"So, you are acting like you have amnesia just to avoid talking?"
I kept my clenching under the table. I couldn't help but get mad.
"Why won't you let him talk first? You can sit and talk with us."
I breathe heavily trying to keep myself calm. Hindi ito ang ipinunta ko dito nguit heto't madaming tanong ang unti unting lumilitaw sa isip ko.
"How's Calvin?"
This time, hindi ko na napigilang hampasin ang lamesa at mapatayo sa galit. I shouldn't have know.
"Hey! Calm down."
This is too much. I shouldn't have to go here. I still have questions in my head. Nadagdagan pa ng pumunta ako dito.
"Are you kidding me?! You don't have to know about him!"
I shouted like I never tried before. Para akong sasabog sa galit dahil sa nakikita ko sa kaniya ngayon. I wanted to curse him for telling me how's my brother without thinking what he did long time ago. Parang normal an pag iisip niya ngayon sa harap ko na para bang walang nangyareng karumaldumal noon. Hindi ko na rin napigilan ang sarili ko na lumapit sa kaniya ay kwelyuhan siya dahil sa mga ipinapakita niya sa akin. Why do he need to hide about being with someone else and have a daughter.
"Do you know why I am here?!"
"Amber! Stop."
Maigsi lang ang pasensya ko at alam yun ni Rogen. Sinusubukan niya akong hilahin papalayo sa lalaking ito. Hindi man lang niya ginawang lumaban o tignan ako masama.
"I don't care if you have a daughter or what! Stop acting as nothing happened and, why are you here!"
Sa ikalawang paghatak sa akin ni Rogen ay nagtagumpay siyang hilahin ako papalayo sa kaniya. Kung hindi niya ako pipigilan ay sigurado akong may mangyayaring hindi maganda.
"Listen. I don't need a father in my life. You could tell me the truth if I am your daughter. This is the only reason why I came here."
Nakakunot pa rin ang aking noo habang malalim na humihinga dahil sa galit na gustong kumawala sa loob ko. Isa lang ang kailangan kong malaman. Gusto kong malaman kung siya ba talaga ang tunay kong ama. For the past years trying to find evidence, napatunayan kong hindi siya ang totoong may sala sa pagkamatay ni Mom pero hindi ko pa rin maitatanggi na malaki ang galit ko sa kaniya hanggang ngayon.
"A-anong sinasabi mo? Of course! Anak kita! Sino nagsabi sa iyong hindi ako ang ama mo?!"
A word that came from his mouth made my childhood memories became blurry. I know they were arguing about who is my real dad before. I grew up not confirming what I am hearing behind my back. I kept ignoring them.
I need to walk out without saying anything.
I remember asking myself questions and not finding answers. I kept ignoring them and moving on without trying to tell it to others. My mom was not killed by my dad. And he is my real dad. I am getting older and, the answers going out slowly.
"Amber!"
Mabilis akong tumakbo papalayo roon hanggang makarating sa isang malaking puno. Ang akala ko huling luha ko na yung kagabi pero hindi pa pala. Sunod sunod na dumaloy pababa ang luha ko habang patuloy na pumapasok sa isip ko ang mga bagay na pinagdududahan ko noon. Hindi ko din maintindihan ang sarili ko kung bakit umiiyak ako ngayon. I used to be strong in front of them. The only thing is Rogen knew everything about my weak part. He knew what makes me weak.
Papalag pa sana ako ng may humila sa akin ngunit ng maamoy ko ang pabango niya ay hinayaan ko na lamang. I knew that man. Rogen hugs me like I never tried to be cold as an ice earlier. I already told him about this last night. Marami pa akong tanong sa lalaking iyon pero hindi ko na yata maitatanong pa sa kaniya. I don't want to go there and ask him what really happened that day. Siya lang ang tunay na may alam sa nangyaring iyon. Siya lang ang nakakaalam kung paanong nawalan ng buhay ang sarili kong ina.
Saglit pa ng tinanggal ko ang pagkakayakap niya bago naglakad na papunta sa sasakyan. Wala na akong oras para manghina pa. The question finally answered. I only need the Vice President now. I need to see him face to face to hear his side.
"Where are you going- Shit!"
Bago pa ako makapunta sa sasakyan ay sunod sunod na puyok ng baril ang nagpagulat sa akin. Mabilis akong nagtago sa gilid ng sasakyan ko at umupo sa isang gilid. Narinig ko din ang sunod sunod na putok ng baril ng mga pulis at hinabol pa ang sasakyan na nagpaputok niyon.
"Anong nangyayare?!"
Hindi na akong nag abala pang tignan dahil sa iniinda kong sakit mula sa kanang binti.
"Amber!"
I couldn't imagine myself being hurt because of danger. I always grab myself on a danger show without knowing what danger it might brought to me. Mabilis kong itinaas ang pants na suot ko upang makita ang laki ng tama ng baril sa binti ko.
Nagkakagulo pa din ang paligid habang lumapit naman sa akin si Rogen at nakita ang sugat ko.
"Let's go to the hospital."
Kumuha siya ng paniyo mula sa kaniyang bulsa bago iyon ipinantakip roon. I can feel the pain. Mas swerte pa ako ng lagay na ito sapagkat sa binti lang ako napuruhan.
"He is starting again."
Tinulungan pa akong itayo ni Rogen ng dumating ang 'tunay kog kapatid' galing sa loob habang nagkakagulo pa rin doon. Sinubukan pa nilng habulin ang Itim na Van ngunit bigo naman silang mahuli iyon. He is making me mad more.
"Go now. I'm going to be in your back."
Halos pigil hininga pa akong isinakay ni Rogen sa sasakyan. That's the reason why I brought this car. I could feek the worried on Rogen face as he turned in the driving sit. Halos paliparin pa niya ang sasakyan hanggang makarating kame sa hospital.
He didn't talked what I feel or what and just look at my bruise and go more fast until we arrive at the hospital. Halos nag uunahan pa ang mga doktor sa pag aasikaso sa akin. They knew who I am. Kahit na gusto ni Roge na siya na ang gumamot ng sugat ko ay hindi maaari.
"What happened?!"
The Director appeared after a minute. He is overacting. I could feel the presence of my so-called 'sister' far away and watching what was happening.
"She got shot by a gun."
To be continued...