to assure that I am going home safely. Gusto rin niya raw mabisita si Mama roon sa Visayas kaya siya sa akin sasama.
"Bye! Ingat sa byahe!" ani Haisely.
I thought they were not going to tear up because earlier, they were just kept on reminding me and the baby. Ngunit ngayon na oras na ng flight namin ni Tita ay nagpunas na ng luha si Haisely habang niyayakap ko na si Ralph!
"Hey! Don't cry!" I muttered because I might cry too!
"Basta aalagaan mo ang baby mo ha! Kaming dalawa lang dapat ang ninang ng bata!" ani Kennedy na nagpupunas na rin ng luha.
"Oo naman!" I assured her that made me smiled. "Huwag na kayong umiyak! Parang tanga naman kasi!" I told them because I was already starting to cry too!
"Mag-ingat ka roon. Mahal ka namin, message us anytime." ani Haisely na ngayon ay umiiyak na talaga.
"Take good care of the baby, sana ay babae at hindi binabae." ani Ralph kaya natawa ako.
"Don't worry, I'll be back as soon as possible." I assured them and hugged the three of them for the last time.
Naglakad na kami paalis ni Tita at nang tingnan ko sila Haisely ay nakangiti sila sa akin. The way they smiled and nodded at me before I could finally turned my back from them, it was as if they were telling me that everything will be okay and they are always be there for me. Where in fact, it was true, they were there beside me through ups and down.
Ilang oras ang flight at sa sobrang pagod ko ay nakatulog kaagad ako sa bahay pakarating ko. And if you all are wondering if Mama already knows about my pregnancy, she was the one who knew about this after I and Haisely figured out that I am pregnant. I knew that she was mad at me that time but she chose not to because she told me that she can't do anything and we are going to stay still my pregnancy.
Nang dumating kami ay wala naman siya rito sa bahay kaya naman noong pagkagising ko ay siya kaagad ang nakita ko sa kusina. Wala na akong masyadong morning sickness dahil ilang buwan naman na akong buntis at mas napapadalas lang talaga ang pagsakit ng aking likod.
Kumusta ang pakiramdam mo, anak?" tanong sa akin ni Mama ngunit hindi ko siya sinagot at niyakap na lang.
"I missed you, Ma." I gently told her and wipe my tears. "I'm s-sorry... I'm sorry if I f-failed you..." I told her.
Kumalas siya sa aking yakap at hinawakan ng magkabila niyang palad ang aking mukha. She smiled at me and looked straight into my eyes.
"Nangyari na, anak kaya wala na tayong magagawa." aniya at ngumiti sa akin nang matamis. "Umupo ka na at alam kong gutom ka na pati ang bata na nasa tiyan mo," she told me, so I immediately followed her command.
"Nasaan na po pala si Tita?" tanong ko sa kaniya dahil hindi nahagilap ng mga mata ko si Tita kanina pa.
"Nandito ako."
I immediately looked at the doorway and there I saw her. She smiled at me and the moment I saw the baggages with her, I stood up to help her.
"Hay naku! Doon ka na lang!" saway niya sa akin ngunit hindi ako pumayag. "Kapag nakunan ka riyan, tatadyakan talaga kita!" inis niyang sabi sa akin kaya natawa na lang ako.
I suddenly remembered when I was having a hard time on carrying my luggages when I went to Bicol. Yet my great cousins didn't bother to help me.
"Dati ko naman 'tong ginagawa, Tita." I exclaimed.
"Kahit na!" inis niyang sabi sa akin. "Nga pala may mga prutas sa plastic na dinala mong supot kaya ilabas mo na muna. You should eat those," she commanded.
Sinunod ko naman siya kaagad at inilabas ang mga prutas na kaniyang pinamili.
"Kailan ka uuwi, Suzette?" tanong ni Mama kay Tita kaya napatingin ako sa kanilang dalawa.
"Kakarating lang namin kahapon ha," protesta ni Tita dahil sa tanong ni Mama kaya natawa ako.
"Oo nga pero nag-aalala lang ako sa mga anak mo roon sa Bicol. Lalo na si Glez at ang kaniyang anak," sambit ni Mama.
Napahinga si Tita nang malalim ngunit nagawa niya pa ring ngumiti kay Mama. "Kaya naman na nila ang buhay nila roon. I'll stay here maybe for one week? I filed my one week leave from work, so it was okay for me to stay here a little longer." aniya kaya napatango na lang si Mama.
I followed Tita's command and after I organized the foods that she bought, I sat down on the chair. Napahawak pa ako sa aking balakang dahil ang hirap umupo.
***
"Surprised!" excited na bungad ni Haisely at Kennedy nang buksan ko ang pintuan ng bahay.
I was still here in Visayas and I was shocked to saw them! Talagang tinotoo nila ang sinabi nila! "Hey! Why are you guys in here?!" gulat kong tanong sa kanila.
"Binibista ka! Dito kami magbabakasyon hanggang sa manganak ka!" ani Kennedy kaya naman nalagay ko na lang ang aking kamay sa aking noo.
Talaga naman oh!
And yeah, they were right, malapit na nga akong manganak base na rin sa due date ko. Pero nangangamba ako sa kanila lalo na kay Haisely dahil siya ang nag-aasikaso ng mga kapatid niya!
"Two weeks to go na lang kaya at manganganak ka na!" ani Kennedy kaya napairap ako.
Hawak-hawak ko ang aking balakang dahil sa sakit noon lalo na at sa bigat ng nasa sinapupunan ko. "Babae ang gender ng bata hindi ba?" tanong ni Haisely sa akin sabay nang pagpasok nilang dalawa kaya tumango ako.
"Anong pangalan ng bata?" they both asked.
"Hindi ko pa alam," sagot ko.
Ilang beses na akong nag-search ng mga pangalan sa internet pero wala akong natitipuhan na mga pangalan. Gabi-gabi ko na lang nga 'yong ginagawa, may ntitipuhan ako pero parang wala namang connect sa magiging anak ko o kahit connected sa pangalan ko.
"Teka, nasaan si Ralph?" I asked because they were already here but I couldn't see Ralph. Hindi naman sila makakapunta rito kung wala si Ralph eh.
"I'm here."
Napatingin ako sa boses lalaki na sumagot sa akin s amay pintuan ay napasapo na lang ako sa aking mukha dahil kita ko ang butil ng mga pawis niya. He was carrying two luggages, while he was also carrying a shoulder bag.
"What's up?" pagod niyang tanong sa akin at napairap.
"Ay hala! Nandiyan ka pala?" maang-maangan na tanong ni Kennedy sa kaniya.
"Kunin n'yo na ang mga gamit n'yo o itatapon ko 'yon sa basurahan?" pagbabanta ni Ralph sa kanilang dalawa kaya napatayo sila at dali-daling lumabas ng bahay.
Talaga namang dalawa iyon! Hindi pa rin nagbabago at pinahirapan pa si Ralph na dalhin ang gamit nila!
Tumayo ako ngunit pinigilan na ako ni Ralph kaya siya na lang ang lumapit sa akin. I hugged him tight. Gosh! I missed him this guy!
"Kumusta ang buhay buntis?" tanong niya sa akin.
Tumingin ako sa kaniya at saka sa tiyan kong malaki na, "Ito at sumasakit ang balakang," ani ko kaya napatawa siya nang bahagya.
"Don't worry because all of your sufferings today will all be worth it once you saw your little sunshine." makahulugan niyang tugon sa akin kaya ngumiti ako.
Nang makabalik na ang dalawang babae ay natatawa na lang ako dahil sa kanilang mga hitsura. They had a hard time on carrying their luggages. Akalain mo kasing dalawang Linggo lang naman yata sila rito pero ang dala-dala nila ay parang dito na talaga sila titira!
Dumaan ang mga araw at kung anu-ano ang chinismis sa akin ng dalawa ngunit mas lamang talaga sa chismis si Kennedy. "Kumusta naman ang mga love life n'yo?" tanong ko sa kanila ngunit may kaunting pait ang aking boses.
"Ito masaya," turo ni Kennedy kay Haisely kaya ngumiti ako.
"Eh ikaw?" tanong ko sa kaniya.
"Ito magkagalit kami dahil hindi ako no'n pinayagang puntahan ka rito dahil mawawalay raw ako sa kaniya. OA siya eh!" reklamo niya kaya napailing na lang ako.
She never changed. Ngunit parang mas lumala naman ang pagiging madaldal ng babaeng 'to!
Lumipas ang mga araw ng pananatili ng tatlo rito sa bahay. They even asked me to go out of the house for us to buy clothes for the baby. Mayroon naman na kaming pinamili ni Mama at ni Tita noong bumisita rin siya rito isang beses ngunit itong tatlo ay napakakulit!
"Hala! Ang pretty!" tuwang-tuwa na sambit ni Kennedy nang makakita ng isang baby sa loob ng store na pinasukan namin.
She was a baby girl and she was indeed cute, especially that she was wearing a girly clothes. Nakaipit rin ang buhok ng bata at ang taba rin ng pisngi niya. My lips immediately curved when she smiled at Kennedy.
Hawak-hawak naman ng ina niya ang bata kaya napangiti rin ang ina dahil na rin kay Kennedy. "Parang na-inspired akong magka-baby bigla." aniya kaya natawa na lang ako.
Kahit kailan talaga oh!
"Puwede ka bang ampunin, baby?" tanong niya sa bata kaya naman sinaway siya kaagad ni Haisely.
Hinatak na siya ni Haisely sa kabilang section ng mga damit pang-baby ngunit nanatili pa rin ako roon at pagmasdan ang bata. Panigurado akong maganda rin ang magiging anak ko dahil gwapo rin naman ang ama niya. But then, my happy mood changed ito sad when the baby was carried by a man, probably his father.
Hindi ko tuloy maiwasang mainggit. Sana ay may gumawa rin noon sa magiging anak ko sa oras na ganitong nagmo-malling rin kami.
"Hey, tara na!" ani Haisely sa akin ngunit bigla na lang sumakit ang tiyan ko. Parang sumipa ang bata! "Oh? Masakit ba? Manganganak ka na?" tanong niya sa akin at natataranta pa ngunit umiling ako.
Alam kong hindi pa ako manganganak dahil sumipa lang ang bata!
"No, I'm not. Sumipa ang bata at masakit!" sumbong ko kay Haisely kaya natawa siya.
"Baka galit kasi iniisip mo na naman ang tatay niya na ikaw naman ang may kasalanan kung bakit hindi kayo nagkikita?" pamimikon niya sa akin nang bigla na namang sumipa!
"Sumipa na naman!" I said to her and can't help myself from smiling.
"Pauwiin mo na kasi ang tatay," aniya nang bigla na namang sumipa ang baby sa tiyan ko.
Napapangiti tuloy ako ngunit may lungkot din.
Don't worry baby because one day, I'll introduce you to your Daddy.
After we bought some clothes for my baby, we immediately went home. Sumasakit na rin kasi ang balakang ko. Nakatulog nga ako kaagad pakarating ko sa bahay ngunit naalumpungatan rin naman dahil sa sakit ng tiyan ko.
Para akong pinipilit at parang may lalabas sa pribadong katawan ko!
"Ahhh!" I shouted because of the pain I was feeling!
Kaagad na bumukas ang pinto ng kwarto namin ni Mama habang si Mama naman ay naalimpungatan dahil sa akin. I can't stop myself from breathing heavily because of the crucial pain I was feeling!
Ang sakit!
"Masakit na masakit na ba, anak?" tanong ni Mama habang nakapikit na ako dahil sa sobrnag sakit na nararamdaman ko.
Fuck!
Tumango ako dahil hindi ko na kayang magsalita pa. Humihinga pa rin ako nang mabigat dahil sa sakit.
"Hintayin mo lang, anak. Hinga muna nang malalim, tatawag ako ng tricycle." aniya at saka lumabas ng bahay.
Inalalayan ako ni Haisely, Kennedy at Ralph na umupo mula sa pagkakahiga saka ako huminga nang malalim ulit. Napapapikit na ako sa sobrang sakit. Damn! If I knew how pain that I will suffer from this!
Nang makabalik si Mama sa bahay ay kaagad akong kinarga ni Ralph at isinakay sa tricycle. Hindi ko na nasundan ang mga pangyayari dahil ang inintindi ko na lang sa mga oras na iyon ay ang sakit na nararamdaman ko. I was afraid to death if I was still able to let the baby out of my tummy with normal delivery.
My sunshine was finally born with normal delivery. She was healthy and crying loudly inside the four corners of this room.
But I am very thankful to God when I made it. Ramdam ko ang luha na dumaloy sa aking mga mata nang makita ang anak kong hawak-hawak ng nurse.
"Welcome to outside world, Sabrina Reginald." I whispered and smiled.